* เวลาที่ผมดื่มครั้งใด ? ผมชอบทำตัวตามสบายครับ..ไม่ชอบให้มีเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจเข้ามาทำลายความสุข..การมีเรื่องต่างๆผมก็ไม่เคยชอบแต่..ถ้าเลี่ยงไม่ได้จริงๆผมมักจะเป็นผู้ขอเริ่มก่อน.
หลายปีแล้วที่สงขลาตอนนั้นยังเป็นหนุ่มโสด..ไม่ต้องหาวงหน้าพะวงหลังใดใด ? เรานั่งดื่มกันที่ตลาดหน้าด่าน ตรงข้ามไปรษณีย์สงขลา กลางคืนมักจะเป็นสนามประลองยุทธ มีบรรดาลูกเรือตังเก ตชด. ทอ. นย. สามล้อก็ยังมี. คืนหนึ่งเจ้าของร้านข้าวต้มยืนซ่อมไฟอยู่ที่โต๊ะทหารอากาศ ซ่อมเสร็จแล้วแต่พี่หมานยังแอบยืนฟังลูกค้าทหารอากาศคุยกันว่า..ไอ้พวกนย.โต๊ะนั้นเสียงดังมากเดี๋ยวรุมกระทืบมันเลย..พี่หมานเดินมากระซิบพี่มีว่าให้ระวังน๊ะ..เหยื่อกำลังจะมากระทืบแล้ว..แต่พี่มีใจถึงกว่าเพื่อนตะโกนว่าเฮ้ย !ไม่ต้องรอแล้ว..กระทืบพวกมันก่อนเลย..ว่าแล้วมวยหมู่ก็เริ่มขึ้นโดยไม่ต้องง้อกรรมการ ผมจำได้ว่าเราแยกชกกันตัวต่อตัว..พี่มีชกล้มไป ๑ คนละกำลังจะเดินมาชกคนต่อไป พี่แกโชคดีเพราะผมจำได้ว่าเป็นนายทหารอากาศ..ผมร้องห้ามไปว่าพี่..นายทหารน๊ะอย่าไปทำเขาเลย ดูสิครับขนาดยามหน้าสิ่วหน้าขวานผมยังให้เกียวรติน๊ะครับ ใครเคยเข้าใจผมผิด..ยังไม่สายถ้าอยากให้อภัย.. ในที่สุดก็เลิกกันไปเองเห็นไหมว่านักเลงจริงมันต้องหมัดเพียวๆ สู้คนยุคใหม่ไม่ได้แค่มองหน้าเท่านั้น..พี่แกทำปืนลั่นใส่เสียแล้ว..หลายวันต่อมาผมเข้ากทม.โดยเครื่องทอ.ที่สนามบินสงขลา พอจนท.เชคชื่อเรียกชื่อผม..เรายังยิ้มให้กันเลยครับ..ใครเสียอีกล่ะ ? พันจ่าอากาศเอกประเสริฐ..คู่ชกของผมเอง..
๗๑. อีลีเวเตอร์ลิ๊งค์ - Elevator Link.
พอพ่อดื่มนางลูกสาวก็ตะโกนห้ามตลอดเวลา..ไม่รู้จะโทษคนพามาหรือคนที่ดันมาแล้วทำให้คนในวงเกิดเซ็งขึ้นมา..โดยมิได้ต้องการ.ผมจำไม่ได้ว่าลุกหนีกลับก่อนหรือเปล่า ? อีกหลายเดือนต่อมามีข่าวลือกันใหญ่ว่าผมขายซากยางอีกแล้ว เออ..บริษัทฯนี้ทำไมมีซากยางมากเหลือเกิน ? และก็แปลกจริงๆครับเพราะผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าชอบขายซากยาง เป็นผู้เขียนทุกทีสิเอ้า ! ช่างโทรจากสำนักงานใหญ่มาหาผมและทำท่าตกใจแทนผม..เอ้า!ผมเองยังไม่กลัวเลยนี่นาเพราะไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายไว้.แล้วสูอี่กลัวท่ำปรื๊อหล่าว.?...ทำไมคนอื่นจะต้องมาคอยกังวลแทนผมด้วย.เออ..แปลกจริงๆ.เรื่องได้เงียบไปไม่นานและผมมาทราบภายหลังว่าช่างถูกเชิญให้ออกไปแล้วผมไม่อยากรู้ด้วยว่าเขาต้องออกเพราะขายยางหรือขายอะไรกันแน่?ได้แต่สงสารผู้ที่พยายามเอาความผิดต่างๆมามอบให้ผมไม่เคยสำเร็จสักครั้ง. ที่แน่ๆผมยังอยู่ครับ แถมยังอยู่อย่างสบายๆเสียด้วยสิ !ทีนี้เราคงเห็นกันจะจะแล้วสิน๊ะว่าการทำงานด้วยความสามารถกับการใช้เส้นสายนั้นต่างกันอย่างไร ? เส้น : ฉันเอาเธอเข้ามาได้ แน่นอนฉันก็ต้องเอาเธอออกได้.เสียเส้น.ความสามารถนั้นออกได้เหมือนกันแต่ว่าเขาผิดอะไรล่ะ ? ถ้ารับเข้ามาใหม่จะดีและเก่งเหมือนเขาไหม ?ต้องคิดนานน๊ะ !ผมเองยังคงนั่งทำงานอยู่ที่ห้องกลางตามเดิมเพราะไม่อยากจะย้ายไปย้ายมา และน่าเบื่อกับการขนย้ายครับ. ต่อมามีลูกค้าที่ทำเกี่ยวกับเคมี มาเช่าห้องเดิม ที่นายเดวิด ลีเคยเช่าอยู่. บริษัทฯใหม่นี้เช่าอยู่ได้เพียงปีเดียวครับ เพราะไม่ผ่านการต่อสัญญากับบริษัท เชฟร่อน. - Chevron.
