* ผมได้รับแจ้งจากทางสำนักงานใหญ่ ให้คอยอำนวยความสะดวกในการนำพนง.ต่างชาติที่เป็นลูกค้ารายใหม่ไปลงเรือ..พร้อมกับพนง.คนไทย.. พนักงานชุดนี้มาเข้าพักที่รร.บ้านฉางพาเหรด ดังนั้นผมต้องเลื่อนเวลานำพนักงานไทยจากรร.สวอนเลคไปที่รร.บ้านฉางให้เร็วขึ้น..แต่ก่อนมารับพนักงานคนไทยนั้นผมได้ไปเชครายชื่อ และแจ้งพนักงานที่รร.บ้านฉางล่วงหน้าแล้วว่า..เวลา..ของวันพรุ่งนี้ให้นำของใช้ประจำตัวมารอที่ล๊อบบี้ และทุกคนสามารถไปใช้บริการที่ห้องอาหารก่อนเดินทาง พอถึงเวลาจะมีจนท.มาทำการตรวจเป่าแอลกอฮอล์ ดังนั้นทุกคนไม่ควรดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใดใด ? แจ้งแล้ว..ทุกคนเข้าใจดีแล้วเป็นอันจบภารกิจของผม. ส่วนพนง.จะปฎิบัติหรือไม่ ? อย่างไร ? ผมไม่มีสิทธิไปริดรอนสิทธิของเขา..
ใครที่บอกว่าบริษัทไม่เคยเอาเปรียบลูกจ้าง..ทำไมเงียบเสียงล่ะครับ ? หายไปไหนกันหมด ? ตั้งแต่ออกมาจากกองทัพผมทำงานกับหลายบริษัทแล้วครับ และยังอยากยืนยันว่าหลายบริษัทมักจะเอาเปรียบลูกจ้างเสมอๆ มากบ้างน้อยบ้างตามจังหวะและโอกาส..ใครยกมือประท้วง..เชิญครับ.. ขณะที่เขียนเรื่องนี้ผมได้เกษียณจากทางบริษัทฯแล้ว และสามารถตอบคำถามที่เคยค้างคาใจผมและพนักงานหรือฝ่ายบริหาร ตามแผนกต่างๆให้ทราบได้ตามนี้ครับ. กล่าวคือคงเป็นนโยบายที่ทางบริษัทฯต้นทางจัดเก็บเงินเป็นการเหมารวมต่อหัว.สำ หรับลูกเรือตามบริษัทต่างๆ..ที่จะต้องเดินทางไปยังแท่นขุดเจาะต่างๆ. น้องแป..คนที่เคยทำชิปปิ้งร่วมกับผม. ได้ออกไปเปิดบริษัทในเครือ พี่-น้องๆแล้วรับช่วงรับ-ส่งพนักงานต่อจากบริษัทไทโป.โดยทำให้กับบริษัทเชฟร่อน. เล่าให้ผมฟังนานแล้วถ้าเผอิญผิดผมคงต้องขออภัยจริงๆครับเช่น ค่ารถรวมค่าตรวจเป่า ถ้า ๕ คนคิดคนละ ๑๓๐บาท แต่ถ้าเกิน ๕ คนและไม่ถึง ๑๐คน. คิดอีกราคาหนึ่ง. เขาคิดราคาเหมาในการตรวจเป่าแอลกอฮอล์และรับจากรร.บ้านฉางพาเลซ มายังท่าเรือสัตหีบ. ด้วยความที่มีสัมพันธภาพที่ดีต่อกันมาก่อน น้องแปมักจะแจ้งให้ผมสามารถนำพนักงานจากรร.