รุ่งอรุณ วันนี้ ยังมีหวัง ชีวิตยัง อยู่ได้ หายใจอยู่

 

      ช่วงนี้คุณแม่ไม่สบาย ข้าพเจ้าเดินทางกลับบ้านที่สกลนครบ่อยๆ ได้บันทึกเกี่ยวกับบรรยากาศบ้านเกิดบ่อยขึ้น กลับคราวนี้แม่อาการดีขึ้นก็เบาใจ  สงกรานต์หยุดยาวคงได้กลับไปหาท่านอีกหน

     บ้านหลังนี้พ่อสร้างเมื่อ 30 กว่าปีก่อน บ้านไม้ เช้า สาย บ่าย เย็นมีมุมรับลมเย็นๆได้ทั้งวัน

     กลับบ้านทีก็อบอุ่น ข้าพเจ้าชอบบรรยากาศยามรุ่งอรุณ  ได้เก็บบรรยากาศยามเช้าไว้ แสงตะวันส่องมาที่พื้นเรือน แปลกตาไปอีกแบบ

     เห็นรุ่งอรุณ อยากบันทึกเป็นบทกลอน ต่างวันต่างเวลา บทกลอนที่ออกมาก็จะแตกต่างกันไป  ตามอารมณ์ตัวเอง ในวันนี้ ความรู้สึกเป็นแบบนี้

     ในภาพเดียวกัน สถานการณ์เดียวกัน  เวลาที่ผ่านไป ตัวเราเองอาจมองไปได้แตกต่าง เป็นเรื่องธรรมดา

    เพียงรับรู้อารมณ์ อยู่กับมันและปล่อยผ่าน  

 

 

 

 

รุ่งอรุณ  วันนี้  ยังมีหวัง

ชีวิตยัง  อยู่ได้  หายใจอยู่

ลมหายใจ ของเรา ได้เฝ้าดู

ตื่น รู้   ทุกขณะ...  ละ ... ปล่อยวาง

                เอาอะไร มากมาย  ในชีวิต

                หากยึดติด  มากไป   ยิ่งไกลห่าง

                ทุกสิ่งที่   เผชิญ เดินสายกลาง

                เดินทาง   แต่ละก้าว ...รู้เท่าทัน