รำลึกถึงอาจารย์ ดร ป๋วย อึ๊งภากรณ์


ตามรอยเท้าอาจารย์

 

ตอนผมเรียนธรรมศาสตร์ไม่ได้เคยเรียนกับท่านอาจารย์ เพราะตอนนั้นท่านเป็นอธิการบดีแล้ว  เคยเห็นท่านหลายหน  ยกมือไหว้ท่านงามๆตอนเดินผ่านท่านหน้าสนามฟุตบอลหน้าตึกบัญชี  และอีกครั้งหนึ่งที่หน้าตึกเศรษฐศาสตร์ ท่านเป็นคนล่วงหน้าของกาลเวลา  ท่านมีรถคันเล็กๆเจอในที่จอดรถของท่าน เวลาท่านเข้าไปในรถ ท่านจะต้องรัดเข็มขัดทุกครั้ง  คุณคิดดูเอาก็แล้วกัน ท่านรัดเข็มขัดทุกครั้งที่ขับรถ มาเมื่อเกือบสี่สิบปีแล้ว  คุณกับผมเพิ่งเริ่มต้นรัดเข็มขัดเมื่อไร  ท่านไม่มีคนขับรถ ท่านขับรถเอง 

คิดถึงอาจารย์ครับ


จาก วิกิพีเดีย 

 

ศ.ดร.ป๋วย ในวัยชรากับหลานชาย 

คำกล่าวเกี่ยวกับป๋วย 

Cquote1.svg

บุคคลผู้นี้ ไม่เคยแสวงหาอำนาจ ไม่เคยแสวงหาผลประโยชน์ใดๆ ไม่เคยเห็นแก่อามิสสินจ้าง มีเพียงความชื่อสัตย์สุจริตในหน้าที่การงาน มีเพียงความรักชาติอย่างพร้อมจะสละชีวิตเพื่อแผ่นดินแม่ มีเพียงความจริงใจ ให้แก่ประเทศอันเป็นที่รักยิ่ง มีเพียงความกล้าหาญทางจริยธรรม ไม่ยอมก้มหัวให้แก่อำนาจ อธรรมฝ่ายใด มีเพียงความปรารถนาดีและความรักเพื่อนมนุษย์ผู้ทุกข์ยาก ชายชราผมสีดอกเลาท่าทางใจดี จะเป็นตำนาน อยู่ในใจของผู้คนไปชั่วนิรันดร์

Cquote2.svg
— เว็บไซต์สามัญชน[4]

 

Cquote1.svg

An honest man in a corrupt country
คนตรงในประเทศคด

Cquote2.svg
— ดร. อัมมาร สยามวาลา


จากครรภ์มารดาถึงเชิงตะกอน from Womb to Tomb โดยป๋วย อึ๊งภากรณ์

ข้อเขียนนี้ต้นฉบับถูกเขียนเป็นภาษาอังกฤษชื่อ The Quality of Life of a South East Asian : A Chronical of Hope from Womb to Tomb ตีพิมพ์ในบางกอกโพสต์ฉบับวันที่ 18 ต.ค. 2516

เมื่อผมอยู่ในครรภ์ของแม่ ผมต้องการให้แม่ได้รับประทานอาหารที่เป็นคุณประโยชน์ และได้รับความเอาใจใส่ และบริการอันดีในเรื่องสวัสดิภาพของแม่และเด็ก ผมไม่ต้องการมีพี่น้องมากอย่างที่พ่อแม่ผมมีอยู่ และแม่จะต้องไม่มีลูกถี่นัก

พ่อกับแม่จะแต่งงานกันถูกฎหมาย หรือธรรมเนียมประเพณีหรือไม่ ไม่สำคัญ แต่สำคัญที่ พ่อกับแม่ต้องอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข ทำความอบอุ่นให้ผมและพี่น้อง

ในระหว่าง 2-3 ขวบแรกของผม ซึ่งร่างกายและสมองผมกำลังเติบโตในระยะที่สำคัญ ผมต้องการให้แม่ผมกับตัวผม ได้รับประทานอาหารที่เป็นคุณประโยชน์



ผมต้องการไปโรงเรียน พี่สาวหรือน้องสาวผมก็ต้องการไปโรงเรียน จะได้มีความรู้หากินได้ และจะได้ รู้คุณธรรมแห่งชีวิต ถ้าผมสติปัญญาเรียนชั้นสูง ๆ ขึ้นไป ก็ให้มีโอกาสเรียนได้ ไม่ว่าพ่อแม่ผมจะรวย หรือจน จะอยู่ในเมืองหรือชนบทแร้นแค้น