ตรงไปรอเธอที่ท่าเรือได้เลย. เพื่อทำการเป่าแอลกอฮอล์ก่อนลงเรือ. แถมเที่ยวกลับขึ้นฝั่งพอรับพนักงานเสร็จน้องแปบอกว่าพี่เลี้ยวเข้าโรงแรมไปเลย..เฮ่ย ! เธอมิได้นัดให้ผมไปรอที่โรงแรม. ช่างคิดจริงๆ.หมายถึงไม่ต้องขับตามไปที่รร.บ้านฉางพาเหรด ตั้งแต่นั้นมาพนักงานทุกคนมีสุขภาพจิตดีขึ้นกว่าเดิมเพราะมิต้องเสียเวลานั่งรถย้อนไป-ย้อนมา. อย่างไรก็ตามมันคือธุรกิจอย่างหนึ่งนั่นเอง อย่าไปโกรธใครเลยน๊ะ ! อาจารย์ผมเคยสาธยายให้ฟังว่าการทำธุรกิจ..คือการทำด้วยวิธีใดก็ได้เพื่อให้เกิดกำไรแก่บริษัท.ดังนั้นทุกๆฝ่ายที่เคยสงสัยกันมานานแล้วคงเข้าใจตามที่ผมได้อธิบายมาน๊ะครับ ส่วนผมต้องขับรถตำแหน่ง ตามไปดูความเรียบร้อยที่บริษัทออยล์เทกซ์-กม.๗ และที่ท่าเรือสัตหีบ. ทางบริษัทฯที่รับผิดชอบเรื่องเรือเคยประชุม และได้แจ้งให้กับผู้ที่เกี่ยวข้องทราบแล้วว่า ใครมาหลังเวลาที่กำหนดทางบริษัทฯ จะไม่รับผิดชอบเพราะจะต้องปล่อยเรือออกในเวลาเก้าโมงตรง..
๒๑. เรือมารอรับการขนถ่ายก๊าซ. - ริคแจ๊คอั๊พในอ่าวไทย. ขอบคุณภาพจากเน็ทคุณอรทัย.
ผมเองจึงมีเวลาไปทำอย่างอื่นได้มากขึ้น โดยเฉพาะช่วงเย็นงานมักจะเข้ามามากกว่าเวลาใดใด ? ใครทำงานบริษัทคงทราบดีน๊ะครับ. ถ้าเป็นคนทำงาน.แม้จะไม่มีงานอะไรเพิ่มก็ยังต้องทำเอกสารต่างๆประจำวันอยู่ดี เช่นคิดค่ารถเทรลเลอร์ในการนำตู้อาหารส่งออกหรือรับจากท่าเรือ เพื่อส่งไปที่สำนักงานใหญ่คิดเงินกับลูกค้า..มีอีกหลายอย่างครับ..ช่วงปลายการเดินทางโดยเรือของพนักงานนั้น มีลูกค้าจากบริษัทโกลบอลซึ่งผมต้องคอยดูแลในการรับ - ส่งด้วย. คืนหนึ่งขณะที่ผมนำพนักงานไปตรวจเป่าแอลกอออล์ตามปกติ..ได้พบว่ามีพนักงานต่างชาติมีอายุท่านหนึ่งเมาแล้วเป่าแอลกอฮอล์ไม่ผ่าน ผมช่วยดำเนินการและช่วยเหลือโดยทั่วๆไปจนต่อมา..เราได้เป็นเพื่อนร่วมดื่มด้วยกัน ทางบริษัทใหญ่ของลูกค้ามิได้กังวลใดใดแถมยังไม่ง้อด้วยน๊ะ..ไม่ให้ลงก็ไม่ต้องลงเพราะอีกไม่กี่วันบาร์จ ของบริษัทนี้ก็จะเข้ามาเทียบแล้ว และในที่สุดผมก็เป็นผู้ที่นำเขาไปลงเรือบาร์จที่ท่าเรือมาบตาพุด. - Barge. * ปกติเรือบาร์จจะมีหลายขนาด..