...

เมืองตากใบหรือเมืองตาบาที่คนทางฝั่งกลันตันชอบเรียกกันนั้นผมได้เคยไปสัมผัสแล้วเมื่อนานแสนนานในความรู้สึกของผมจนภาพเก่า ๆ ได้จางหายไปพึ่งมารื้อฟื้นความทรงจำใหม่ก็วันที่เดินอยู่ริมแม่น้ำตากใบโดยอีกฟากก็เป็นประเทศมาเลเซีย 

 เดี๋ยวนี้เขาพัฒนาขึ้นไปเยอะอาจเป็นเพราะว่าจำนวนคนมากขึ้นหรืออย่างไร  ช่วงที่เรารอเรือแพขนานยนต์ที่บรรทุกทั้งคนและรถข้ามฟากอยู่นั้นมีคนมาเปิดประตูด้านหน้ารถ 2 ครั้งเล่นเอาตกใจกันไป  เป็นคนเสียสติคล้ายจะเดินขอสตางค์อย่างนั้น  เพื่อนเล่าว่าจนประเภทนี้อยู่กับเสื้อผ้ามอมแมมเดินไปในท่ามกลางที่ร้อนระอุอยู่ท่ามกลางเชื้อโรคนานาประการแต่เขาไม่เห็นเจ็บป่วยเป็นอะไร  ลูกเรานี้ออกแดดเดินตากฝนนิดหนึ่งก็ไม่สบายซะแล้ว  ภูมิต้านทานมันคงต่างกันนะ

ช่วงเดินทางข้ามแม่น้ำไปยังฝั่งรัฐกลันตันนั้น  มีคำถามจากหญิงสาวชาวมุสลิมที่นั่งอยู่ขอบเรือใกล้กันเธอทักทายโปรยยิ้มมาแล้วถามว่า...คุณมาจากไหนรึ..?  จะเดินทางไปไหนรึ..?...แต่เธอกลับเป็นคนตอบผมเองคือได้ทราบว่า...เธอมาจากตันหยงมัส  ที่บ้านไม่มีงานทำคือไม่รู้จะทำงานอะไร...เลยตัดสินใจไปทำงานเป็นแม่ครัวอยู่ในรัฐกลันตันได้เดือนละ  1 หมื่น 5 พันบาท มีเงินใช้จ่ายหมุนเวียนในครอบครัวทางเมืองไทย 

 คนในแถบนี้มักไปทำงานในรัฐกลันตันเช่นไปเปิดร้านขายอาหารแล้วเอาลูกทีมไปเป็นพนักงานเสริฟอาหารบ้างขายสิ่งของบ้าง  พอได้เงินแล้วก็ส่งกลับเข้าประเทศไทยให้ครอบครัวได้ใช้  บางคนก็ส่งลูกหรือพี่ ๆ น้อง ๆ ได้เป็นค่าใช้จ่ายเรียนหนังสือก็หมุนเวียนกันอยู่อย่างนี้  เพราะฉะนั้นร้านอาหารไทยมุสลิมจำนวนมากจึงใช้ภาษาไทยสื่อสารกันได้สบาย ๆ ในรัฐกลันตันแห่งนี้  ซึ่งเป็นรัฐที่มีความสงบผู้คนน่ารักมีน้ำใจใบหน้าที่มีความยิ้มแย้มหัวเราะน่าไปเที่ยวชมนะครับ