ความฝันของใครของมัน แต่สามารถแบ่งปันกันได้ กับเส้นทางสายหมา ณ เมษานี้


จากแบกเป้เที่ยว ต้องออกแบบการท่องเที่ยวใหม่โดยการขับรถเที่ยว ทั้งที่ไม่ใช่รถตัวเอง ไม่เคยร่วมทริป และไม่ใช่บ้านเรา...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

    เมื่อปี 2549 ฉันเคยคว้ากระเป๋ากับเพื่อนคู่หูเดินทางไปหลวงพระบางด้วยการวางแผนด้วยตัวเอง นัยหนึ่งคือการแบกเป้เที่ยว ซึ่งวิถีนี้ทำให้การท่องเที่ยวเต็มไปด้วยเสน่ห์ ครั้งนั้นโลกใหม่ของฉันทำให้หัวใจของฉันพองโต และเมื่อสะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งที่ 2 เปิด ก็มีไอเดียว่าจะเดินทางผ่านลาวไปเวียดนาม เพื่อจะให้หัวใจพองโตอีกสักครั้ง แต่ยังไม่มีเพื่อนร่วมทางสักที  งานนี้ไม่เอาเยอะขอเพิ่ม 1-2 คนพอ เพราะมันจะกลายเป็นคณะทัวร์ไป และยังต้องการผู้ชายสักคนหนึ่งไว้ปกป้องผู้หญิงตัวน้อยๆ อย่างฉัน ก็เพราะเหตุนี้เอง ทำให้แผนนี้ถูกเลื่อนออกไปแบบไม่มีกำหนด แหมผู้ชายในชีวิตฉันหน่ะค่ะ หายากยิ่งกว่าอะไร ขนาดคนมาขายน้ำตามบ้าน ยังไม่อยากมาขายเลย55+

     ฝันของฉันยังอยากจะออกเดินทางและกำหนดแผนการท่องเที่ยวด้วยตนเอง หลังจากทริปหลวงพระบาง เราก็เคยไปตระเวนกทม. กระบี่ นครพนม แต่หัวใจยังพองไม่ได้ที่ ต้องไปแบบ Internationa ดิ         

  

                                                  แบกเป้ไปหลวงพระบาง...

  หลายคนคิดว่าชอบทำตัวเองให้ลำบากทำไม ดูเหมือนการท่องเที่ยวแบบประหยัดเห็นว่าน่าจะเมีแต่วัยรุ่นที่ไม่ค่อยมีเงินชอบไปประมาณนั้น ทำให้หลายคนไม่ค่อยชอบการท่องเที่ยวแบบนี้ จริงๆ แล้วจะใช้จ่ายถูกแพง เป็นแค่วิธีการและขึ้นอยู่กับความพอใจและ lifestyle ไปแบบ Backpacker ฟาดกาแฟแก้วละ 120 ก็คงไม่เป็นไรมั้ง ...งานนี้เราสนใจกระบวนการมากกว่า กระบวนการที่นำมาถึงความทรงจำที่เป็นมากกว่ารูปถ่าย

    สำหรับการแบกเป้เที่ยว อาจจะมีความลำบากประการเดียวคือ ความไม่รู้ ดังนั้นจึงมักเห็นว่าการท่องเที่ยวแบบนี้ต้องเป็นคู่หู หรือ คอเดียวกัน หรือ พร้อมจะเป็นคอเดียวกัน ที่พร้อมจะเดินทางไปด้วยกันและทำในเรื่องที่เราไม่รู้ร่วมกัน แต่มนต์เสน่ห์ที่พบได้ คือ การเรียนรู้และซึมซับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมทาง เพื่อนระหว่างทาง และสิ่งที่ผ่านเข้ามา

    เส้นทางสายหมา เป็นชื่อที่ฉันใช้เรียกฝันของฉันในการเดินทางผ่านลาว ไปเวียดนาม ซึ่งในช่วงปี 2554-55 เส้นทางสายหมาที่เป็นขบวนการค้าหมาข้ามชาติจากไทยไปสู่ผู้บริโภคในเมืองเวียดนามฮือฮาขึ้นมา เมื่อฉันนำมาเรียกขานชื่อแทนชื่อทริปจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจกันได้ง่าย

 