เวลาเดินทางต้องใช้เรือลากเสมอ แต่เรือบาร์จใหญ่ของลูกค้านั้น..ใหญ่โตมาก. ด้านบนเป็นสำนักงาน ด้านล่างใต้ระดับน้ำมีสองชั้น.เป็นสำนักงาน , ห้องอาหารและที่พักพร้อมห้องน้ำห้องส้วม. แอร์เย็นเฉียบทีเดียว..อาหารการกินก็สมบูรณ์ไม่แพ้บนแท่นเจาะน้ำมันที่มีระดับ. ทราบสิครับเพราะอีกไม่กี่วันต่อมาผมได้รับแจ้งจากทางสำนักงานใหญ่..ให้จัดรถไปรับพนักงานจากเรือบาร์จลำนี้ จะเข้าเทียบที่ท่าเรือมาบตาพุด. เพื่อรับพนักงานไปส่งที่สนามบินดอนเมืองประมาณ ๕๐ คนพอได้รายชื่อพนักงานมาแล้วผมรีบดำเนินการจัดรถตู้รวม ๕ คันและขับตามไปถึงท่าเรือมาบตาพุด หลังจากดำ เนินการทำเรื่องผ่านเข้าท่าเรือแล้วผมรออยู่ประมาณ ๒ ช.ม.ก็เห็นเรือบาร์จ กำลังถูกลากเข้ามาเทียบท่า..ช่วงเดียวกันมีจนท.จากบริษัทเดียวกันซึ่งเป็นตัวแทนเรือ มาดำเนินการในส่วนที่เกี่ยวข้อง. รถพร้อมคนก็กำลังจะพร้อม..แต่มีนักเลงในเครื่องแบบกำลังเข้ามาวุ่นวายกับงานของผม พอเจอหน้ากันคำแรกพี่จ่าพูดเบ่งขึ้นมาทันที..น่าเสียดายที่เบ่งผิดคน..ผิดที่..แม้จะถูกเวลาก็ตาม.
๒๒. ภาพเรือบาร์จปกติที่ใช้บรรทุกสัมภาระ. - ที่ท่าเรือสัตหีบ ภาพโดยผู้เขียน. ปี๒๕๔๖
จ่าตำรวจ : เฮ้ย ! มึงเอารถเข้ามารับคนในท่าเรือได้ยังไงว๊ะ..ไม่รู้เหรอว่า..ที่นี่เขามีคิวรถวิ่งอยู่ ?
หมวดทหาร : ไม่รู้หรอกว่ะ ! พี่แกคงจะสงสัยแล้วล่ะเพราะปกติคนที่ถูกตำรวจในเครื่องแบบถามมักจะไม่ตอบด้วยเสียงแบบนี้..จ่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า ? ผมชื่อ..เป็นทหารนย.แต่ลาออกมาทำงานบริษัท..ผมเป็นตัวแทนเรือ..ลูกค้าสั่งให้จัดรถมารับ นำเอกสารให้พี่จ่าดู.ถ้าอยากได้ผู้โดยสารก็ให้ ไปหารถมารับได้เลยแต่..บริษัทเขาจ่ายเงินกันสิ้นเดือนน๊ะ เอาไหมล่ะ ?
จ่าตำรวจ : เงียบเสียงสิครับ.พร้อมกับเดินหนีไป..ตั้งแต่ขู่คนขับรถมาคงจะเพิ่งเสียเชิงเป็นครั้งแรก.
หมวดทหาร : กลับมาเชคลูกเรือขึ้นรถ ..คันไหนพร้อมก็ปล่อยรถไปเลย..