๗๒. การท่าเรือขอต้อนรับทุกท่าน.
ผมอยากจะพูดถึงเรื่องของงานภาษีสังคม. และงานขอรับการบริจาคต่างๆบ้างเฉพาะช่วงที่ผมทำงาน ในเขตการท่าเรือสัตหีบเท่านั้น! สำนักงานผมและเพื่อนร่วมงานต่างบริษัทฯนั้น เป็นพื้นที่ราชการ.การท่าเรือสัตหีบไงล่ะครับ ! ทางฝ่ายทหารเรือมักจะขอความร่วมมือมายังสำนักงานผมเสมอๆ เริ่มแรกที่ผมพอจะจำได้ก็เป็นการขอให้ทางบริษัทฯสนับสนุนการจัดทีมแข่งขันก๊อล์ฟ ทหารโดยขอความอนุเคราะห์ทีมละห้าพันบาท.มีจนท.เสมียนมาแจกซอง ยื่นหนังสือ.ในเวลาที่กระชั้นชิดมากแล้วรีบกลับมาทวงถาม ภายใน ๒-๓ วัน. มาบ่อยจนผมรำคาญ. เรื่องการขอรับบริจาคเงินแบบนี้ พอรับซองแล้วปกติผมต้องขออนุมัติจากทางสำนักงานใหญ่เสียก่อน จึงจะทำการบริจาคได้ถึงแม้จะมีใบเสร็จรับเงิน เพื่อไปหักภาษีได้ก็เถอะ แต่ผมไม่มีอำนาจในการสั่งจ่ายเอง. ซองรับบริจาคนั้น..อ้างว่าเป็นงานก๊อล์ฟการกุศลของการท่าเรือครับ พอทางกทม.ไฟเขียวมาผมก็ได้นำเงินไปมอบให้ทันที ได้รับใบเสร็จ,คำขอบคุณและพระ ๑ องค์..คุ้มไหมละกับเงินห้าพันบาท ?ไม่รู้ว่าเป็นพระเกจิจากสำนักไหน ? พอเริ่มลืมๆไปหน่อยเอ้า ! มาอีกซองครับอ้างว่า..เป็นงานของนร.เตรียมทหาร ผมจำได้ว่าทางสำนักงานใหญ่ได้ปฏิเสธไป เอ๊ะ!ไอ้งานของสามเหล่าทัพที่จัดขึ้นนั้น เขาไม่ลงทุนกันเลยหรือไงครับ ? ส่วนงานปลีกย่อยนั้นก็จะเป็นงานครบรอบ...กี่ปี ?ของการท่าเรือ ,งานทำบุญของเสด็จในกรมฯ ส่วนใหญ่มักไม่ยืดเยื้อครับ..ช่วงเช้าเป็นการฟังพระสวดแล้วก็เลี้ยงข้าวต้มหมู..น่าสงสารตัวแทนบางบริษัทฯ ที่เป็นอิสลาม. ตอนเย็นเป็นการรื่นเริงกันในหมู่ข้าราชการ ทหาร และลูกจ้าง แต่บรรดาแขก..โดยเฉพาะทหารเก่าอย่างผมมักไม่ค่อยนิยมไปกัน.งานรื่นเริงของทหารนั้นมันสนุกตรงไหน ?ถามจริงๆเถอะน๊ะ. เท่านั้นยังไม่พอน๊ะครับปีใหม่อีกล่ะ?ถ้าเป็นงานเล็กๆผมจะร่วมทำบุญด้วยเงินตัวเองเสมอๆ เพราะไม่ต้องขออนุมัติจากใคร ? ไหนๆผมก็ลาออกมาจากกองทัพเรือแล้ว เวลามีการรื่นเริงในหมู่ทหาร ในฐานะทหารเก่าเออ..ผมอยากจะบริจาคด้วยมากหรือน้อยก็ไม่เป็นไรมิใช่หรือ ?
