ว่ากันว่าพระบวชใหม่นั้นบุญแรงมาก (เดาเอาว่าคงเป็นเพราะยังไม่แก่วัดนั่นเองทำให้ยังเคร่งต่อการทำวัตรและการรักษาวินัยต่างๆเป็นอย่างดี) พวกวิญญาณเร่ร่อนที่กำลังรอการไปผุดเกิดจึงจะมาขอแบ่งส่วนบุญกันมากเป็นพิเศษ กล่าวขานกันว่าพระบวชใหม่มักจะเจอเรื่องวิญญาณมาขอส่วนบุญกันมาก
พี่ชายผู้เขียนเคยบวชหนึ่งเดือนก็เคยเจอเหตุการณ์ทำนองนี้มาแล้วในคืนแรกของการบวช พี่เขาเล่าว่าตอนกลางคืนจะมีเสียงเคาะประตู เคาะข้างฝาตลอดคืน ทำให้นอนไม่หลับทั้งคืน รุ่งขึ้นพระแก่วัดเลยให้สวดอุทิศส่วนกุศล คืนถัดไปก็ไม่ปรากฏเหตุการณ์อะไรอีกเลย
ว่าแล้วพี่ชายท่านก็มาถามในวันรุ่งขึ้นว่า ผู้เขียนได้เจอดีอะไรบ้างไหม ก็ตอบไปตามตรงว่าไม่เห็นมีอะไรหลับสบายดี แล้วก็เลยพลอยคิดไปว่าทั้งนี้ทั้งนั้นอาจเป็นเพราะความเป็น”หลวงพี่ดอกเตอร์”ของเราก็เป็นได้ ที่ทำให้ได้อภิสิทธิ๋พิเศษจากท่านสมภารให้ไปนอนในกุฏิสร้างใหม่หลังใหญ่ ที่มีทั้งแอร์และห้องน้ำในตัว (ในขณะที่พระลูกวัดและพระอาวุโสองค์อื่นๆต้องนอนกุฏิไม้ห้องน้ำแยก) ดังนั้นพวกวิญญาณเร่ร่อนอาจจะกลัวความหนาวของแอร์ทำให้ไม่กล้ามาขอส่วนบุญกระมัง หรือกุฏิอาจะมิดชิดและไม่มีไต้ถุน ทำให้พวกวิญญาณไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาขอส่วนบุญได้ก็เป็นได้
ที่ว่าอย่างนี้เพราะน้องชายคนสุดท้องที่มีเพื่อนพ้องบวชเป็นพระแบบสุกๆดิบๆเป็นจำนวนมากได้มาเล่าให้ฟังว่า พระเพื่อนของเขามักชอบหลอกพระบวชใหม่ให้กลัวผีเล่น เช่น แอบไปเคาะฝากุฏิกลางดึกบ้าง เอาแมวดำไปปล่อยไว้ในกุฏิบ้าง บางครั้งก็ถึงขนาดยกเอาโลงศพไปยกชูลอยอยู่ข้างๆหน้าต่างก็มี
วิญญาณเร่ร่อนจะมีจริงหรือไม่ตอนนี้ยังไม่เป็นที่แน่ชัดนัก แต่พระสุกดิบเร่ร่อนที่ชอบหลอกพระบวชใหม่นั้นมีจริงแน่ๆ ผู้เขียนโชคดีหน่อยที่ว่าได้อยู่กุฏิที่แน่นหนา แถมยังเป็นผู้มีวัยวุฒิ และมีคุณวุฒิ หลวงพี่หลวงน้องหนุ่มๆคงจะค่อนข้างเกรงใจไม่กล้ามาขอส่วนบุญก็เป็นได้
การเห็นผี นี่บางครั้งชลัญคิดว่ามาจาก การที่จิตเราอ่อนแอ ก็เลยจินนาการไปในสิ่งต่างๆนาๆ ที่อยู่ในจิตสำนึกเรา เวลาที่มีคนตายในหมู่บ้านขนาดเป็นคนแก่ตาย ชลัญก็เห็นลูกหลานกลัวกันจังไมากล้าแม้มาเปลี่ยนเสื้อผ้าศพ อันนี้ขึ้เกียจมากกว่า เคยถามกลับตอนแกเป็นๆ ไม่เห็นพากันกลัว แกนอนเป็นอัมพาต ลุกไปไหนก็ไม่ได้ นี่ตายแล้ว แกจะเอาปัญญาที่ไหนมาหรอกคน ตายแล้วอัมพาตมันคงไม่หายว่ามั๊ยค่ะอาจารย์