ในฐานะกรรมการมูลนิธิสยามกัมมาจล ผมไปร่วมประชุมหารืองานของ สสค. ที่สนใจการจัดการศึกษาให้ได้ทักษะแห่งศตวรรษที่ ๒๑  โดยทาง สสค. มีกรรมการท่านหนึ่งคือ ดร. ชิงชัย หาญเจนลักษณ์  มากับ ดร. ไกรยศ ภัทราวาส และคุณธันว์ธิดา วงศ์ประสงค์   ส่วนทางมูลนิธิสยามกัมมาจลมีคุณเปา (ปิยาภรณ์ มัณฑะจิตร) ผู้จัดการมูลนิธิ กับคุณติ๋ม และผม    คุยกันที่ SCB เมื่อวันที่ ๑๖ ก.พ. ๕๕

          เราตกลงกันว่า ในเบื้องต้นจะโฟกัสที่ทักษะการทำงานของผู้จบการศึกษาอาชีวะ และมหาวิทยาลัย   โดยยึดทักษะตามที่ demand – side คือทักษะที่ฝ่ายนายจ้างต้องการ

          เป้าหมายคือหาทางส่งเสริม จูงใจ ให้มีการผลิตบุคลากรที่มีทักษะการทำงานตามความต้องการของผู้ใช้   โดยใช้ยุทธศาสตร์ positive change ใช้ Storytelling, Dialogue และ Appreciative Inquiry โดยเชิญมหาวิทยาลัยที่มี SS (Success Story)มาทำเวที ลปรร.  (SSS – Success Story Sharing)   มีคณะทำงานชุดหนึ่งทำหน้าที่ฟัง ชื่นชม และชี้แนะแนวทางทำให้ได้ผลดียิ่งขึ้น  ขยายผล  หาทางส่งเสริม   และนำไปสู่การเสนอแนะเชิงนโยบายต่อรัฐบาล และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ว่าควรมีการเปลี่ยนแปลงเชิงระบบอย่างไร

          เราวางยุทธศาสตร์ใช้ KM เป็นเครื่องมือสร้างการเปลี่ยนแปลง   โดยออกแบบให้เน้นที่การลงมือทำ    เริ่มต้นที่ผู้ดำเนินการในมหาวิทยาลัย และวิทยาลัยอาชีวศึกษา ในรูปแบบที่เป็นนวัตกรรม   เพื่อให้ผู้จบการศึกษามีทักษะการทำงานตรงกับความต้องการของนายจ้าง    และเมื่อเชิญมาเข้าวง ลปรร. ก็ได้ความรู้สำหรับเอาไปทำงานด้านการเรียนรู้ของ นศ. ของตน ให้เกิดการพัฒนาทักษะที่ต้องการยิ่งขึ้นไปอีก   หรือสามารถนำไปขยายผลได้กว้างขวางยิ่งขึ้น

          แต่ผลการวิจัยของ ทีดีอาร์ไอ ที่เสนอในการประชุมประจำปี ๒๕๕๔ เมื่อวันที่ ๑๕ ก.พ. ๕๕ บอกชัดเจนว่า การศึกษาแบบเน้นทักษะการทำงาน ณ สถานประกอบการนั้น   เมื่อทำงานไปนานๆ โอกาสตกงานสูงกว่าคนที่เรียนมาทางด้านทฤษฎี    เพราะคนที่เรียนมาทางด้านทฤษฎี พื้นฐานความรู้แข็ง จะมีความสามารถในการเรียนรู้ต่อเนื่องได้ดีกว่า  

          ดังนั้น ในวง ลปรร. ที่เราจะร่วมกันจัดนี้ จะเน้นการฝึกทักษะด้านการเรียนรู้ด้วย   หรือเน้นทักษะแห่งศตวรรษที่ ๒๑ ให้ครบชุด

 

วิจารณ์ พานิช

๒๔ ก.พ. ๕๕