เมื่อออกจากโรงเรียนแล้ว ผมต้องการงานอาชีพที่มีความหมาย ทำให้ได้รับความพอใจว่า ตนได้ทำงานเป็นประโยชน์แก่สังคม

บ้านเมืองที่ผมอาศัยอยู่จะต้องมีขื่อ มีแป ไม่มีการข่มขู่ กดขี่ หรือประทุษร้ายกัน ประเทศของผมควรจะมีความสัมพันธ์อันชอบธรรม และเป็นประโยชน์กับโลกภายนอก

ผมจะได้มีโอกาสเรียนรู้ถึงความคิด และวิชาของมนุษย์ทั้งโลก และประเทศของผมจะได้มีโอกาส รับเงินทุนจากต่างประเทศ มาใช้เป็นประโยชน์แก่ส่วนรวม

ผมต้องการให้ชาติของผมได้ขายผลิตผลแก่ต่างประเทศด้วยราคาอันเป็นธรรม ในฐานะที่ผมเป็นชาวไร่ชาวนา ผมก็อยากมีที่ดินของผมพอสมควรสำหรับทำมาหากิน มีช่องทางได้กู้ยืมเงินมาขยายงาน มีโอกาสรู้วิธีการทำกินแบบใหม่ ๆ มีตลาดดี และขายสินค้าได้ราคายุติธรรม

ในฐานะที่ผมเป็นกรรมกร ผมก็ควรจะมีหุ้นมีส่วนในโรงงาน บริษัท ห้างร้านที่ผมทำอยู่

ในฐานะที่ผมเป็นมนุษย์ ผมก็ต้องการอ่านหนังสือพิมพ์ และหนังสืออื่น ๆ ที่ไม่แพงนัก จะฟังวิทยุ ดูโทรทัศน์ ก็ได้โดยไม่ต้องทนรบกวนจากการโฆษณามากนัก

ผมต้องการสุขภาพอนามัยอันดี และรัฐบาลจะต้องให้บริการป้องกันโรคแก่ผมฟรี กับบริการการแพทย์ รักษาพยาบาลอย่างถูกอย่างดี เจ็บป่วยเมื่อใดหาหมอพยาบาลได้สะดวก

ผมจำเป็นต้องมีเวลาว่างสำหรับเพลิดเพลินกับครอบครัว มีสวนสาธารณะที่เขียวชะอุ่ม สามารถมีบทบาท และชมศิลปะ วรรณคดี นาฏศิลป์ ดนตรี วัฒนธรรมต่าง ๆ เที่ยวงานวัน งานลอยกระทง งานนักขัตฤกษ์ งานกุศลอะไรก็ได้พอสมควร

ผมต้องการอากาศบริสุทธิ์สำหรับหายใจ น้ำดื่มบริสุทธิ์สำหรับดื่ม

เรื่องอะไรที่ผมทำเองไม่ได้ หรือได้แต่ไม่ดี ผมก็จะขอความร่วมมือกับเพื่อนฝูงในรูปสหกรณ์ หรือ สโมสร หรือสหภาพ จะได้ช่วยซึ่งกันและกัน

เรื่องที่ผมจะเรียกร้องข้างต้นนี้ ผมไม่เรียกร้องเปล่า ผมยินดีเสียภาษีอากรให้ส่วนรวมตามอัตภาพ

ผมต้องการโอกาสที่มีส่วนในสังคมรอบตัวผม ต้องการมีส่วนในการวินิจฉัยโชคชะตาทางการเมือง เศรษฐกิจ และสังคมของชาติ

เมียผมก็ต้องการโอกาสต่าง ๆ เช่นเดียวกับผม และเราสองคนควรจะได้รับความรู้และวิธีการวางแผนครอบครัว

เมื่อแก่ ผมและเมียก็ควรได้ประโยชน์ตอบแทนจากการประกันสังคม ซึ่งผมได้จ่ายบำรุงตลอดมา

เมื่อจะตาย ก็ขออย่าให้ตายอย่างโง่ ๆ อย่างบ้า ๆ คือตายในสงครามที่คนอื่นก่อให้เกิดขึ้น ตายในสงครามกลางเมือง ตายเพราะอุบัติเหตุรถยนต์ ตายเพราะน้ำหรืออากาศเป็นพิษ หรือตายเพราะการเมืองเป็นพิษ

