ตอนที่แม่มีชีวิตอยู่นั้น...เรามีความสุข...อยากกิน..กับข้าวฝีมือของแม่...ที่อร่อยที่สุด...แม่เป็นคนละเอียด...อดออมเงินทอง...เก็บเงินเก่ง...หาเงินก็เก่ง...แม่เป็นแม่พิมพ์...ของเรา...จะเห็นพิมพ์/แม่ปู...เป็นตัวแบบ(Model) คนต้นแบบตลอดไป

     วันนี้คุยกับชาวBlog  เรื่องนี้...ท่านอ่านแล้ว...อาจรู้สึก...ไม่สบายใจเท่าไหร่นัก....เสียงร้องไห้....ที่โหวหวน... 3 จุด...ช่างทุกข์ทรมานใจ ...ของเขาเหล่านั้น   และของผู้รับรู้ยิ่งนัก ....วันนี้หมอเปิ้น...นั่งทำงา น.... และเดินอยู่ ในรพ.บ้านลาด ..... ได้ยินเสียง ... ร้องไห้..ที่หวยหวน....แสดงออกถึงความทุกข์ใจ...ทุกข์กาย... ของเขาเหล่านั้น... มัน...ช่างทุกข์ทรมาน ...เสียจริงๆๆๆ...ฟังแล้ว... จิตใจพลอย “เป็นทุกข์”….ไปด้วย.... เพราะฟังเธอ / เขาเหล่านั้น.... พรรณนาออกมา....บวกกับเสียงร้องไห้   มันเป็นความทุกข์ระทม เริ่มจาก...


- จุดแรก.... ห้อง ER : Emergency Room(อุบัติเหตุ & ฉุกเฉิน) .... พบว่า...ลูกๆ ของพ่อ ... ที่เสียชีวิต....ร้องไห้ พรรณนา...ว่า “พ่อ...เสียแล้วๆ .... พ่อหมดลมหายใจแล้ว..... ไม่มีพ่ออีกต่อไปแล้ว” ....เสียงของพวกเขาแสดงออกถึงความ....ทุกข์ใจและเสียใจ


- จุดที่สอง ห้องคลอด  Labor Room : LR .... ในห้องนี้....มีหญิงตั้งครรภ์...เธอกำลัง ... ร้องด้วยความเจ็บปวด....ร้องอย่างเจ็บปวดและเป็นทุกข์...จาก...การเบ่งคลอดทารกน้อย .... ด้วย... ความทุกข์ทางกาย...และทุกข์จาก ... การเจ็บท้องคลอด....เสียงร้องโหยหวน .... เป็นอีกรูปแบบหนึ่ง..ใน....รพ. บ้านลาด  โดยทางรพ. ได้อนุญาตให้...สามี...แม่  แม่ของสามี...พี่สาว..ที่มีประสบการณ์ ... เข้าไปช่วย...ปลอดประโลมใจ .....ให้สามี .... เข้าไปได้เห็น...กับตาตนเอง ... ว่า... ภรรยาของเขา ... คลอดลูก...ให้เขาไว้เชยชม...ด้วย.... ความเจ็บ...ปวด...ทรมาน...เพียงไร ....เป็นเช่นไร? .... จะได้...จดจำภาพ....นั้นได้....  “ติดตา...ไปนานๆ นานแสนนาน” .... นานหรือเปล่า? ... ไม่มีใครตอบได้... เท่าตัวเขา (สามี)


- จุดที่สาม....ในตึก... ผู้ป่วยใน (Ward room)  ในตึกนี้...พี่เปิ้น... ก็พบคนกลุ่มหนึ่ง....กำลังร้องไห้.....เสียใจที่..แม่...เสียชีวิต….ลูกๆๆ หลายคน...ทั้งหญิงและชาย  หลาน...ร้องไห้ระงม....ทุกข์ใจ....เสียใจ...แทบจะขาดใจ.... ตามไป....


- ดังนั้น...ทั้ง 3 จุดที่เกิดขึ้นพร้อมๆ กัน.... จึงมีแต่ ...  "เสียง..ร้องไห้...ระทมทุกข์ .... ความเจ็บปวด...ทรมาน..กาย+ใจ"  มาจาก... ความสูญเสี ย... จากบุคคลคนอันเป็นที่รัก ... มีที่จุด LR ...ที่ความเจ็บปวดนั้น...ได้มาซึ่ง... "ลูกน้อย" ...สายสร้อย  ร้อยใจ...สายใยรัก...ของครอบครัว


  ... เขาเล่ากันว่า ... (เล่าต่อๆๆ กันมา) ...  “ขาดแม่...เป็นเฉกเช่น ... แพแตก” ….. เป็นจริงหรือไม่..... สุดแต่ใจจะคิด.... แต่พี่เปิ้น “ตอบว่าใช่...ถูกต้อง"  ตามแต่ในสิ่งที่ หมอเปิ้น ได้พบ สัมผัส…. ตอนที่แม่ของหมอเปิ้นมีชีวิตอยู่นั้น ...เรา (หมอเปิ้น) .... มีความสุข ... อยากกิน....กับข้าว ฝีมือของแม่...ที่อร่อยที่สุด ... แม่...เป็นคนละเอียด ... อดออมเงินทอง...เก็บเงินเก่ง...หาเงินช่วยพ่อก็เก่ง...แม่.. เป็นแม่พิมพ์ ... ของหมอเปิ้นที่แท้จริง .... เรา...(p'Ple) ... จะเห็นเป็นแม่พิมพ์/แม่ปู ... เป็นตัวแบบ (Model) เป็นคนต้นแบบ ... ในหลายๆๆ เรื่อง...เช่น เรื่อง ความสะอาด..ที่นอน..หมอน ..ถ้วยชาม...และ...การทำงานอย่างมีแผน (ในใจ) เช่น...ไปตลาด...แม่... จะไม่ยอม...ที่จะไม่มีของติดไม้ติดมือ  ไปขายด้วย...เช่น ผักในบ้าน.... ข้าวเหนียวดำ...ที่ใช้ทำขนม.... แม่จะนำข้าวของ...เหล่านี้ไปขายด้วย....ขากลับบ้าน...จากตลาด ...จะได้...ของใช้อย่างอื่น..ครบหมด..  กลับคืน กลับทดแทนมา.....แล้วยังมีเงินเหลือ..... มีเงิน...เก็บออม ...ไว้ให้ลูกได้เรียน....ยังจำได้ ... ตอนที่P'Ple ...ไป...เรียนที่ รพ. ศิริราช .... แม่มีเงินให้มาหลายๆ หมื่น ... (แม่คือ ธนาคาร...ที่มีแต่ฝาก...ไม่ยอมถอน)


   ดังนั้น ...ขอสรุปว่า .... "แม่จึงเหมือนแพ" .... พาคนใน... ครอบครัว .... ไปถึงฝั่ง...ได้อย่าง....งดงามที่สุด ... และ  ความงดงามจะอยู่ในใจ...ลูก...ตลอดไปค่ะ


            ขอบคุณค่ะ.....ความงดงาม...อยู่ในใจ ...ตลอดไป