พี่พร  เล่าว่า แอบมองพี่สีนวล  เย็บกระเป๋าผ้าได้สวยงามมาก  ก็เลยสนใจเกิดอยากจะทำบ้าง   ซึ่งพี่สีนวลก็ตกลงใจจะสอนให้ในเวลาว่างขณะพักเที่ยง   ตั้งแต่เวลา 12.30–13.00 น.    จึงชักชวนเพื่อนๆรวมกลุ่มกันเป็นลูกศิษย์พี่นวล   ได้แก่   พี่เตือน,  พี่จิ๋ว  , พี่อ๊อด,พี่นุ้ย,บังอร  , น้องยา และน้องดรุณี   วัตถุประสงค์หลัก คือ  เพื่อความภาคภูมิใจที่สามารถสร้างสรรงานฝีมือได้ด้วยตนเอง

 

พี่อุไรพร  รุ่งไพโรจน์เจริญ

 

 

 

 

แต่สิ่งที่ได้ไม่เท่าแต่เพียงกระเป๋าสวยงาม    แต่ยังได้อะไรมากมายจากการรวมกลุ่ม   เกิดชุมชนปฏิบัติที่รวมตัวกันขึ้นจากความชอบ ความต้องการในเรื่องเดียวกัน      ขณะนั่งหัดเย็บกระเป๋าเรามีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยกันหลายเรื่อง  เราแบ่งปันแนวคิด   แลกเปลี่ยนประสบการณ์ต่างๆที่แต่ละคนพบเจอ   ไม่ว่าจะเป็นความสำเร็จ หรือ ปัญหาที่พบในงานหรือในครอบครัว    ที่สำคัยคือเราได้การนันทนาการ  เรามีความสุขทุกครั้งที่เรามานั่งล้อมวงฝึกเย็บกระเป๋า

 

 

 

บางคนบอกว่า นอกจากจะได้มีฝือแล้ว   ยังมีประโยชน์อื่นๆอีกด้วย  เช่น

  • ทำให้ร่างกายเราได้มีการเคลื่อนไหวมากขึ้น   เหมือนที่กรมอนามัยว่า  “ขยับเท่ากับออกกำลังกาย”      อย่างน้อยก็ช่วยเสริมให้เรามีสุขภาพกายที่แข็งแรงขึ้น   ส่วนด้านจิตใจ  ย่อมแน่นอนอยู่แล้วการเข้าร่วมกิจกรรมกลุ่มในสิ่งที่เราชอบย่อมทำให้เกิดการนันทนาการอยู่แล้ว     และช่วยให้มี โอกาสผ่อนคลายความตึงเครียดทางอารมณ์    ซึ่งมีผลส่งเสริมสุขภาพจิตได้เป็นอย่างดี

  • นอกจากสนับสนุนให้เกิดความรัก ความอบอุ่นในกลุ่มแล้ว   ยังส่งผลให้กับคนในครอบครัวด้วย เพราะมีการนำกิจกรรมนี้ไปสอนต่อที่บ้านในยามว่าง   

  • ทำให้เกิดทัศนคติที่ดีในการให้ความร่วมมือ ยอมรับและเข้าใจผู้อื่นมากขึ้น

  • ส่งเสริมให้เกิดความคิดสร้างสรรค์

 

 

เห็นไหมคะ ...เพียงคิดอยากจะพัฒนาตนเองแม้ในเรื่องเล็กน้อย   แต่สิ่งที่ได้คืนกลับมาไม่ได้เล็กน้อยอย่างที่เราคิด  ท่านว่าจริงไหมคะ

 

ขอบคุณค่ะ