พนักงานที่ขึ้นมาพักไปกันหมดแล้ว..ผมนำเอกสารขึ้นไปบนเรือบาร์จเพื่อให้หัวหน้าใหญ่เซ็นต์ชื่อในเอกสารการใช้รถ แล้วส่งเข้ากรุงเทพฯเพื่อดำเนินการต่อไป..ต่อมาเราพบกันบ่อยขึ้นเพราะเขามาส่งลูกเรือที่ร้านอาหาร ผมก็ไปดื่มกับลูกเรือคนที่เขามาส่งประจำ..เราจึงไม่มีปัญหาใดใดต่อกันอีกเลย. งานของผมยังต้องไปรับและไปส่งพนักงานบนเรือบาร์จลำนี้อีกหลายเดือน ไม่เป็นเวลา. ช่วงที่เรือเข้ามาจอดเทียบเพื่อรองาน..ทางเจ้าของถือโอกาสส่งเข้าซ่อมทำที่อู่ยูนิไทย. ที่แหลมฉบัง. เพราะค่าใช้จ่ายในการซ่อมทำที่บ้านเราถูกกว่าที่สิงคโปร์หลายเท่าตัว. เวลาไปรับ - ส่งลูกเรือผมมีโอกาสได้ใช้บริการที่ห้องอาหารบนเรือบาร์จลำนี้บ่อยๆ..รสชาดเยี่ยม ไม่มีอั้นแถมยังฟรีทุกอย่าง. กด - LIKE. วันไหนที่ผมมาติดต่อที่บาร์จลำนี้ พอเลิกงานแล้วพนักงานมักขอติดรถออกมาด้วย. เขาจ่ายค่ารถให้ผมด้วยน๊ะ ผมมิได้หยิ่งหรอกครับ.ที่ไม่ยอมรับ.เขาจึงบอกว่าถ้างั้น..ขอซื้อเหล้าเลี้ยงก็แล้วกัน..อันหลังนี้ผมยอมรับเพราะอย่างน้อยเพื่อสัมพันธภาพ..ใครที่ไม่ดื่มเหล้าจะเข้าใจไหมล่ะ ? If you deny to accept my money, please let me buy you a drink..Sure.. ปกติลูกเรือพวกนี้จะมาดื่มกันแถวที่ท่องเที่ยวย่านมาบตาพุด ไกลหน่อยก็แถวๆบ้านฉาง ยังไงก็เป็นทางผ่านอยู่แล้วถ้าผม ไม่รับเขามาด้วย..ผมกลับบ้านก็ต้องผ่านเส้นทางนี้อยู่ดี.
๒๓. บนแท่นเจาะน้ำมัน - มีพนักงานหลายตำแหน่งจากหลายบริษัท. ขอบคุณภาพจากเน็ท.
ข.พนักงานนอกตาราง. เรื่องการรับ-ส่งพนักงานนอกตารางนั้นแม้จะมีไม่บ่อยนัก..แต่ทุกครั้งได้สร้างความลำบากให้ผมเสมอ ถ้ามีการแจ้งล่วงหน้าก็ไม่ค่อยเท่าไร ?.เช่นพรุ่งนี้จะมีพนักงานชื่อ.ตำแหน่ง..มาพักที่รร.สวอนเลค ให้คุณรับไปลงเรือซัพพลายด้วย.พอรับทราบแล้วผมต้องไปติดต่อขอนำพนง.มาลงเรือกับทางจนท.ที่รับผิดชอบ ไม่มีปัญหาเพราะเขามักจะแจ้งมาทางมือถือว่า..ให้นำผู้โดยสารมาลงเรือที่ท่าสี่เวลา..เพื่อทำการเป่าตรวจแอลกอฮอล์ก่อนลงเรือ.ปัญหามักเกิดจากการที่ต้องไปรอรับพนักงานจากแท่นเจาะ จากท่าเรือมาที่โรงแรมบ้าง , ส่งขึ้นรถบ้าง และส่งไปสนามบินดอนเมืองบ้าง..ปัญหามากพอสมควร.เช่นจะมีพนักงานคนไทยชื่อ.มากับเรือซัพพลายเพราะญาติเสียชีวิตให้ไปรับมาที่ท่ารถ..แจ้งเวลาที่เรือออกจากแท่นให้ทราบเท่านั้นเอง ! ผมกะระยะเวลาแล้วมักจะมารอล่วงหน้าเสมอตั้งแต่สองทุ่มบ้าง จนถึงตีสาม.