ความแตกต่างคือที่เราได้เสียสละทำลงไป

    ซึ่งหลายคนคงรู้กันอยู่ว่าเรานั้นมีบทบาทภายในวัดนั้นคือดูแลศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด ซึ่งก็ทำมาประมาณห้าปีไปแล้วซึ่งตอนนี้ก็คงจะเป็นทางแยกอีกครังหนึ่งซึ่งมันคงไม่ใช่ทางแยกเฉพาะงานาศูนย์ แต่มันเป็นทางแยกของชีวิตเลยก็น่าจะกล่าวได้

    แน่นอนในตอนแรกที่โครงการนี้เริ่มแนวทางอะไรก็คงไม่แน่ชัดแต่สิ่งหนึ่งซึ่งมองเห็นนั้นคือความยากและลำบากต้องเผชิญกลับความทุกข์มากมายทั้งในใจตนและสิ่งแวดล้อมต่างๆที่ต้องมากระทบแน่นอน

    สมาชิกที่มาอยู่ที่วัดที่เรามักเรียกว่าศูนย์เพราะหลวงปู่ท่านมักกล่าวเสมอว่าวัดนั้นเป็นศูนย์รวมทุกอย่าง สมาชิกก็เป็นคนนี่ละแต่สิ่งที่มองข้ามไม่ได้เลยคือต้นทุนในการมาอยู่วัดนั้นต่ำขนาดโครงการสุดท้ายที่ดูแลก่อนหยุดพักคือการดูแลโครงการบรรพชาสามเณรแต่เณรก็มาจากเยาวชนที่มีคดีความซึ่งถูกมองไปในทางไม่ดีอยู่แล้ว

   เมื่อเริ่มกระทำมาแรงต่อต้านในสิ่งต่างก็ย่อมมีแน่ อาจจากความกลัวในวิบากแห่งผลการกระทำต่างๆที่มันอาจเกิดขึ้น ซึ่งก็เป็นข้อระแวงระวังก็ไม่ว่ากัน และก็ความยากลำบากในพัฒนาทั้งกระบวนการอบรม,การดูแล,การหาทุนทรัพย์,การสร้างการยอมรับในตัวสมาชิกเองและบุคคลรอบข้างมันเป็นงานที่ยากลำบากมาก

   ห้าปีที่ฟันฟ่าอุปสรรคมาสิ่งที่แตกต่าง " จะทุกข์จะยากลำบากไม่อยากทำแต่ความแตกต่างคือสิ่งที่เราได้เสียสละทำลงไป " หากว่าการหยุดในครั้งนี้เป็นการหยุดเลยเราเองก็ไม่ได้เสียใจในสิ่งที่ได้กระทำไปแล้วเพราะหากวันนั้นไม่กระโดดมาทำงานนี้ก็คงไม่มีสิ่งต่างได้เป็นประโยชน์ต่อสังคมทั้งในด้าน รูปธรรม คือการพัฒนาสิ่งต่างๆในวัด ในด้านนามธรรม คือสมาชิกที่ออกไปแล้วที่สามารถไปใช้ชีวิตได้ดีในสังคมบางส่วน(จะหวังให้ได้ทั้งหมดคงไม่ได้แน่)

   หากได้หยุดไปเลยอย่างน้อยในอีกหลายปีข้างหน้าอีก ห้าปี สิบปี ที่จะผ่านไปแล้วตัวเองหรือคนอื่นที่พอมีสตินึกถึงผลในด้านดีบ้างได้มารับรู้เนื้องานที่ได้ทำมาในห้าปีนี้ก็น่าจะเป็นความดีที่คนได้นึกถึงอยู่บ้างดีกว่าคนที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

สุดยอดแห่งความดีคือการได้ลงมือทำ