ฉัน...พยายามไม่รักเธอ

คิดอยู่เสมอ...และต้องทำให้ได้

แม้รู้ว่าจะต้องเจ็บ..เจียนตาย

และได้รับความเดียวดาย...เป็นรางวัล

ฉัน...พยายามห่างเธอ

เพราะการพบเจอ...ทำให้ใจไหวหวั่น

เธอเล่า...ทำไมไม่เข้าใจกัน

ยังมาพบฉันเหมือนทุกวันที่ผ่านมา

จะให้ฉันบอกเธออย่างไร

ยิ่งเธออยู่ไกล้...ใจยิ่งเหว่ว้า

เพราะฉันรู้..เป็นเพียงเพื่อนเธอเสมอมา

และหมายความว่า...ไม่มีวันเปลี่ยนไป

แล้ว...ฉันก็รักเธอ

ไม่ใช่ใจเผลอ...แต่มันห้ามไม่ไหว

รักก็เจ็บ..ไม่รักก็เจ็บ..แปลบใจ

บนความเดียวดาย..อย่างน้อย..ก็ได้รักเธอ

                                                                ...กิ่งไผ่...