หมดความอดทนจึงกลับไปนอนบ้าง ตอนเช้ารีบมาที่ท่าเรืออีกครั้ง..ดูสิครับเรือเข้าเทียบเกือบเที่ยงวัน..แทบไม่ต้องทำงานกันเลย. ปกติเมื่อเรือออกจากแท่นเจาะต้นทางแล้ว มักจะแวะรับของต่างๆตามแท่นใกล้เคียงรายทาง ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสัตหีบ ตรงนี้เองทำให้ลำบากใจเพราะผมไม่สามารถเชคจากใครได้เลย แถมถ้าเรือเข้าเทียบแล้วพอพนักงานลงมาแล้วไม่พบว่ามีใครมารับ พี่แกชอบฟ้องไปที่สำนักงานใหญ่เสมอ.คนอะไรทำไมขี้ฟ้องเหลือเกิน..นิสัยยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก. ถ้าเป็นพนักงานไทยที่ต้องรับไปส่งที่ท่ารถ ผมก็จะดำเนินการเองเสมอ ถ้าเป็นพนักงานต่างชาติที่ต้องรับไปส่งที่สนามบินดอนเมือง ผมต้องจัดรถเก๋งบ้าง รถตู้บ้าง..และจะมารับด้วยตนเองเพราะจะต้องให้ผู้โดยสารเซ็นชื่อในเอกสารการใช้รถ.อันนี้สำคัญ. แล้วจึงส่งให้ทางฝ่ายการเงินที่สำนักงานใหญ่เพื่อเรียกเก็บเงินจากลูกค้าต่อไป. นี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่หลายคนทำไม่ได้ เพราะตอนมาทำงานที่นี่ใหม่ๆมีพนักงาน จากกทม.มาถามว่า “ ผมมาทำงานที่นี่โดยเส้นสายของใคร ?”ผมตอบว่าด้วยความสามารถล้วนๆ มีการสอบสัมภาษณ์เป็นภาษาอังกฤษก่อนเริ่มงาน. ผมว่างานทั่วๆไปหลายคนคงจะทำกันได้ ดีหรือไม่อีกเรื่องหนึ่งแต่ภาษาต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญ จริงไหมครับ ?
๒๔. เรือซัพพลายรับ : ส่งอุปกรณ์และพนักงาน.- ท่าเรือสัตหีบ.ภาพโดยผู้เขียน.ปี ๒๕๔๓
ผมได้รับแจ้งว่า..เรือซัพพลายกำลังจะเข้าเทียบที่ท่าสี่ มีลูกเรือมาเลย์เซีย ๑ คน.ซึ่งผมต้องจัดรถรับไปส่งที่สนามบิน ดอนเมือง เพื่อจะได้ทันเที่ยวบินวันนี้. ใครเคยทำงานไกลบ้านพอถึงเวลาพักรับรองได้เลยว่าตัวอยู่ที่หนึ่งแต่..ใจไปอยู่ที่บ้านแล้ว. บางคนอาจมิได้เป็นตามที่ผมเขียนมาก็ได้. หลายคนอ่านแล้วอาจจะคิดว่าสำคัญขนาดนั้นเทียวหรือ ? สำคัญสิครับเพราะเมื่อพนักงานออกจากแท่นเจาะแล้ว ต้องส่งกลับบ้านทันทีเพื่อลดค่าใช้จ่าย. และถ้าผมไปรับไม่ทันทางบริษัทก็จะต้องจ่ายค่าที่พักให้ ๑ คืน ค่าเลื่อนตั๋วและอื่นๆ. ถ้ามีเพิ่ม. เรื่องเงินคงไม่สำคัญเท่ากับการเสียชื่อเสียง เพราะทางบริษัทคงต้องมาหักค่าใช้จ่ายจากผมภายหลังแน่ๆ. ถ้าเป็นความผิดของผม. พอเรือเข้าเทียบแล้วนายบังคนนี้เริ่มแสดงอาการไม่พอใจ.