อดีตที่ผ่านพ้นไป ได้อะไรจากอดีต

                                       

                

                                    "ความยิ่งใหญ่ คือความไม่ยั่งยืน

                               ความไม่ยั่งยืน เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ และแน่นอน

                    ชีวิตที่ยิ่งใหญ่ คือ ชีวิตที่อยู่ด้วย ทาน-ศีล-เมตตา และกตัญญู

                                     ชีวิตที่มีความดี อาจมิใช่ชีวิตที่ยิ่งใหญ่

                          แต่ชีวิตที่ยิ่งใหญ่ ต้องอาศัยคุณธรรมความดีเท่านั้น"

 

 ***ขอน้อมนำพรอันประเสริฐมากล่าวสวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๕ กับทุกท่านอีกครั้งค่ะ***

.....5-5-5(๒๕๕๕) ตัวเลข๕๕๕ มาถึงรอบชีวิต หลายสิ่งหลายอย่างในอดีตที่ร่วมกันสร้าง(ทำ)กับสามีผู้เป็นที่รัก(จากความรักในนิยาม:การที่ได้ทำดีร่วมกันปราถนาดีต่อกัน ในถนนชีวิตที่ต้องเดินร่วมกันไป ก่อนจากกันในวันสุดท้ายปลายทางชีวิต).

.....พ.ศ.2555ที่มาถึงในวันนี้ ปีนี้ในรอบ15ปีของชีวิต(แต่งงาน) ที่ออกจากพ่อแม่มาอยู่กลางป่าโคก(เลือกที่จะเป็นและเต็มใจเป็นคนจนผู้ยิ่งใหญ่ เพราะใจรักต้นไม้).

.....ทำให้นึกไปถึงเรื่องราวต่างๆในอดีที่ได้ประสบพบเจอกับตัวเอง มีทั้งเรื่องราวความสุข ความทุกข์ ความหวัง-เป้าหมาย รวมถึงอุปสรรคที่ต้องฟันฝ่า วันนี้ได้ทวนถามกับตัวข้าพเจ้าเอง.

.....กว่าจะถึงวันนี้ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกคนล้วนมีอดีตที่ประสบพบผ่านมาแล้วทั้งด้านสุขและด้านทุกข์ ในมุมของความผิดหวังและสมหวัง.

.....สิ่งที่ผ่านมาในอดีตไม่ว่าจะอยู่ในมุมใด?หรือด้านไหน? ย่อมให้สิ่งที่เป็นประโยชน์ได้เสมอหากนำอดีตมาเป็นครูผู้สอนสั่ง(อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ).

.....5-5(ในรอบ10ปี)การที่ต้องสูญเสียลูกชาย2คน(ภาวะแท้ง)ความเจ็บปวดทุกข์ทรมานกายและใจที่ผ่านมาในอดีต การปรับใจ(ทำใจ)ปรับชีวิตในแต่ละรอบ 5ปี.

.....ในปีที่15วันนี้สิ่งเหล่านั้นกลับเป็นครูสั่งสอนสิ่งต่างๆมากมายให้กับหัวใจตัวเอง การได้เรียนรู้ในมุมการพลัดพรากจากกัน(ยอมรับความจริง)การได้เตรียมใจและพิจารณามรณสติอยู่เสมอกับตัวเอง.

.....การที่ได้เรียนรู้(ลูกเขาหรือลูกเรา)ก็ต้องมีพรหมวิหารธรรมตัวเดียวกัน ที่สำคัญถึงจะ"มีหรือไม่มี"(ลูก)ความดีก็ต้องทำเช่นเดิม (ทุกอย่างทำเพื่ออะไร?ทำเพื่อใคร?วันนี้สามารถให้คำตอบได้กับใจตัวเอง.)

