กลอนตลาด...ทางสายกลาง

มีไม้เท้าเอาไว้ยันป้องกันร่าง

คลำหาทางที่ถูกต้องท้องถนน

เวลาเดินไปใกล้ไกลไม่ทุกข์ทน

เดินข้ามพ้นถึงฝั่งฟากด้วยตั้งใจ

 

อันลูกหลานเหลนโหลนเราเขาค้นคิด

มีใจจิตอยากช่วยเหลือเพื่อแก้ไข

แต่มีงานที่ต้องทำดำเนินไป

ไม่มีใครมาชูช่วยด้วยคราวจน

 

มีไม้เท้าเอาไว้ยันป้องกันร่าง

คลำหาทางอย่างดีแท้แม้หมองหม่น

ตนนั้นแลเป็นที่พึ่งสำหรับตน

เกิดเป็นคนพึ่งตนได้คนเขาลือ

 

เมื่อจะคิดพึ่งคนอื่นพึ่งตนก่อน

เดินนั่งนอนทำพูดคิดจิตยึดถือ

พุทธธรรมอยู่อย่างเย็นเป็นครูคือ

มีสัตย์ซื่อถือเส้นทางสายกลาง..เอย.