เมื่อครั้งไปโฮจิมินท์กับทัวร์ แต่ได้แค่รูป แต่ไม่ได้ความรู้สึก

    ฝันของฉันเพียงแค่ขับรถไปทิ้งไว้มุกดาหาร ไปลาวกับเวียดนามใช้รถประจำทาง รถเหมา หรือรถสำหรับนักท่องเที่ยว เพียงเท่านั้นจริงๆ กรอบใหญ่คือระยะเวลากี่วันเท่านั้นเอง แถมเงื่อนไขอีกนี๊ดว่า อยากไปตอนปลายฝนต้นหนาว เม็ดฝนที่โปรายปรายผ่านหน้าต่างและหมอกบางๆ ตอนเช้า น่าจะทำให้โลกของการนั่งรถสวยขึ้นมาแบบหาที่ไหนไม่ได้ จะซื้อทัวร์ระเหว่างวันหรือไม่ ก็ว่ากันไป ฝันนี้ถูกแพร่ภาพไปหลายครั้งคราว แต่ยังไม่มีใครซื้อ

    เช่นกัน ณ วันนี้ ฝันของฉันยังไม่มีใครซื้อ แต่เมื่อไม่กี่วันมานี่เอง เพื่อนคนนึงบอก ป๊ะไปกัน อยากไปพอดี ขับรถไปกันเองเน๊อะ...เพื่อนของฉันคงคิดว่า จะยากอะไร เพราะขับรถไปสุดประเทศมาแล้ว...แต่เฮ้ยเดี๋ยว...นี่มันขับข้ามประเทศ ตั้ง 2 ประเทศเชียว...ถ้าเอ็งเชื่อมั่นในตัวเอง ฉันก็เชื่อด้วย

    ฮูเล้ ฝันของฉันได้ถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่ แต่เพื่อนเราคงไม่ได้พูดเพราะความเมาหรอกนะ...และการขับรถไปนี่นี่คือสิ่งที่เหนือความคาดหมาย... เนื่องจากด้วยตัวฉันเองไม่มีศักยภาพที่จะขับรถไป แถมเพื่อนๆ ที่รายล้อมก็ไม่สามารถ แต่หลังจากที่เออออ ห่อหมกได้สักพัก  เพื่อนดันหันกลับมาถามว่า ... ไปเวียดนามไปทำอะไรกันเหรอ...

     ช่างเถอะ จะเลี้ยวไปโฮจิมินห์ หรือ จะเลี้ยวไปเว้ ดานัง ก็ว่ากัน บางทีครั้งนี้คือการไปนั่งรถเล่นแค่นั้น เพียงแต่ครั้งนี่มีเพื่อนนั่งไปด้วย ไม่เหงาใจเหมือนทริป Lonely Planet@นครพนม แบบว่าคราวนั้นเห็นอะไรสวยๆ งามๆ ก็ไม่รู้จะบอกเล่าให้ใครฟัง เพราะกล้องที่ให้ว่าแน่ บางทีถ่ายภาพมาก็ไม่เหมือนสิ่งที่ตาเห็นซะทีเดียว

                                  น่าเสียดายที่โฮจิมินท์ครั้งนี้ เป็นโฮจิมินท์ที่ถูก lock เวลา

การแบ่งปันฝัน เป็นเรื่องที่ควรขอบคุณ เพราะมันทำให้ฝันเดิมๆ ของเรา อาจจะยาวไกลขึ้น มีแง่มุมและสีสันที่เพิ่มขึ้น มีตัวละครที่เพิ่มขึ้น (แต่บางที่ฝันนั้นก็อาจจะพับไป และเหลือเพียงฝันของตรู...เพราะไปๆ มาๆ ธีมของฝันดันผิดเพี้ยนไป...อิอิ...ด้วยมีคนร่างบทความฝันกันหลายคน) ฝันของคนบางคนที่แบ่งปันมา อาจจะทำให้เรารู้ว่า เราอาจมีส่วนร่วมในฝันนั้น หรือ แค่เม้าท์มอย แต่แท้จริงแล้วเราไม่เหมาะจะมีส่วนร่วมกับฝันนั้น ทำหน้าที่เป็นเพียง Commentator ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

    แค่ได้ขายฝันและมีคนแบ่งปัน แค่ การรับฟังและเข้าใจ ก็เป็นสิ่งที่น่ายินดีแล้ว

    ภาพในฝันของเส้นทางสายหมา ณ วันนี้ จึงอาจจะเป็นภาพของการพักรถที่ร้านเล็กๆ ในหมู่บ้าน กินกาแฟและการพูดคุย ภาพของความวุ่นวายใจเมื่อหาปั๊มน้ำมันไม่เจอ ภาพของคนตื่นเช้าตื่นสายที่ต่างคนต่างใช้ชีวิต โดยไม่ต้อง Base -on กันและกัน ทะเลาะกันเรื่องหาที่นอน หลงทางแบบไม่รู้เรื่อง หรือแม้อาจจะถูกจับก็อาจจะเกิดขึ้นได้