เมื่อตายแล้ว ยังมีทรัพย์สมบัติเหลืออยู่ เก็บไว้ให้เมียผมพอใจในชีวิตของเธอ ถ้าลูกยังเล็กอยู่ก็เก็บไว้ เลี้ยงให้โต แต่ลูกที่โตแล้วไม่ให้ นอกนั้นรัฐบาลควรเก็บไปหมด จะได้ใช้เป็นประโยชน์ในการบำรุงชีวิตของคนอื่น ๆ บ้าง

ตายแล้ว เผาผมเถิด อย่าฝัง คนอื่นจะได้มีที่ดินอาศัยและทำกิน และอย่าทำพิธีรีตอง ในงานศพให้วุ่นวายไป

นี่แหละคือความหมายของชีวิต นี่แหละคือการพัฒนาที่จะควรให้เกิดขึ้นเพื่อประโยชน์ของทุกคน


The Quality of Life of a South East Asian : A Chronicle of Hope From Womb to Tomb

(by Dr. Puay Ungpakorn, October 1973)
 
While in my mother’s womb, I want her to have good nutrition and access to maternal and child welfare care.
I don’t want to have as many brothers and sisters as my parents had before me, and I do not want my mother to have a child too soon after me.
 
I don’t care whether my father and mother are formally married, but I need them to live together in reasonable harmony.
 
I want good nutrition for my mother and for me in my first two or three years when my capacity for future mental and physical development is determined.
 
I want to go to school, together with my sister, and to learn a trade, and to have the schools impart social values to me. If I happen to be suitable for higher education, that opportunity should be available.
 
When I leave school I want a job, a meaningful one in which I can feel the satisfaction of making a contribution.
I want to live in a law and order society, without molestation. I want my country to relate effectively and equitably to the outside world so that I can have access to the intellectual and technical knowledge of all mankind, as well as the capital from overseas.
 
I would like my country to get a fair price for the products that I and my fellow citizens create.
As a farmer, I would like to have my own plot of land, with a system which gives me access to credit, to new agricultural technology and to markets, and a fair price for my produce.
 
As a worker, I would want to have some share, some sense of participation in the factory in which I work.
As a human being, I would like inexpensive newspapers and paperback books, plus access to radio and TV (without too much advertising).
 
I want to enjoy good health, and I expect the Government to provide free preventive medical service and cheap and readily available good curative service.
 
I need some leisure time for myself, and to enjoy my family, and want access to some green parks, to the arts, and to traditional social or religious festivities. I want clean air to breathe and clean water to drink.
 
I would like to have the security of co-operative mechanisms in which I join to help others do things which they cannot do alone, and they do the same for me.
 
I need the opportunity to participate in the society around me, and to help shape the decisions of the economic and social as well as the political institutions that so affect my life.
 
I want my wife to have equal opportunity with me, and I want both of us to have access to the knowledge and means of family planning.
 
In my old age, it would be nice to have some form of social security to which I have contributed.
 
When I die, if I happen to have some money left, I would wish the Government to take some of it, leaving an adequate amount for my widow. With this money the Government should make it possible for others to enjoy life too.
 
These are what life is all about, and what development should seek to achieve for all.


 
ผมส่งข้อความภาษาอังกฤษให้ลูกสาวได้อ่าน เธอบอกผมเมื่อเช้านี้ว่า 
 
It sounds like your life, it sounds like you.

 

คำสำคัญ (Tags): #ป๋วย อึ๊งภากรณ์
หมายเลขบันทึก: 482310เขียนเมื่อ 17 มีนาคม 2012 23:04 น. ()แก้ไขเมื่อ 13 กรกฎาคม 2013 20:15 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (9)

- ในการทำงานกับชาวบ้านคือ "ไปหาชาวบ้าน อยู่กับเขา เรียนรู้จากเขา วางแผนกับเขา ทำงานกับเขา เริ่มจากสิ่งที่เขารู้ สร้างจากสิ่งที่เขามี สอนโดยชี้ให้เห็น เรียนจากการทำ..."