เพราะคงมองแล้วว่ารถผมคงไปไม่ถึงกรุงเทพ ฯและไม่เห็นมีรถคันอื่นที่แสดงว่าจะมารับพี่บัง.. พอขึ้นรถแล้วพี่แกเริ่มบ่นทันที ผมมิได้สนใจแต่อย่างใด ?ผมได้โทรให้รถมารอรับที่ก.ม.สิบและเชคครั้งสุดท้าย..รถมารออยู่ที่เดิมแล้ว..ผมจึงไม่จำเป็นต้องกลัวแถมยังไงๆคนขับยืนยันว่าไปส่งทันเที่ยวบินของพี่บังเป็นแน่ ! พอไฟเขียวผมนำรถข้ามสี่แยกก.ม.สิบมาจอดเทียบ ผมยังมีน้ำใจช่วยขนของย้ายให้ด้วยน๊ะ..ต่างคน ต่างไป..ผมจบภารกิจแล้วนี่ครับ. ผมกลับมาทำงานต่อประมาณสามชั่วโมงต่อมา..พี่บังคนเดิมโทรมาเข้าเครื่องผม ความว่า..
Passenger : Hello I ‘ d like to speak with Mr. Panpong..please.
Writer : Speaking sir.
Passenger : I am at the Airport now , I ‘ d like to apologize you
because I didn’ t talk nice to you.
Writer : That ‘s OK , I have already forgot.
Have a good trip back home.
ผมมาอยู่ที่สนามบินแล้ว ทันเวลาและอยากจะขอโทษที่พูดไม่สุภาพกับคุณก่อนการเดินทาง.ไม่ต้องหรอกเพราะผมลืมหมดแล้วและขอให้คุณเดินทางโดยสวัสดิภาพน๊ะ..เพียงแค่นี้ผมว่ายังไงๆพี่บังต้องซึ้งผมเป็นแน่ ! ซึ้งดีต้องซึ้งตราจระเข้. อ่านถึงตรงนี้แล้วคงเข้าใจน๊ะว่างานตรงนี้ต้องอดทนขนาดไหน ? นี่เพียงเบาะๆเท่านั้นเอง..ยังมีอีกหลายปัญหาถ้าสามารถอดทนตามอ่านต่อไปได้อีกสักนิด..
๒๕. แท่นเจาะน้ำมันในทะเลเหนือ. North WestHutton.
วันศุกร์เย็นก่อนเลิกงานผมได้รับแจ้งว่า..พรุ่งนี้ช่วงสายให้ไปรับพนักงานขับเครนคนหนึ่งไปลงเรือที่ท่าสี่ นอกตารางปกติ.ผมจึงรีบดำเนินการส่งรายชื่อขอนำผู้โดยสารไปลงเรือให้เรียบร้อยก่อนจะกลับบ้าน.พอลงรถกำลังจะเข้าบ้านผมได้รับโทรศัพท์แจ้งว่า..ให้ผมส่งจนท.ตำรวจไปดูหน่อยเพราะว่าทางจนท.ขับเครนคนที่ผมจะต้องรับไปลงเรือในวันพรุ่งนี้..โทรมาจากโรงแรมความว่ามีคนแอบติดตามจะพยายามมาฆ่าเขา ขณะนี้เดินแอบอยู่บริเวณสระว่ายน้ำของโรงแรม..ผมไม่เชื่อสิครับ..จึงได้ปฎิเสธและอ้างว่ามีงานต้องไปรับพนักงานต่างชาติอีกคนหนึ่ง..แต่ขอยืนยันว่าพรุ่งนี้จะรีบไปดูแต่เช้า..เขาโทร มาหาผมอีกแล้วด้วยปัญหาเดิมที่บอกมาเมื่อช่วงเย็นวานนี้ ผมรับพนักงานไปด้วยสองคนแล้วไปพบเขาที่ห้อง..กลัวก็กลัวเพราะเขาบอกว่าเขาถือไม้รอจะตีเจ้าหมอนั่นอยู่ในห้องแล้ว ผมเคาะประตูแล้วชวนพนักงานเข้าไปในห้องด้วยยังดีที่เขาจำผมได้.เขารีบจูงมือผมไปที่หน้าต่าง แล้วชี้ไปที่บริเวณสระว่ายน้ำของโรงแรมพร้อมกับตะโกนว่านั่นไงมันกำลังเดินอยู่ตรงนั้น ผมมองตามไปแต่ไม่พบใครเลยแม้แต่คนเดียว..