"ริมดิน" หล่อนห่างเหิร..มันไปเสียนาน..ริมดินกับสายน้ำที่ผ่านไป..ตกตมพัดหายไปด้วยกระแสร์เงิน...ต้นสักยืนต้น"น่าจะตายเพราะไม่ชอบน้ำ"..พื้นดิน..ถูกปกปิดด้วยแผ่นคอนกรีต..เช่นเคยๆ..มะม่วงยังออกใบเขียวสล้าง..ปกปิด..ความหม่นหมองของความไม่...เป็นธรรมชาติไว้ได้อย่างหวุดหวิด(หล่อนแอบยิ้มให้กับตัวเอง)..อีแพรด..ยังมาเต้นแพนหางให้เห็น..ขมิ้นเหลืองอ่อน..แอบมาส่องกระจก ดูโฉมตัวเองด้วยกระจกข้าง รถยนต์..มันคงจะคิดว่า.."ตัวตน..นั้น..งามเหลือหลาย..งามมากกว่าคน"
..เสียงมโหรีวงใหญ่..ที่ไม่มีใครจ้างมาเล่น..ส่งเสียงแผดก้อง..ตาม"อำเภอใจ"..ของผู้วิ่ง"เล่น".ขับขี่.หัวหูที่ยินชา..เกิดจากการ"บังคับให้ฟัง"ตลอดวันตลอดคืน...เสียงกบเขียดส่งเสียงเซ็งแซ่แข่งกับเสียงรถยนต์...ฝนตกกระหน่ำไม่พรำๆเช่นเคย..เพราะเสียงกบที่ดังกลบเสียงเครื่องยนต์..(หล่อน..ขอปรบมือให้กับกบ..)
..ป่า(ข้างบ้านหล่อน)..ถูกทำลายโดยสิ้นเชิง...มีกำแพงคอนกรีต..เป็นแนวรายรอบแทน..เขาสร้างมันขึ้นมาเพื่อกั้นน้ำที่จะมาอีกในไม่ช้า...โรงงานสำคัญกว่า "ป่า"บนพื้นที่รกร้างราคาแพง..ในเมืองเทวดา....
"ปู"..ตัวหนึ่ง...มันคงเป็น "ปู"..ธรรมดาๆ..แถมมีก้ามก้ามเดียว..เดินหลบตามกำแพงคอนกรีต..มันคงจะเดินหาที่ลง...ดิน..ที่ถูกปกปิดด้วยแผ่นคอนกรีต...(น่าสงสารเจ้าปูน้อย..ธรรมดาๆตัวนั้น...)
"เรื่องหยุมหยิม"ในธรรมชาติ..ริมดิน..ข้างทางด่วนสายกาญจนาภิเษก..ในเมืองเทวดา..
ความงามของธรรมชาติมีให้สัมผัสในทุกที่หากใฝ่ค้นหานะคะ
สวัสดีครับ
ธรรมชาติแปรเปลี่ยน ความโสมมไหลเวียนแพร่หลาย ความมักง่ายกระจายฟุ้ง ธรรมชาติไม่เป็นธรรมชาติ คนสร้างสิ่งแวดล้อมให้อาเพท ยิ่งมากทวี
วันหนึ่งตอนประมาณ 05.00 น ผมเดินออกกำลังกายเดินวนเวียนไปตามซอยในหมู่บ้าน วันนี้เป็นซอยใหม่ที่ผมไม่เคยเดินผ่าน ผมได้ยินลักษณะเหมือนไก่ขัน เสียงสั่นเครือเพี้ยน ๆยังไงชอบกล ก็เลยคิดว่าพอตะวันเยี่ยมฟ้าจะกลับมาหาความกระจ่างให้จงได้ เพราะบ้านที่เสียงไก่ขันที่ได้ยิน เป็นบ้านของศิษย์คนหนึ่ง
พอตะวันโผล่ทักทายผมก็เดินไปที่บ้านของศิษย์แล้วเล่าเหตุการณ์ที่ได้ยินและมีความสงสัย ทำไมไก่บ้านเธอจึงได้ขันเป็นเช่นนั้น
ศิษย์คนดังกล่าวยิ้มด้วยอารมณ์ดี และกล่าวด้วยความภูมิใจว่าเขาเลี้ยงไก่ตัวผู้ไว้หลายตัว ซึ่งขันได้เสียงเข้มคมอย่างไก่ทั่วไปอย่างสมบูรณ์ แต่ที่คุณครูได้ยินตอนเดินผ่านตอนเช้ามืด เขาชี้ไปที่กรงนก แล้วบอกว่า ครูครับ กาขันครับไม่ไก่ขัน เสียงเลยเพี้ยน ๆ ไป
ผมยิ้มไม่ออก เดินคอตกกลับบ้าน...สิ่งแวดล้อมมันทำให้ผิดเพี้ยนไปได้จริง ๆ
สวัสดีค่ะ..คุณนงนาทและคุณธนา นนทพุทธ...ยิ้มรับกับสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว..นะเจ้าคะ..เรามองได้ทั้งสองด้าน..ระหว่างความจริงและสิ่งมายา....ด้วยจิตและกายที่เป็นสุข...ซึ่งสุดท้ายก็ประสพเหมือนกัน..ช้าหรือเร็ว..กับเชิงตะกอน..อ้ะ..ยายธี