ตอนที่ ๑, ๒, ๓, ๔, ๕, ๖, ๗, ๘, ๙, ๑๐, ๑๑
คำบอกเล่าของ ศ. นพ. ประเวศ วะสี เมื่อวาน (๒๔ ม.ค.๕๕) ทำให้ผมคิดถึงยุทธศาสตร์การปรับเปลี่ยน รูปแบบการเรียนรู้สาขาวิทยาศาสตร์สุขภาพแบบที่ไม่ใช่การเข้าไปเปลี่ยนโดยตรงที่คณะวิชาด้านสุขภาพ แต่ใช้ กุศโลบายให้เกิดการเปลี่ยนแปลงมาจากระบบสุขภาพชุมชน ให้นักศึกษาต่างสาขาวิชาชีพไปบรรจบกันที่ระบบ สุขภาพชุมชน ไปเรียนรู้การทำงานร่วมกันเป็นทีม เกิดความสนิทสนมคุ้นเคยกันที่พื้นที่ รวมทั้งเชิญชวน อาจารย์ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง หลากหลายสาขาวิชาชีพ อาสาสมัครกันไปออกพื้นที่เพื่อทำหน้าที่ โค้ช หรือ mentoring แก่นักศึกษาด้วย
ใช้พื้นที่เป็นเบ้าหลอม เริ่มที่คนมีใจ อาสาออกไปเอง ไม่บังคับ
โดยเลือกออกไปที่ รพช. ที่ผู้อำนวยการมีชื่อเสียงว่าทำงานเก่ง จัดระบบสุขภาพชุมชนได้ผลดีต่อชาวบ้าน มีเครือข่ายระบบส่งต่อที่ดี มีระบบคัดกรองโรค ป้องกันโรค และส่งเสริมสุขภาพที่ใช้ชุมชนเป็นฐาน ทำงานร่วมกับ รพสต., อสม., และกลุ่มประชาสังคมที่หลากหลาย
ขยายจากฐานการฝึกงานที่ รพช. หรือ รพสต. ที่มีหลักการมั่นคง
รพช. ที่ผมนึกถึงได้แก่ รพ. อุบลรัตน์ (ขอนแก่น),รพ. น้ำพอง (ขอนแก่น), รพ. ด่านซ้าย (เลย), รพ. กุฉินารายณ์ (กาฬสินธุ์) รพ. ลำสนธิ (ลพบุรี), รพสต. บ้านสี่แยกสวนป่า(นครศรีธรรมราช, คุณธีระวัฒน์ แดงกะเจา)
จากการไปเยี่ยมชื่นชมกิจกรรมบริการสุขภาพปฐมภูมิเชื่อมต้อกับบริการระดับทุติยภูมิ ของ รพ. สมเด็จพระยุพราชกุฉินารายณ์ จ. กาฬสินธุ์ ระหว่างวันที่ ๑๐ - ๑๒ ก.พ. ๕๕ ทำให้ผมมั่นใจยิ่งขึ้นว่า แนวคิดที่เสนอในบันทึกนี้น่าจะใช้ได้
วิจารณ์ พานิช
๑๒ ก.พ. ๕๕
