...

ความสุขอย่างหนึ่งของคนมีครัวครอบคือการได้ไปไหนด้วยกัน  นั่งรถคันเดียวกัน  ทานข้าวโต๊ะเดียวกัน  ได้คุยภาษาเดียวกัน  ทานอาหารรสเดียวกัน 

และมีวันว่างที่ตรงกันได้ใช้เวลาทั้งหมดเดินทางไปด้วยกัน  ส่วนมากเราเลือกวันหยุดสุดสัปดาห์ถือว่าเป็นวันที่เราอยู่กันพร้อมหน้า 

 เพราะวันอื่น  ลูก ๆ ก็ตื่นมารีบ ๆ อาบน้ำแต่งตัวทานข้าวเช้า ๆ แล้วเดินทางไปโรงเรียน  แม่ของลูกก็เร่งรีบไปทำงานเช้าพอ ๆ กันกับ  พ่อบ้านที่ต้องออกรถแต่เช้าเดินทางไปทำงาน

ดังนั้นวันหยุดสุดสัปดาห์จึงเป็นวันที่เราไปไหนไปด้วยกันในครอบครัวเล็ก ๆ นี้ละ 

 และบันทึกนี้เราไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันเพราะลูก ๆ อยากกินเส้นกัน  ทำให้แวบคิดถึงเรื่องคุยกันกับคณาอาจารย์บางท่าน 

 คือวิถีชีวิตท่านย้ายไปเป็นอาจารย์หลายแห่งในมหาวิทยาลัยของรัฐผมเข้าใจว่าอย่างนั้นละ 

 ผมเลยถามตรง ๆ ด้วยความสงสัยทำไมเข้าไปทำงานง่ายจัง  ก็ได้รับคำตอบว่า...คุณพ่อเส้นใหญ่( ผมว่าเองนะ )...เวลาคุณพ่อย้ายไปทำงานที่ภาคไหนก็ไปจองช่องทาง ( ตำแหน่งให้ลูกสาวคนนี้ไว้อะไรประมาณนี้ ) เออ...ก็ดีเหมือนกันนะครับ 

ผมนึกถึงเพื่อนหลายคนที่เรียนจบแล้วเดินทางไปสมัครงาน...โอ๊ย...จนหมดแรงก็ยังไม่ได้งานทำ...อย่างนี้บุญใครบุญมันรึเปล่าละนี่...

แง่คิด...ค่าของคนควรขึ้นอยู่ที่ผลของงาน  ไม่ใช่ค่าของคนขึ้นอยู่ที่คนของใคร..