ชีวิตกับการทำงาน เปลี่ยนทันทีที่ได้รู้จัก Gotoknow

ก่อนมาเขียนบันทึกใน Gotoknow ชีวิตการทำงานเป็นแบบธรรมดา ทำไปวันๆ (เช้าชามเย็นชาม) ชีวิตตื่นเช้ามาทำกิจวัตรประจำวัน ดูแลคนข้างกาย เดินทางไปทำงาน ถึงที่ทำงานก็สบายๆ ไม่ได้เร่งรีบอะไรกับชีวิต ทำงานไปเรื่อยๆ จนเย็นใกล้เลิกงานก็เตรียมตัว เลิกงานตรงเวลา สี่โมงครึ่งล้อหมุน กลับถึงบ้านไม่เกินห้าโมงเย็นก็ทำอาหาร ชีวิตมีความสุขดีอยู่ แต่ความสุขก็อยู่ด้วยไม่นาน ความทุกข์ก็เยี่ยมกรายเข้ามา ปัญหามากมายเริ่มรุมเร้า ชีวิตก็เริ่มเปลี่ยน ชีวิตเปลี่ยน หน้าที่การงานเปลี่ยน เริ่มตำแหน่งงานที่รับผิดชอบมากขึ้น ทำงานกับคนแปลกหน้ามากขึ้น ผู้คนที่ไร้น้ำใจมีให้เห็นมากมาย ความเร่งรีบของคนที่แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันมีให้เห็นไม่เว้นแต่ละวัน คำกล่าวที่ว่า “รู้หน้าไม่รู้ใจ” ได้ใช้ก็คราวนี้เอง ผู้คนเห็นแก่ตัว ไม่สนใจความรู้สึกของคนรอบข้าง อะไรทีเป็นผลประโยชน์ก็จะรีบไขว่คว้ามาเป็นของตนเอง ชีวิตช่วงนี้สับสนวุ่นวาย ร่างกายมีอาการรับไม่ไหวอยู่ช่วงหนึ่ง แล้วเหตุการณ์ร้ายๆ ก็ผ่านพ้นไปด้วยดี มีกำลังใจที่ดีมีชัยไปกว่าครึ่ง เริ่มต้นใหม่อีกครั้งก็คงจะยังไม่สาย

เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยคนรอบกายที่เป็นมิตรมากขึ้น ทำงานอย่างมีความสุขมากขึ้น ชีวิตเริ่มวางแผนว่าจะทำบ้างในวันนี้ พรุ่งนี้จะทำอะไร เดือนนี้จะทำอะไร และปีนี้จะทำอะไร สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำงาน ณ ตอนนี้ก็คือ ทำวันนี้ให้ดีที่สุด ทำพรุ่งนี้ให้ดีกว่าวันนี้ สิ่งที่หนักใจที่สุดคือความคาดหวัง ความคาดหวังมากเกินไป ทำให้เราทุกข์ใจ บางทีเราคาดหวังจะทำสิ่งนี้ให้ดีที่สุด โดยไปพึ่งพาอาศัยคนอื่นมักจะทำให้เราเสียใจกับสิ่งที่เขาทำให้เราไม่ได้ชีวิตนี้จะหาคนที่จริงใจจริงๆ คงจะยากเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร ดังนั้น สิ่งที่พึงระวังในการทำงานต่อไปคือ ลดความคาดหวังจากคนอื่น ทำสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเองให้มากที่สุด

เริ่มเขียนบันทึกเพราะหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการความรู้ มี Guru คุณอำนวยแห่งชาติท่านแนะนำให้เขียน ท่านว่า ให้เขียนอะไรก็ได้ ฝึกเขียน ฝึกถอดบทเรียน เขียนเป็นบันทึกว่าไปทำอะไร พบเห็นอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ หรือเจออะไรที่ประทับใจก็นำมาเขียนมาเล่ามาเก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆ ที่บ้าน Gotoknow แห่งนี้ พอเริ่มเขียนแล้วรู้สึกประทับใจกับเพื่อนๆ กัลยาณมิตรที่หลากหลาย บ้างก็เคยพบเจอ บ้างก็ไม่เคยพบเจอแต่ก็พูดคุยเสมือนหนึ่งว่าได้รู้จักกันมานานแสนนาน หลายๆ ท่านหมั่นคอยเข้ามาให้กำลังใจ ให้ดอกไม้ ให้คำแนะนำ สารพัดที่ทำให้เราเกิดแรงใจที่จะก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางชีวิตเส้นทางนี้..... บ่อยครั้งที่เรานัดเจอกัน ไปทานอาหารสังสรรค์ร่วมกัน บ่อยครั้งที่เราไปรวมตัวกันเพื่อต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองที่มาเยือนถิ่น.... ความสัมพันธ์ที่ดีที่ทำให้เราพบเจอกัน ก่อเกิดเป็นทีมงานเดียวกัน เป็นครอบครัวเดียวกันไปแล้ว พอต้องห่างกันด้วยหน้าที่การงาน ก็เกิดอาการคิดถึง ห่วงหาอาทร จึงได้แต่โทรหากันบ้าง เข้าไปส่งข้อความในบันทึกให้หายคิดถึงบ้าง......จนกว่าเรา จะได้ พบกัน อีก......

มาถึงวันนี้..... ต้องเริ่มต้นนำเครื่องมือการจัดการความรู้เข้ามาใช้อีกครั้ง เริ่มต้นหาข้อมูลพื้นฐาน ร่างแผนปฏิบัติงานออกมาคร่าวๆ ทำเรื่องจัดการความรู้ให้เป็นเรื่องง่ายๆ โจทย์ที่ VP HR โยนให้มาคือ “ทำยังไงจะรักษาความรู้ที่มีให้คงอยู่กับองค์กร ไม่สูญหายไปกับคนที่ออกไป หรือ ล้มหายตายจาก” สิ่งที่ต้องถาม VP HR วันนี้คือ วัตถุประสงค์ที่ต้องการจริงๆ คืออะไร และถ้าจะนำ Coaching กับ KM มาบูรณาการสร้างองค์ความรู้ขององค์กร คำถามคือทำอย่างไรให้เกิดการสอนงานจริงๆ ไม่กั๊กหรือหวงวิชาความรู้ ต้องคุยกับ VP HR ให้เข้าใจว่า จะให้ความมั่นคงกับพวกเขาได้มากแค่ไหนว่า coaching แล้วเขายังมั่นคง จะไม่ถูกเลื่อยขาเก้าอี้ หรือ ตกงาน ? วันนี้นำเสนอกับ VP HR ในเบื้องต้นแค่นี้ก่อน แล้วค่อยนำเสนอแผนการปฏิบัติงานและโครงการที่จะนำเครื่องมือการจัดการความรู้เข้าไปฝึกปฏิบัติ ในลำดับต่อไป

สิ่งที่คาดว่าจะทำต่อไปในอนาคตด้วยการใช้งานผ่านระบบของ GotoKnow คือ จะพยายามให้พนักงานแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันทางเครือข่ายมากขึ้น นอกจากใช้ระบบ intranet แล้ว ยังมีทางเลือกให้แลกเปลี่ยนกับกัลยาณมิตรภายนอก ที่สามารถแลกเปลี่ยนได้ทุกเรื่องราว ที่ G2K เพื่อเป็นการต่อยอดความรู้ที่มีให้เพิ่มขึ้น สร้างเครือข่ายเพิ่มขึ้น แบ่งปันความรู้และประสบการณ์กับเพื่อนนอกวงการบ้าง ฝึกการคิดนอกกรอบมากขึ้นเพื่อจะได้มีสิ่งแปลกใหม่ ทำให้เกิดความกระตือรือร้นและมีความสุขที่จะทำงาน พัฒนา ตนเอง พัฒนางาน และพัฒนาองค์กรในลำดับต่อไป