มนุษย์อยู่เพื่อเดินทาง

ก้าวย่างไปตามวิถี 

กำหนดไว้คือความชั่วดี

ตีตราโดยกรอบสังคม 

 

แสวงหาความสุขจากซาก 

ที่ได้จากก่นร่างที่ทับถม 

เสกสมมติในอาจม 

แล้วมุดตมเชยชมทุกทิวา 

 

วิเคราะห์  วิจัย  วินิจ 

แยกแยะความถูกผิดชี้คุณค่า 

ตามแต่ปทัสถานในใจกำหนดมา 

ตามแต่ศรัทธาโลกียชน  

 

แต่มักหลงลืมร่างรอยพลอยลับ 

หวนมองกลับมิเห็นเป็นฉงน 

แหงนมองฟ้าจ้าแสงแทงใจตน 

เกิดความสับสนในตัว 

 

ขอเถิดมนุษย์อยู่ในโลก 

อย่าเพียงเศร้าโศกในโลกที่มืดสลัว 

เร่งก้าวข้ามหนทางที่มืดมัว 

ละชั่ว  ละดี มีเพียงนิพพาน