- ท่าน อจ.ดร.ป๋วย....อยากเห็นการให้การดูแล...ประชาชน...ได้รับการดูแล..ตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา..ถึงเชิงตระกอน


1. เมื่อผมอยู่ในครรภ์ของแม่ ผมต้องการให้แม่ได้รับประทานอาหารที่เป็นประโยชน์ ได้รับความเอาใจใส่ และบริการอันดีในเรื่องสวัสดิภาพของแม่และเด็ก

2. ผมไม่ต้องการมีพี่น้องมากอย่างที่พ่อแม่ของผมมีอยู่ และแม่จะต้องไม่มีลูกถี่นัก พ่อกับแม่จะแต่งงานกันถูกกฎหมายหรือธรรมเนียมประเพณีหรือไม่ไม่สำคัญ แต่สำคัญที่พ่อกับแม่ต้องอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข ทำความอบอุ่นให้ผมและพี่น้อง

3. ในระหว่าง 2 - 3 ขวบแรกของผม ซึ่งร่างกายและสมองผมกำลังเติบโตในระยะที่สำคัญ ผมต้องการให้แม่ผมได้รับประทานอาหารที่เป็นคุณประโยชน์

4. ผมต้องไปโรงเรียน พี่สาวหรือน้องสาวผมก็ต้องไปโรงเรียนจะได้มีความรู้หากินได้ และจะได้รู้คุณธรรมแห่งชาติ ถ้าผมมีสติปัญญาเรียนชั้นสูง ๆ ขึ้นไป ก็ให้มีโอกาสเรียนได้ ไม่ว่าพ่อแม่จะรวยหรือจน จะอยู่ในเมืองหรือชนบทแร้นแค้น


5. เมื่อออกจากโรงเรียนแล้ว ผมต้องการงานอาชีพที่มีความหมาย ทำให้ได้รับความพอใจว่าตนได้ทำงานเป็นประโยชน์แก่สังคม บ้านเมืองที่ผมอาศัยอยู่ จะต้องมีขื่อมีแป ไม่มีการข่มขู่กดขี่หรือประทุษร้ายกัน ประเทศของผมควรจะมีความสัมพันธ์อันชอบธรรม และเป็นประโยชน์กับโลกภายนอก ผมจะได้มีโอกาสเรียนรู้ถึงความคิด และวิชาของมนุษย์โลก และประเทศของผมจะได้มีโอกาสรับเงินทุนจากต่างประเทศมาใช้เป็นประโยชน์แก่ ส่วนรวม


6. ผมต้องการให้ชาติของผม ได้ขายผลิตผลแก่ต่างประเทศด้วยราคาอันเป็นธรรม

7. ในฐานะที่ผมเป็นชาวนา ชาวไร่ ผมก็อยากมีที่ดินของผมพอสมควรสำหรับทำมาหากิน มีช่องทางได้กู้ยืมเงินมาขยายงาน มีโอกาสรู้วิธีทำกินแบบใหม่ ๆ มีตลาดดี และขายสินค้าได้ราคายุติธรรม ในฐานะที่ผมเป็นกรรมการ ผมก็ควรจะมีหุ้นส่วน มีส่วนในโรงงาน บริษัท ห้างร้านที่ผมทำอยู่

8. ในฐานะที่ผมเป็นมนุษย์ ผมก็ต้องการอ่านหนังสือพิมพ์ และหนังสืออื่น ๆ ที่ไม่แพงนัก จะฟังวิทยุ ดูโทรทัศน์ก็ได้ โดยไม่ต้องทนรบกวนจากการโฆษณามากนัก


9. ผมต้องการสุขภาพอนามัยอันดี และรัฐบาลจะต้องให้บริการป้องกันโรคแก่ผมอย่างฟรี กับบริการการแพทย์ รักษาพยาบาลอย่างถูกอย่างดี เจ็บป่วยเมื่อใดหาหมดพยาบาลได้สะดวก

10. ผมจำเป็นต้องมีเวลาว่าง สำหรับเพลิดเพลินกับครอบครัว มีสวนสาธารณะที่เขียวชอุ่ม สามารถมีบทบาทและชมศิลปะ วรรณคดี นาฏศิลป์ ดนตรี วัฒนาธรรมต่าง ๆ เที่ยวงานวัด งานลอยกระทง งานนักขัตฤกษ์ งานกุศลอะไรได้พอสมควร



11. ผมต้องการอากาศบริสุทธิ์สำหรับหายใจ น้ำบริสุทธิ์สำหรับดื่ม

12. เรื่องอะไรที่ผมทำเองไม่ได้หรือไม่แต่ไม่ดี ผมก็จะขอความร่วมมือกับเพื่อนฝูงในรูปของสหกรณ์ หรือสโมสร หรือสหภาพจะได้ช่วยซึ่งกันและกัน

13. เรื่องที่ผมเรียกร้องข้างต้นนี้ ผมไม่เรียกร้องเปล่า ผมยินดีเสียภาษีอาการให้ส่วนรวมตามอัตภาพ