    ดังนั้นเป็นไปได้มาก ว่า เมื่อถึงเป้าหมายบางทีเราอาจจะหันมาถามกันว่า แล้วตรูมาทำแป๊ะอะไรที่นี่...และคำตอบก็มีว่า มาทำอะไรไม่รู้ ก็มาแล้วนี่ ...และเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องเล่าที่จะมาพร้อมเสียงหัวเราะ เมื่อเราเล่าต่อๆ กันไป

    ความฝันของใครของมัน แต่สามารถแบ่งปันกันได้ กับเส้นทางสายหมา ณ เมษานี้ จะฝันสลายมั๊ยเนียะ (ใครที่ทำให้คนอื่นฝันสลาย มักจะเป็นบาป...........อิอิ) .

หมายเลขบันทึก: 477078เขียนเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2012 17:04 น. ()แก้ไขเมื่อ 2 มิถุนายน 2012 20:06 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกันจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (7)

มาชม มาเชียร์ และชื่นชม กับแรงใจในการไต่ฝัน ค่ะพี่

สวัสดีค่ะIco64 ...ชอบมากค่ะ...เส้นทางสายหมา...อ่านสนุกมาก...ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณน้อง POO นะคะ ที่แวะเวียนมาให้กำลังใจ

ณ ปัจจุบันพี่มีปัญหาในการบริหารเวลา ทำให้ห่างหายจาก g2K ไปนาน

แต่ยังงัยก็รัก g2K อยู่เสมอค่ะ

ดีใจนะคะที่เรื่องราวนี้เป็นเรื่องราวที่สนุก

อาจจะทำให้เวลาเพียงแว๊บที่แวะเข้ามาแล้วมีรอยยิ้ม

แต่หากได้ไปจริง ความสนุกอาจจะมีเท่าๆ กับความเครียดหรือจะมากกว่า

และอาจจะเครียดมากกว่า หากทริปถูกหักหลัง อิอิ

ขอบคุณ ดร. พจนา แย้มนัยนา ที่แวะมานะคะ 

หากได้ไปจริงๆ จะเขียนเรื่องราว และจะส่งเทียบเชิญมาให้แวะอ่านค่ะ

ดีจ้า....พี่ตุ่น

ทุกครั้งที่แวะเข้ามาอ่าน รู้สึก ดี ดี มีพลัง มีกำลังใจ เพิ่มขึ้น รู้สึกหัวใจจะพองโต เสมือนว่าได้ไปด้วย งัยงั้นเลยแระ

ขอเอาใจช่วย พี่ตุ่น นะคะ แล้วกิ๋ม ก็จะได้ท่องเที่ยวไปกับบทความของพี่ตุ่น.... :) เสมอ

คิดถึงจ้า

บางครั้งชีวิตที่เราอยู่กันทุกวัน การผูกขาด เป็นเจ้าเข้าเจ้าของ และเป็น The gang ก็ทำให้ความฝันของเราต้องเป็นฝันของส่วนรวม

สังคมต้องการคนดีที่ต้องแบ่งปัน

รวมถึงการแบ่งปันฝันของตัวเอง ให้กับคนอื่น?

ถ้าแบ่งแล้ว มันอยู่เท่าเดิม หรือฟูมากกว่าเดิมก็คงจะดี

แต่ถ้าฝันส่วนของเราหายไป และส่วนที่เพิ่มขึ้นเป็นฝันของคนอื่น

ยังจะเรียกฝันนั้น ว่าฝันของตัวเองได้หรือไม่

  • สรุปว่า เส้นทางสายหมา ยังไม่มีโอกาสได้ไป
  • ไม่ใช่ฝันถูกเปลี่ยน แต่เพราะวัน-เวลา ไม่ลงต้ว
  • เส้นทางสายหมา จึงถูกเปลี่ยนเป็น โชคชะตาแห่งหลวงพระบางและประตูแห่งเมืองงอย
  • โลกของเพื่อน 2 คน ที่พูดถึง "ฉัน" ตลอดเส้นทาง เวียงจันทน์-วังเวียง-หลวงพระบาง-เมืองงอย
  • เพราะรัก  หมั่นไส้  คิดถึง รึเป็นช่วงเวลาที่จะเม้าท์มอยโดยที่ไม่มี ฉัน นั่งอยู่?
  • จะอย่างไรไม่ทราบ...
  • แต่ฉันยังหวังว่า เส้นทางสายหมา โปรแกรมนี้จะถูกนำขึ้นปัดฝุ่นเมื่อ โชคชะตาเปิดต้อนรับเรา 
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
L3nr
ระบบห้องเรียนกลับทาง