๗๓. ท๊อปด๊อคเฮ๊าส์ -Top Dog House.
อย่าตำหนิผมเลยน๊ะครับ เชื่อไหมว่า ? อย่างน้อยบริษัทฯก็ได้ชื่อเสียงไปกับเงินส่วนตัวของผมด้วย เพราะทางทหารเรือที่รู้จักกับผมเขามักจะพูดว่า..พี่โตอมฤตฯบริจาค..เท่านั้นเท่านี้. ในพื้นที่ทหารนั้นดูแล้วอะไรๆมักเป็นธุรกิจไปหมดจริงๆน๊ะครับ. เดี๋ยวท่านจะหาว่าผมพูดเกินไป ช่วงเลิกงานผมขับรถตำแหน่ง ออกนอกท่าเรือเพื่อกลับบ้าน พอผ่านประตูใหญ่ผมถูกยามการท่าเรือเรียกจอดแอบซ้าย เออ.ผมกำลังคิดว่ามิได้ขนของเถื่อนใดใด ? ออกนอกพื้นที่เลยนี่นา แล้วลูกพี่มาเรียกผมจอดทำไม ? น้องยามวิ่งมาที่ผมแล้วพูดเบาๆว่า.เออพี่ปีใหม่แล้วพี่ไม่ให้ของขวัญผมบ้างหรือครับ ? เออ..ไอ้หมอนี่มันพูดจาน่าให้เว้ย ! ผมรีบถามกลับไปโดยไม่ต้องคิดเลยว่า...เอ็งจะเอาอะไร ? เหล้าหรือบุหรี่ ? ตกลงเขาเลือกบุหรี่ครับ ผมเลยให้มารับได้พรุ่งนี้ตอนผมมาถึงที่ทำงานแล้ว ผมซื้อกรองทิพย์ให้ไป ๑ ห่อ ตอนนั้นราคาประมาณสี่ร้อยบาท เห็นไหมครับว่าเงินผมเองทั้งนั้น. ต่อมาผมได้พบว่าเป็นการสร้างสัมพันธภาพครับ ยามที่รถอมฤตฯเข้า-ออกเขาได้อำนวยความสะดวกให้เสมอๆ. สดวกสิครับเพราะไม่ต้องไปเสียเวลา ทำเรื่องขอผ่านเข้า-ออก. ผมว่าถ้าท่านได้อ่านมาถึงตรงนี้แล้วล่ะก็ อย่าเพิ่งไปตำหนิเขาเลยน๊ะเพราะพวกยามนั้นรายได้เขาน้อยครับ ก็ขนาดนายทหารระดับนาวาโท.ตำแหน่งก็ใหญ่เป็นถึงผบ.หน่วยขนาดเล็ก.พี่แกยังให้คนมาเชิญผมไปพบเลยครับ.แรกๆผมแปลกใจว่าเอ๊ะ ! ผมไปทำอะไรผิด..ขับรถเร็วหรือเปล่า ? ทำไมท่านเรียกผมมาพบ.. และแล้วก็เพิ่งจะเริ่มเข้าใจ.พอผมกล่าวสวัสดีเสร็จท่านเชิญนั่งแล้วเริ่มเจรจาธุรกิจทันที. เออ..พี่สนใจจะซื้อเครื่องฟอกอากาศของแอมเวย์ไหมครับ ? ราคาสามหมื่นเศษ ถ้าเงินสดราคา..?.เงินผ่อนราคา..?ให้ผ่อนอย่างน้อยเดือนละ..? มีหยอดด้วยน๊ะ.ผมว่าระดับพี่แล้วน่าจะซื้อเงินสดน๊ะ. พี่ลองเอาไปตั้งที่อ๊อฟฟิต สักหนึ่งสัปดาห์ก่อนก็ได้ เห็นไหมครับว่า..พี่แกเริ่มผูกมัดทันที. ผมมิได้รับปากแต่ด้วยความเกรงใจครับ ท่านให้ลูกน้องแบกมาใส่รถผมเลยครับ. ที่จริงแล้วผมอยากจะอุดหนุนท่านสักเครื่องเพราะความรำคาญ แต่ราคามันสูงจริงๆและผมกำลังผ่อนบ้านอยู่ด้วย..จำได้ว่าอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผมยกมาคืนด้วยตัวเอง ดีว่าท่านไม่อยู่จนท.ทหารมารับคืนไป มิฉะนั้นผมคงทำหน้าไม่ถูกแน่ๆ.
* นักอ่านที่ช่างสังเกตุคงรู้ว่า..ตอนนี้สั้นกว่าหลายๆตอนเพราะทำตามคำแนะนำครับเผื่อจะมีคนชอบอ่านเรื่องสั้นเข้ามาใช้บริการบ้าง ที่สำคัญ ต้องรีบจบเพราะมีคนกำลังจะมาแจกซอง..ยังมองไม่ออกว่าผ้าป่า หรือซองกฐิน..