ในใจคิดว่าสงสัยพี่แกจะเกิดอาการประสาทหลอน หรือเสพยาเข้าไปมากกว่าปกติ. เขายังย้ำมาอีกว่านั่นไงพี่ ! ผมขอเวลานอกโทรไปปรึกษาหัวหน้าแผนกบุคคลก่อนหลังจากอธิบายให้ฟังแล้ว..หัวหน้าแจ้งว่าควรนำไปส่งที่ท่ารถแล้วส่งกลับบ้านไปก่อน ถ้าปล่อยให้ลงไปแบบเบลอๆเช่นนี้เสียชื่อบริษัทเป็นอันดับแรก ต่อมาเสี่ยงกับทุกชีวิตบนแท่นเจาะที่จะต้องไปทำงาน ในที่สุดผมส่งเขากลับตามคำสั่งแล้วรอคนต่อไปที่จะมาแทนในวันรุ่งขึ้น พร้อมทั้งขอเลื่อนการเดินทางไปตามขั้นตอน..เห็นไหมว่างานแบบนี้บางครั้งมิใช่ง่ายๆน๊ะครับ. ผมได้รับแจ้งว่าวันนี้จะมีลูกค้าสิงคโปร์มาเช่าห้องทำสำนักงานให้อำนวยความสะดวกให้เขาทุกด้าน นายเดวิด ลี.เป็นชาวสิงคโปร์.Mr.David Lee.-Singaporean.แต่ไปตั้งรกรากที่ประเทศแคนา ดา ทำงานให้บริษัทนิปปอนสตีลจำกัด. Nippon Steel. ในสำนักงานที่ผมนั่งประจำอยู่นั้นแบ่งเป็น ๓ ห้อง.ผมนั่งที่ห้องกลาง นายลีนั่งห้องซ้ายสุด. หันหน้าเข้า. ห้องขวามือยังว่างอยู่เพราะยังไม่มีใครมาเช่า..งานของนายลีก็ต้องมารับ -ส่งพนักงานของเขาลงเรือเช่นกัน เราจึงพบกันทั้งเช้าและเย็นถ้าตรงกับวันที่เราต้องรับ - ส่งลูกเรือ. พนักงานของเขาจะลงไปสร้างแท่นเจาะในอ่าวไทย มีทั้งนักดำน้ำ ช่างประเภทต่างๆ. ส่วนใหญ่เป็นชาวญี่ปุ่น.และงานส่วนใหญ่จะทำกันแบบจบแล้วจึงกลับเข้าฝั่ง ไม่มีการรับ-ส่งตามตารางปกติเหมือนของบริษัทที่ทำด้านการขุดเจาะน้ำมัน. ถ้ามีพนักงานขึ้นมาผมต้องไปรอรับพร้อมกับนายลี ที่ท่าเรือสัตหีบ เพื่อรับหนังสือเดินทางมารอให้จนท.อีกแผนกหนึ่งมารับไปทำการประทับตรา..ที่เรียกว่าพวกชิ๊บปิ้งนั่นเอง ! Shipping. ที่จริงผมเคยถูกทาบทามให้ทำงานด้านนี้ด้วย.น่าจะเรียกว่าถูกหลอก.แต่..ผมปฎิเสธไปแถมยังบอกกลับไปว่า..ถ้าให้ผมทำต้องเอาเงินเดือนของจนท.คนที่ทำอยู่มาให้ผม..เอาไหมล่ะ ?..ความเงียบมักจะเข้ามาแทนที่เสมอ. ผมมิได้ตำหนิที่บริษัทต้องใช้งานพนักงานให้คุ้ม แต่อยากบอกว่าต่อให้เราทำดีอย่างไร ? บริษัทก็จะไม่พยายามบอกว่าเราดี..พอผมออกแล้วทางสำนักงานใหญ่ตำหนิคนที่มาทำแทนว่า..ทำไมเวลาที่คุณโตอยู่แกทำงานได้ตั้งหลายอย่าง..นั่นน่ะสิ !คนพวกนี้แปลกน๊ะที่แอบมาชมตอนที่เขาจากไปแล้ว..ขนาดลูกค้าส่งแฟ๊กซ์ไปชมเชยผมที่สำนักงานใหญ่..ยังไม่มีใครพูดให้กำลังใจผมเลย..โดยเฉพาะนายสาว. แก่. ของผม.
