เพื่อเหล่าผองเพื่อนในสังคม เป็นเพื่อนมนุษย์ที่ต่างเป็นสิ่งแวดล้อมให้กันและกัน บทเรียนแรก ๆ ขมแล้วไซร้ บทเรียนต่อ ๆ ไปจะยิ่งหอมหวานขึ้น
 
ข้าวเหนียวนึ่งร้อน ๆ   ขนมเทียนตาแก้ว  ส้มสูกลูกไม้ที่เตรียมไว้ 
ตั้งใจอธิษฐาน  สละทานตามกำลังที่มี  ละวางความยึดถือในวัตถุออกไปบ้าง 
ตั้งใจมั่นทำคุณงามความดี  เพื่อตัวเอง  เพื่อครอบครัว  เพื่อเพื่อนฝูงที่รักใคร่เหมือนญาติมิตร 
เพื่อเหล่าผองเพื่อนในสังคม  เป็นเพื่อนมนุษย์ที่ต่างเป็นสิ่งแวดล้อมให้กันและกัน
หากสายใยไม่ได้เกี่ยวกันมาทางใดทางหนึ่ง  โอกาสที่จะพบเจอหน้ากันก็คงไม่มาก 
คงเคยมีบุญร่วมกันมาก่อน  โอกาสจึงเปิดให้ได้มาใส่บาตรด้วยกันอย่างนี้ 
เป็นช่วงใกล้สิ้นปี ๒๕๕๔  เตรียมพร้อมต้อนรับปีใหม่ ๒๕๕๕ 
เช้าสดใส  ๒๘  ธันวาคม  จะอยู่ในความทรงจำอีกนาน
น้องชิงชิงเป่าปากบอกให้รู้ว่า...ลมหายใจเป็นไออุ่นออกมาปะทะอากาศเย็น 
แต่ตากล้องไม่เป็นใจ  เก็บภาพลมหายใจไม่ได้  (พี่อ้อเอง)
เย็นแต่เพียงอากาศภายนอก  ผ่านคืนวันอบอุ่นใจมาด้วยกัน  บางคนเพิ่งรู้จัก  2  วันมานี้ 
แต่น้องพี่ความเป็นเพื่อนหลายคน  นับนิ้วมือรวมกับนิ้วเท้าแล้ว  ไม่เท่ากับจำนวนปีที่รู้จักกันมา 
นั่นเป็นพื้นฐานแข็งแกร่งส่วนหนึ่ง  ที่ทำให้สายใยความเป็นเพื่อนกระชับมั่นขึ้น 
หลอมรวมกับสิ่งที่พวกเราสนใจร่วมกัน  (การพัฒนาระบบสุขภาพจากรากฐานของชุมชน) 
ความเป็นเพื่อนพี่น้องยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้น
พร้อมกับขยายวงเพิ่มจำนวน  ให้กำลังใจผู้มาใหม่  ผู้ยังไม่ได้ลองลงมือทำ 
ลองดูซักตั้ง  จะสำเร็จหรือล้มเหลว...ไม่รู้ 
แต่ถ้ายืนดูเฉย ๆ ห่าง ๆ .....ก็ไม่มีวันลึกซึ้งเข้าไปถึงหัวใจ
ยังไม่บอกว่าประกันความสำเร็จ  แต่พวกเราจะเรียนรู้ไปด้วยกัน 
ชีวิตอาจเหมือนปิ้งข่าวโป่ง   มีไหม้   มีขมบ้าง 

หากผ่านคืนวันประสบการณ์  ลงมือทำด้วยตัวเองแล้ว 
แม้จะก้าวพลาดหรือเดินทางอ้อม   ต่อเมื่อได้ไตร่ตรอง  ทบทวน  เรียนรู้  ก้าวกระโดด  เปรียบเทียบกับประสบการณ์ของผองเพื่อนพี่น้อง 
เรา....จะรู้วิธีปรับจนเข้ากับวิถีที่เป็นเรา   ชุมชนของเรา  ตำบลของเรา  อำเภอของเรา
จะล้มเหลวหรือสำเร็จ  บทเรียนที่เราตกผลึกนั่นต่างหาก...ที่มีคุณค่า 
ยิ่งบทเรียนแรก ๆ ขมแล้วไซร้  บทเรียนต่อ ๆ ไปจะยิ่งหอมหวานขึ้น 
เพียงระวัง...ใจ  ความคิด  อย่าเสพติดรสหวาน.....นั่นน่ะยิ่งอันตราย