การจัดกลุ่มอันดับมหาวิทยาลัยมีทั้งข้อดีและไม่ดี

          ผมมองว่าการริเริ่มโดย สกอ. ในครั้งนี้มีทั้งข้อดีและไม่ดี

             - ในด้านดี     จะเป็นจุดเริ่มต้นของการนำเรื่องคุณภาพการศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาให้สาธาณชนได้รับรู้   

             - ในด้านลบ มีที่น่าตำหนิอยู่ ๒ เรื่องใหญ่
                  ๑. ข่าวที่เผยแพร่ออกไป     มีแต่ตัวผลสุดท้าย     ว่ามหาวิทยาลัยไหนอยู่ในกลุ่มหนึ่ง กลุ่มสอง จนถึงกลุ่มที่ห้า     คณะหรือสถาบันไหนเป็นที่ ๑ ของกลุ่มสาขาวิชา      ผมพยายามหาตัวเกณฑ์และข้อมูลที่ใช้ในการจัดกลุ่มในเว็บไซต์ของ สกอ.    ก็หาไม่ได้    ผมอาจหาไม่เป็นก็ได้
                       ผมมองว่า สกอ. ควรเน้นที่เกณฑ์มากกว่าผลลัพธ์     จะเป็นคุณต่อสังคมไทยมากกว่า      คือเราควรคุยกันเรื่องลึกๆ เกี่ยวกับคุณภาพมหาวิทยาลัยหลากหลายแบบ     มากกว่าพูดกันเรื่องตื้นๆ ว่ามหาวิทยาลัยไหนได้ที่ ๑  ที่ ๒  หรือที่บ๊วย
                  ๒. ที่อันตรายต่อบ้านเมืองสุดๆ    คือการเอามหาวิทยาลัยทุกประเภทมารวมอยู่ภายใต้เกณฑ์เดียวกัน    แล้วทำให้กลุ่ม มรภ. และ มทร. ส่วนใหญ่ตกไปอยู้ในกลุ่มสุดท้าย     ผมว่านี่เป็นความผิดพลาดที่รุนแรงมาก     เพราะเท่ากับว่า สกอ. มีนโยบายทำให้ทุกมหาวิทยาลัยพัฒนาขึ้นมาเหมือน จุฬา  มหิดล     ซึ่งเป็นนโยบายที่ผิด     แต่ละสังคมต้องการมหาวิทยาลัยหลายแบบ     เราต้องการมหาวิทยาลัยที่เน้นการทำงานเพื่อพัฒนาชุมชน  พัฒนาพื้นที่ ด้วย      ไม่ใช่เอาแต่ "อุดมศึกษาสู่สากล" เพียงแนวเดียว 

         ที่จริงการทำงานของหน่วยงานระดับชาติ อย่าง สกอ. นี่ก็อยู่ภายใต้การตรวจสอบของสังคมนะครับ     ไม่ใช่ว่าใครมีตำแหน่งแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจได้

         ในฐานะประชาชนคนหนึ่ง     ผมให้ สกอ. สอบตกในการจัดการกิจกรรมจัดกลุ่มอันดับมหาวิทยาลัย    ที่สอบตกก็เพราะใช้กระบวนทัศน์ที่ผิด    เป็นการทำหายนะให้แก่ระบบอุดมศึกษาครับ

วิจารณ์ พานิช
๕ กย. ๔๙