ถ้าซื้อจากร้านค้าปลีกข้ามชาติก็เหมือนว่าเราถูกดูดเลือดออกไปจากร่างกาย อีกไม่นานจะแห้งตาย (ตัวเบา ..เอ้าเฮ)

ตอน ๒ ข้าพเจ้าได้เขียนถึงภัยจากการลงทุนของต่างชาติในด้านอุตสาหกรรมที่เห่อกันหนักหนานั้น ซึ่งเรายังมองไม่เห็นกัน  วันนี้เหนื่อยแล้วคงไม่มีแรงพอจะเขียนเรื่องหนักๆ ต่อ  ขอเอาเรื่องอุตสาหกรรมเบาๆ มาเว้ากันเล่นสนุกๆก็แล้วกันเน้อ

 

เรื่องเบาๆ ที่ว่านี้ มันจะทำให้เราตัวเบา เพราะเลือดเราจะแห้งหมดตัวในที่สุดนั่นไง

 

มันมีต้นเหตุมาแต่ ร้านค้าปลีกข้ามชาติที่กำลังระบาดไปทั่ว (ภายใต้การสนับสนุนของรัฐบาลไทย..อีกแล้ว)  ภัยพวกนี้ที่มองเห็นได้ไม่ยากนัก (ยกเว้นจงใจปิดตา)  

 

คือถ้าเราซื้อสินค้าจากเขาเงินที่เข้าไปก็จะหายไปจากระบบเศรษฐกิจไทย เพราะถูกส่งไปปันผลให้ผู้ถือหุ้นในต่างประเทศ ..แต่ถ้าเราซื้อจากร้านเล็กๆ (ของชำ) ของเรา เงินจะวนเวียนอยู่ในเมืองไทยหลายตระหลบ

 

เช่น เจ้าของร้านของชำพอได้เงินมา  ก็เอาเงินไปกินก๋วยเตี๋ยว ไปซื้อกางเกงนักเรียนให้ลูก ฯลฯ แม่ค้าก๋วยเตี๋ยวก็เอากำไรไปซื้อผักบุ้ง ถั่วงอกจากตลาดสด  แม่ค้าตลาดสด ก็เอาไปซื้อของจากเกษตรรายย่อยมาขาย เกษตรกรก็เอามาซื้อเกลือ น้ำปลาจากเจ้าของร้านของชำ

 

ระบบดังกล่าวเป็นการวนเวียนเปลี่ยนเงินซึ่งกันและกัน ทำให้เกิดการสมดุลทางเศรษฐกิจอย่างถาวร ในระดับย่อย (ไมโคร ...ยิ่งไมโครได้เท่าไรก็ยิ่งดีเสมอ) วิธีนี้แบบไมโครทำให้ระบบเศรษฐกิจของเราแข็งแรง เหมือนเลือดที่ไหลวนเวียนในร่างกาย..นำสารอาหารไปหล่อเลี้ยงส่วนต่างๆ   แต่ถ้าซื้อจากร้านค้าปลีกข้ามชาติก็เหมือนว่าเราถูกดูดเลือดออกไปจากร่างกาย อีกไม่นานจะแห้งตาย (ตัวเบา ..เอ้าเฮ)

  

อีก ๑๘ ไม่นานเกินรอ ข้าพเจ้ารับรองว่าถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างเพื่ออุดรูรั่วของเลือดที่ถูกสูบนี้ เราจะได้ตัวเบากันหมดประเทศเป็นแน่

 

เรื่องเบาๆ ก็ขอจบแต่เพียงเท่านี้ก่อน

 

...คนถางทาง (๑๓ มีนาคม ๒๕๕๕)