"พี่อ๋อย.. ออมขับรถตกเขา" เป็นประโยคแรกที่เราพูดหลังจากควานหาโทรศัพท์เจอ

วันที่ ๖ มีนาคมที่ผ่านมา.. เราได้พบกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดมาก่อน ขณะขับรถพาหลานๆกลับจากบ้าน "พี่เอ้" ที่ลพบุรี.. วันนั้น พี่เอ้ว่าจะไม่กลับมาด้วยแต่หลานๆอ้อนจึงกลับมาโคราชด้วยกัน ซึ่งถือว่าเป็นโชคดีของเรา หรืออาจเป็นเพราะ เราจะต้องมาประสพเหตุด้วยกัน

ขณะนั้นเวลาก็ประมาณห้าโมงครึ่งเราขับรถมาถึงทางโค้งลง "เนินมอเตาถ่าน" เราชลอรถและเหยียบเบรก รู้สึกว่ารถปัดๆพิกล บังคับไม่อยู่ ในใจคิด.. ตูแย่แล้ว วินาทีนั้นได้หันไปบอกพี่เอ้ "ขอโทษนะเอารถไม่อยู่" และหลังจากนั้นก็ยกเท้าออกจากเบรก และพยายามบังคับรถ แต่ก็ไม่ไหวแล้ว รู้สึกแต่ว่ารถมันหมุนตีลังกา (ไม่รู้กี่ตลบ) ต่อมาได้ยินเสียงดังปังแล้วรถก็หยุดสนิท เราลืมตาขึ้นรีบมองหาหลาน เห็น "น้องเมธ น้องทาม" นั่งอยู่ และมองดูพี่เอ้เห็นพี่เอ้กำลังปลดเข็มขัดนิรภัย เราก็เลยปลดตามแล้วก็งงหัวห้อยอยู่หมุนตัวลงอีกที เห็นมีเลือดออกปากทาม ส่วนเมธไม่มีเลือด ได้ส่งทามออกทางหน้าต่างด้านที่กระจกแตก ตามด้วยเมธ และตัวเราส่วนพี่เอ้มัวหาโทรศัพท์อยู่พอออกมานอกรถ ผู้คนมาจากไหนไม่รู้เข้ามาถามอาการ และแจ้งมูลนิธิให้ แล้วช่วยพาพี่เอ้กับหลานทั้งสองคนไปรพ.ปากช่อง ส่วนเราก็มุดเข้าไปในรถอีกครั้งเพื่อหาโทรศัพท์ สงสัยจะหาอยู่นานพอดู เจ้าหน้าที่มูลนิธิฯมาถามว่าหาอะไรและช่วยหา พอเจอโทรศัพท์เราจึงโทรหา "พี่อ๋อย"

เฮ้อ.. จากเหตุการณ์ครั้งนี้ ทำให้รู้ว่านาทีเฉียดตายเป็นอย่างไร แล้วคนไทยก็ยังมีน้ำใจที่สุด ต้องขอขอบคุณพลเมืองดี ที่พาพี่เอ้และหลานๆส่งรพ. ขอบคุณมูลนิธิที่ให้ความช่วยเหลือ และที่ขาดไม่ได้คือขอบคุณพี่ระพีนี่แหละ พอเราได้ยินเสียงแล้วรู้สึกโล่งเหมือนว่าไม่ได้อยู่คนเดียว ตัวเราไม่เจ็บอะไรมาก แค่ฟกช้ำดำเขียวเล็กน้อย แต่มาตกม้าตายเพราะเมารถมูลนิธิ (ก็ขับซิ่งซะขนาดนั้น) ตอนเค้าพามา รพ.ปากช่องนี่แหละ เวียนหัวบ้านหมุนเกือบตาย เฮ้อ.. ชีวิต และสุดท้ายต้องขอขอบคุณพี่ๆน้องๆชาวรพ.สูงเนินทุกท่าน ที่เป็นห่วงขอบคุณจริงๆค่ะ

บันทึกข้างบน.. เป็นเรื่องเล่าของ Kaaomy (ออม)

เขียนไว้หลังเจออุบัติเหตุครั้งเดียวในชีวิต

(kunrapee ขอยกมาเล่าทั้งหมด)

วันนั้น kunrapee ไปอบรมที่ขอนแก่น.. แต่หนีกลับก่อน (Note book มีปัญหา เอามาให้น้องชายช่วยดูให้) ไม่ดีนะคะ ห้ามทำตามเด็ดขาด แต่ถ้าไม่กลับมาก่อนคง.. ช่วยอะไรออมไม่ได้ (เอาความดีใส่ตัวซะงั้น) เมื่อถึงบ้านจอดรถปุ๊บ ยังไม่ทันทำอะไร.. ได้รับโทรศัพท์จากออม "พี่อ๋อย ออมขับรถตกเขา" เราทั้งงง ทั้งตกใจ ถามว่ามีใครเป็นอะไรไหม แล้วเราก็ขับรถไปปากช่องทันที

แรกเห็น "เอ้-ออม-เมธ-ทาม" ก็รู้สึกโล่งอก เพราะทุกคนไม่เป็นอะไรมาก แต่ดูออมแย่กว่าใคร ไม่ใช่จากอุบัติเหตุแต่เป็นเพราะโรคเก่ากำเริบ.. เวียนหน้าบ้านหมุน ลืมตาไม่ได้ อาเจียนตลอด.. เราให้น้องเมธ น้องทามขึ้นรถกลับบ้านพร้อมแดง (พ่อของน้องทาม) พ่อกะแม่ออมยังมาไม่ถึง ก็เลยโทรบอกให้รออยู่ที่สีคิ้วไม่ต้องมา ส่วนเอ้+ออมนั่งรถมากับ kunrapee เราแวะรพ.กรุงเทพ เพื่อขอฉีด Dimen แล้วกลับมา Admit ที่รพ.สูงเนิน

หลังจากนั้น "ออม" ก็ได้ Sport Rider มาขับแทนคันเก่า

พาพวกเราไปท่องเที่ยวตามที่ต่างๆมากมาย

แต่ก็ต้องขอขอบคุณเหตุการณ์ครั้งนั้น

เพราะทำให้พวกเรามีสติในการขับรถมากขึ้น