* นายลีมาประจำที่ห้องแบ่งเช่าได้ไม่นาน ทางสำนักงานใหญ่ในสิงคโปร์ส่งนายเดวิด ลิมมาทำงานแทนต่อจนจบงาน. Mr. David Lim. แม้เขาจะมิใช่นักดื่มแต่เขามักจะพาผมไปเอ็นเตอร์เทรนเสมอๆ เพราะผมช่วยเหลือเขาไว้หลายอย่าง ผมยังจำได้เสมอเขาบอกผมก่อนจบงานว่า "อะไรก็ตามถ้ามันจะต้องเป็นของเรา มันก็จะต้องเป็นของเรา " ..ช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง !
ประสบการ ที่แนะนอนครับ ปัจจุบันพี่ทำงานบริษัทอะไรครับ และที่แท่นเจาะน้ำมัน อันตรายมากไหมครับ
สวัสดีครับคุณอรุณ ขอบคุณที่เข้ามาติดตาม ปัจจุบันนี้ผมนอนกินเงินบำนาญจากกองทัพเรืออยู่เงียบๆ..ไม่มากนักเพราะลาออกตอนเป็นพันจ่าเอก เพื่อนๆเป็นนายนาวากันหลายคน..รับบำนาญสามหมื่นขึ้น..ยังไงถ้ากินอยู่แบบพอเพียงก็ยังไปไหวเพราะไม่มีอะไรที่ต้องผ่อนอีกแล้ว นอกจากโรง..พูดเล่น..ล่าสุดเพิ่งออกมาจากบริษัทแห่งหนึ่งแถวบ้านฉาง..เป็นงานนั่งโต๊ะ..ผมทำฝ่ายต่างประเทศเพราะตอนรับราชการโชคดีได้ทุนกองทัพเรือไปศึดษาและดูงานที่สหรัฐฯมา ๓ ครั้งรวม ๕ หลักสูตร..ตามอ่านดูสิครับเพราะลงเรื่องไว้ในบล๊อกแล้ว ถ้าเจอกันสมัยผมยังทำงานอยู่ก็พอหางานไม่ยากเพราะมีคนต้องการช่างเชื่อมใต้น้ำมาก..เสียดายที่ปลดระวางเสียแล้ว ตอนนี้รับงานแปลอยู่กับบ้าน แปลฟรีบ้าง ได้เงินบ้าง แปลแล้วเขาเลี้ยงเหล้าก็ยังดีเพราะได้ความรู้เพิ่มต่างหาก.. สวัสดีครับ. โตนี่ - ฟาง. ๒๑ เม.ย.๕๕ * รับดิ๊พโพลม่าจากสถาบันภาษาของทอ.อม.ที่เท๊กซัส - เมื่อหลายปีก่อน.