.....ในรอบ15ปีที่ฟันฝ่าแก้ปัญหาโจทย์ชีวิต ในเรื่องที่เกี่ยวกับด้านกฏหมายที่ลากยาวกันมา25ปี แม้วันนี้จะยังไม่เสร็จสิ้น(อีก5ปีข้างหน้าคาดว่าน่าจะสิ้นสุด) แต่สิ่งมีค่าที่ได้มากับเวลาที่(ทำ)รอคอย มาแสนนานก็คือผักหวานป่า.

.....ได้ประโยชน์จากความไม่รู้ ต้องเรียนรู้วิชากฏหมายจากสิ่งที่ได้รับ(ศาลยุติธรรม ความแพ่ง ความอาญาและศาลปกครอง.)

.....ได้สิ้นสุดหัวใจหายสงสัยกับประโยค"ความจริงคือสิ่งไม่ตาย ความลับไม่มีในโลก".

            

            

.....จากต้นกล้าเล็กๆและเมล็ดผักหวานป่า เมื่อ5ปีที่แล้วที่เริ่มปลูก.....

            

.....จากลานหินดินแห้ง สู่มุมหนังสือและมุมน้ำชากาแฟ รายล้อมด้วยผักหวานป่า.....

            

.....รูปภาพผักหวานป่าทั้ง4ภาพที่ปรากฎอยู่นี้ พื้นที่เดิมคือลานหินกรวดที่แห้งแล้งกับเวลาอดีต5ปี จากวันแรกที่ขึ้นรูปในใจให้ได้เช่นนี้"วันนี้คือความสุข"(แต่กว่าสัจจะภาพ ณ ปัจจุบันที่เห็น ได้ประโยชน์จากแรงผลักดันของพ่อแม่(จะคอยดู) "ค่าของคนไม่ได้อยู่ที่รวยหรือจน")

            

            

            

            

.....รูปภาพที่เห็นต้นจันทร์ผา สภาพป่าโล่งโปรง อดีตพื้นที่ตรงนี้เป็นลานดินเหนียวป่าหญ้ารกร้าง 10ปีกับการปลูกธรรมชาติ(ต้นจันทร์ผาเพาะเองจากเมล็ดเล็กๆ) "ปลูกต้นไม้ไปก็คุยกันไปอยากได้ภาพนี้.

.....ได้นั่งชื่นชมในโซนนี้มาจากทุกสิ่งบั่นทอนในชีวิตที่ต้องแปลงให้เป็นพลังใจ.

.....ในวันที่ได้ไปฟังเทศน์จากองค์หลวงตาฯที่วัดป่าบ้านตาด"เสือทั้งตัวมีแต่ขี้ ใครมาก็ขี้ใส่ๆ" ประโยคง่ายๆแต่เปี่ยมด้วยความหมาย.

.....ชีวิตที่ต้องผ่านการนำมาแปลง-ปรับใช้ทุกๆเรื่อง อาจเสียน้ำตาเสียใจ แต่ไม่เคยเกลียดใคร โกรธก็พอมี!(เพราะยังเป็นเพียงแค่คนธรรมดากับอารมณ์เกิด-ดับ)แต่ได้เรียนรู้ โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า เป็นเช่นไร!.

.....แรงกดดันจากพ่อแม่(ทั้งสองฝั่งที่คล้ายๆกัน) กลายเป็นแรงผลักดันให้ข้าพเจ้ารวมทั้งสามีตามหาสิ่งที่อยู่ตรงข้ามที่อยู่ตรงกลางๆคืออย่างไร ตามหาแก่น(ชีวิต)อยู่ที่ไหน.

.....เพราะชีวิตจะไม่เลือกตรงฝ่ายไหน? ไม่บอกว่าใครดีหรือไม่ดี?แต่สิ่งที่ได้กับหัวใจในวันนี้ คือเวลามืด-สว่าง(24ชม.มีเท่ากัน-หมดไปเท่ากัน) สิ่งใดที่หัวใจคิดว่าดีต้องลงมือทำเองไม่ว่ามุมความเป็นลูกหรือมุมของพ่อแม่(รักกันมากแค่ไหนก็ไม่สามารถกินข้าวให้อิ่มแทนกันได้ ทุกคนต่างมีกรรมเป็นของตนเอง) ให้ผู้อื่นทำเพื่อถูกใจตัวเองคงเป็นไปไม่ได้.

.....ชีวิตก็ใช่จะมีแต่มุมที่เลวร้าย ในมุมดีๆที่ไม่ต้องใช้พลังหัวใจมากมายเพื่อแปลงพลังงานนั้นก็มี.

.....จากการได้ไปท่องดินแดนพระอรหันต์ จากนิมิต(ความฝัน)ที่เบื้องบน"ในหลวง"มาโปรด ซึ่งเป็นทางเดินกับชีวิตตลอดมาด้วยความซาบซึ้งและอบอุ่นหัวใจ.

.....ที่สุดของชีวิตข้าพเจ้าที่ได้สัมผัสสิ่งที่อัศจรรย์คือพระบรมสารีริกธาตุและพระธาตุของเหล่าพุทธสาวก ที่วัดป่าบ้านตาด (โดยไม่เคยคาดคิดมาก่อน)โดยปกติเป็นพวกคนป่าชอบเข้าป่า-เขา มากกว่างานที่มีคนเยอะๆพลุกพล่าน.

.....ในมุมหนึ่งจากอดีตที่นำมาเล่าสู่กันฟังในวันนี้ ในมุมทุกข์ใช่จมปรัก เพียงแต่อยากจะบอกว่าสิ่งที่ข้าพเจ้าได้มาจากทั้งสองด้าน(ขั้วบวกขั้วลบ)ดีหรือไม่ดี ก็ต้องทำต้องผ่านทั้งสองด้าน (ลูก)จะมีหรือไม่มีก็ต้อง"ทำ"อยู่ดี

.....(พ่อแม่)จะมีหรือไม่มีก็ต้องทำด้วยตัวเองอยู่ดี

.....ไม่มีข้ออ้างใดๆในการทำหรือไม่ทำเพราะมันอยู่ที่ตัวเราเอง.

.....อย่างน้อยวันนี้กับการแบ่งปันความรู้ที่ทำมาด้วยมือตัวเอง(จากบุคคลที่ถ่ายทอดคือสามี)สู่บุคคลอื่นๆได้เติมความหวังให้คนอื่นๆนับว่าคุ้มค่ากับเวลาที่ผ่านไป.

.....สิ่งที่กลับมาหาข้าพเจ้าในวันนี้ข้าพเจ้าเรียกมันว่าความสุข ในปีนี้ในรอบ15ปีที่ภายในหัวใจรู้สึกเบากว่าทุกๆปีที่ผ่านมา ถึงแม้หลายเรื่องที่มองเห็นภายในใจคือปัญหาที่อาจจะเกิดในอนาคตแต่หัวใจก็ยังรู้สึกเบา ไม่วิตกกังวลอย่างเช่นที่ผ่านมา.

.....คงได้เวลาเร่งสร้างฝัน3ปีเก็บยอดผักหวาน 5ปีเกิดโฮมสเตย์(อุฑยานแห่งความสุข) มอบสุขให้ผู้มาเยือน ดั่งเพื่อนพี่น้องกันในธรรมชาติที่สงบสุขที่สร้างด้วยหัวใจรัก.

.....บุญคุณพระคุณของพ่อและแม่ ลูกนั้นไม่เคยลืมและไม่เคยคิดที่จะลืมถึงแม้จะเลือกทำ(เดินคนละฝั่งน้ำ)แต่นับจากวันนี้ไป สิ่งที่ลูกคนนี้ตั้งใจจะทำดีเพื่อดี ตอบแทนพระคุณพ่อแม่และสร้างทางเลือกให้หลานๆที่กำลังเติบใหญ่ในภายหน้า.

.....ความทุกข์ความเศร้าใจใดๆที่เคยมีวันนี้เบาบางจางหายเพราะหัวใจได้ปล่อยวางกับหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง(เพราะชีวิตต้องอยู่กับความจริงไม่ใช่อยู่กับความฝัน).