14. ผมต้องการโอกาสที่มีส่วนในสังคมรอบตัว ผมต้องการมีส่วนในการวินิจฉัยโชคชะตาทางการเมือง เศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ

15. เมียผมก็ต้องการโอกาสต่าง ๆ เช่นเดียวกับผม และเราสองคนควรจะได้รับความรู้และวิธีการวางแผนครอบครัว


16. เมื่อแก่ ผมและเมียก็ควรได้ประโยชน์ตอบแทนจากการประกันสังคม ซึ่งผมได้จ่ายบำรุงตลอดมา

17. เมื่อจะตาย ก็ขออย่าให้ตายอย่างโง่ ๆ อย่างบ้า ๆ คือตายในสงครามที่คนอื่นก่อให้เกิดขึ้น ตายในสงครามกลางเมือง ตายเพราะอุบัติเหตุรถยนต์ ตายเพราะน้ำหรืออากาสเป็นพิษ หรือตายเพราะการเมืองเป็นพิษ

18. เมื่อตายแล้ว ยังมีทรัพย์สินเหลืออยู่เก็บไว้ให้เมียผมใช้ในชีวิตของเธอ ถ้าลูกยังเล็กอยู่ก็เก็บไว้เลี้ยงให้โต แต่ลูกที่โตแล้วไม่ให้ นอกนั้นรัฐบาลควรเก็บไปหมด จะได้ใช้ประโยชน์ในการบำรุงชีวิตคนอื่น ๆ บ้าง

19. ตายแล้วเผาผมเถิด อย่าฝัง คนอื่นจะได้มีที่ดินอาศัยและทำกินและอย่าทำพิธีตองในงานศพให้วุ่นวายไป

ได้ข้อคิดมากนะครับ ประทับใจกับบันทึกนี้ ผมไม่เคยได้อ่านหนังสือแบบนี้มาก่อน ท่านอาจารย์ป๋วยเป็นคนที่น่าศรัทธาจริงๆ ชอบจังครับ ขอบคุณนะครับ และสำหรับความเห็นที่แนะนำผม เรื่องเรียนพิเศษนั้น ดีมากๆ ครับ เป็นแง่มุมที่สอดรับกับชีวิตความเป็นจริง หากเรายังมั่นใจในการมุ่งสู่เป้าหมายที่ท้าทาย แนวทางที่แนะนำมีประโยชน์มากๆ ครับ

นักปราชญ์เดินดิน

ขอบคุณค่ะที่นำมาให้อ่าน....ร่วมระลึกถึง

 จะเรียกว่า ดร. สมศรี ได้หรือยัง สบายดีหรือครับ 

 ผมอ่านบันทึกมานานมาก ไม่รู้ว่าจะเป็นปี ๒๕๑๖ หรือเปล่า ถ้าจริงก็เป็นเวลา ๓๙ ปีแล้วครับ

ไม่ทราบว่าคุณหมอ จะเป็นคนร่วมสมัยกับผมหรือเปล่า มีความคิดคล้ายๆกันครับ

ไม่ทราบว่าอาจารย์  จะลงรูปอะไร ไม่มีร่องรอยให้เห็นครับ

ผมได้รู้จักอาจารย์ผ่านหนังสือเมื่ออายุ 11 พศ. 2529  เป็น heroตลอดกาลในใจผมเสมอ เอาวิธีคิดอาจารย์มาประยุกต์ใช้ทำงานและครอบครัว   ท่านเก่งและดี มีน้ำใจกับประเทศชาติ

เคยได้ไปรับอาจารย์ป๋วยที่สนามบิน เมื่อท่านมาเมืองไทยครั้งสุดท้าย..ตอนนั้นยังเป็นนักศึกษา มธ.ได้ฟังรุ่นพี่เล่าและอ่านบทความของท่านก็รักและนับถือในความเป็นคนดีของอาจารย์ วันที่อาจารย์มานั้น เราต่างคนต่างมา พอมีคนบอกว่าอาจารย์ป๋วยกำลังเดินทางออกมาแล้ว..คนลุกพรึ่บทั้งบริเวณแล้วหันไปหาว่าอาจารย์อยู่ตรงไหน..เห็นแล้วตื้นตันจนมีน้ำตาซึม คนดีถึงอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนคิดถึงและชื่นชม..ในวันนั้นรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ได้มาเห็นท่านแม้จะไม่ได้ใกล้นักก็ตาม เราร่วมกันร้องเพลงกำลังใจของคาราวานส่งให้กับอาจารย์จนท่านลับออกไปจากบริเวณสนามบิน

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี