เมื่อช่วง 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา ถือเป็นช่วงเวลาที่หนักสุดๆ

        เฮ้อ.....งานก็เยอะ   คนก็แยะ

                   มากคนก็มากความ มากงานก็มากคน

         ถ้าเปรียบงานเป็นฟาง ฉันก็คงเข้าข่ายประเภท พวกบ้าหอบฟาง นั่นแหละ เพราะทั้งหอบทั้งหิ้วอยู่คนเดียวเสียจนมิดหัว ถ้าคิดเล่นๆ ว่าเอากองงานของ 2 สัปดาห์ มากองสุมกัน แล้วจุดไฟเผา คงจะย่างไก่กินได้ซัก 2-3 ตัว Carving Turkey  (นี่ยังไม่รวม งานแบบเร่งด่วนพิเศษ  4  ประเภท แบบด่วน ด่วนมาก ด่วนมากๆ และโค ตะ ระ ด่วน อีกต่างหาก) 

        1 ในงานที่ยุ่งสุดๆ ประจำสัปดาห์นี้ ก็คือ สรุปผลการวิจัยของ ป้านิดหัวหน้างานยาเสพติดของสถาบันฯ ยุ่งทั้งงาน ยุ่งทั้งคน(ป่วน) ที่ต้องรีบทำ (ปั่น) ให้เสร็จทันเวลาเพราะ ป้านิดได้ติดต่อกับโรงพิมพ์ไว้แล้วและนัดให้มารับต้นฉบับวันจันทร์ที่จะถึงนี้

         ตายแน่....ฉันต้องตายคา Computer แน่ Wowเพราะไหนจะต้องรีบปั่นสรุปผลปฎิบัติงานปี 49 ที่จะใช้  Present  วันอังคารนี้ และไหนจะแผนปฎิบัติงานปี 50 ของหน่วยงานอีก ตายแน่ตู....   Dramatic Death 

         งานเยอะมากๆ ได้พักเที่ยงครึ่ง กลับบ้านเกือบ 6 โมงเย็นเป็นอย่างงี้เกือบทั้งอาทิตย์ โชคดีจริงๆ ที่มีเพื่อนแสนดี moomi กะ seangja และน้องแหม่ม ช่วยเหลือ คงเห็นว่าถ้าไม่ช่วย เพื่อนต้องแย่แน่ๆ เพราะไหนจะงานเยอะแล้วยังถูกเจ้านายเรียกเข้าห้องเย็นอีก (พวกเราจะเรียกห้องทำงานเจ้านายว่าห้องเย็น)  เหนื่อยทั้งใจ หนักทั้งงาน ไม่งั้นเราคงได้ตายคาเครื่องสมใจไปแล้วแน่ๆ ....

         เมื่อวานพวกเราก็ช่วยกันระดมสัพกำลัง (ลงแขก)  จนงานของป้านิดเสร็จออกมาเป็นฉบับสมบูรณ์จนได้ กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบ 2 ทุ่มเห็นจะได้ จริงๆ ตัวเราเองรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว  Surrender ถอดใจไปตั้งแต่ทุ่มนึงทั้งๆที่เหลือเพียงแค่จัดการกับบรรณานุกรมให้เสร็จก็เรียบร้อย ตอนนั้นรู้สึกว่า ไม่ไหวแล้ว ฉันทำต่อไปไม่ไหวแล้ว อ่อนล้าเต็มที่ เพราะทำมาตั้งแต่ 8 โมงเช้า คิดว่าถ้าไม่เสร็จพรุ่งนี้ฉันค่อยมาทำเองคนเดียวก็ได้  Sleepy 

          แต่เพื่อนๆ แสนดีของเราก็ช่วยกันเต็มที่ moomi แตะมือกับเรามานั่งหน้า Com. แทน ส่วน Seangja เป็นคนตรวจสอบความถูกต้อง และ พี่นู๋เล็ก คอยแนะนำเรื่อง format  พวกเราทำ ทำ ทำ จนเสร็จ....ขอบคุณพระเจ้าที่เครื่องไม่แฮ้งค์ไปก่อนคน...

Smile  แต่น  แตน  แต๊น....เสร็จแล้ว เสร็จเสียที เย้ เย้..!!  Bounce

...................................... 

คืนนี้......มีเฮ !!!!

เราไปกินหมูกะทะด้วยกัน

เพื่อเป็นการตอบแทนความพากเพียรของพวกเรา

และ ไว้อาลัยแด่....ฟางกองใหญ่ ที่ฉันโยนมันออกไปจากบ่าได้เสียที
 Thank You Best Friends