ติดต่อ

  ติดต่อ

Oops…..I did it again.

  Take it easy.  

        วันนี้ผู้เขียนได้มีโอกาสติดตามไปนั่งเป็น observer พี่พันธ์ทิพย์ต้อนรับคณะดูงานที่มาจาก Bhutan จำนวน 10 ท่าน น่าเสียดายที่เจ้าชายจิกมี ไม่ได้เสด็จมาด้วย  ไม่เช่นนั้น .......อ๊ะๆ รู้นะว่าคิดอะไรอยู่ ปัญหาที่มักจะเกิดขึ้นกับผู้เขียนทุกครั้ง เวลามีชาวต่างชาติมาดูงาน ของกลุ่มงานแนะแนวฯ และมักจะมาตอนที่พี่พันธ์ทิพย์ หรือน้องจรูญศรี ไม่อยู่ซะด้วย...... ปวดท้อง อยากเข้าห้องน้ำบ่อยๆ (โดยไม่จำเป็น)  หรือจะเดินไป-เดินมา (อาการเสือติดจั่นน่ะ)   เป็นอาการเกิดขึ้นกับดิฉันทุกครั้ง เมื่อได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ Present ซึ่งครั้ง ผู้เขียนต้อง Present เรื่อง nutrition counseling ต่อจากพี่พันธ์ทิพย์ ด้วยค่ะ

            ยิ่งกลัว.....ยิ่งเจอ ( ต่างชาตินะ ไม่ใช่ผี ) บางช่วงจะมากันบ่อยมาก บางวันเช้าคณะ ตอนบ่ายก็อีกคณะนึง  เมื่อก่อน ( หมายถึงไม่ใช่ตอนนี้)  ผู้เขียนกลัวการต้อนรับต่างชาติมาก ถึงขนาดเข้าไปอยู่ในห้องน้ำแล้วรอให้เขาไปก่อนก็มี .......รู้สึกแย่ ไม่ดีเลยกับสิ่งที่ทำแบบนั้น ....และไม่อยากทำอีก

                เมื่อความคิดเปลี่ยน....วิธีก็เปลี่ยนตาม จริงๆแล้วคนใกล้ชิด ลูก และสามีจะชอบเรื่องภาษาอังกฤษมากๆ ซึ่งจะมีผลอย่างมากต่อทัศนคติในเรื่องนี้ .....ไม่เช่นนั้น สงสัยว่าคงจะอาการหนักกว่านี้แน่ๆเลยค่ะ

                บอกตัวเองบ่อยๆ ว่าต้องทำได้ และต้องทำให้ได้    ผู้เขียนเริ่มด้วยการทบทวนภาษาอังกฤษ (เรียนมาก็หลาย course แล้วยัง ??. ) เอามาเลือกที่ตรงกับการงาน.....หลังจากนั้นจะเขียนออกมาเป็นภาษาอังกฤษ ใน version ของตัวเองก่อน.......เมื่อพอใจแล้ว ก็จะท่อง (ถนัดอยู่แล้วเรื่องท่องน่ะ) .....เมื่อจำเค้าโครงที่จะ Present ได้แล้ว..... ทีนี้จะค่อยๆสอดแทรกรายละเอียดของเนื้อหาที่เราต้องการจะขยายความเข้าไปค่ะ

                                ยากส์.....ทุกที กับการควบคุมความรู้สึกตื่นเต้น เมื่อต้องพูดต่อหน้าหลายๆคน (ต่างชาติอีกต่างหาก) แล้วที่อุตส่าห์ท่องมาอย่างดี....ก็พลันหายไป เมื่อเจอสายตาหลายๆคู่เข้า !!! (พยายามอยู่ค่ะ)   

                ทีนี้ละก็ นึกอะไรได้ก็พูดไป....เป็นคำตอบสุดท้าย  อย่างน้อย ที่ได้ท่องมา ก็ช่วยให้ผู้เขียนนึกได้เร็วขึ้น ตั้งเยอะแน่ะ 5555. .                                                      

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 47284, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 10, อ่าน: คลิก

ความเห็น (10)

อัจฉรา
IP: xxx.157.42.10
เขียนเมื่อ 
เป็นโรคเดียวกันค่ะ
P' mom
IP: xxx.156.31.1
เขียนเมื่อ 
พี่มอมเป็นมากกว่าค่ะ รู้สึกถนัดที่สุดก็คือ "พยายามหนี" ค่ะ แย่จัง......อยากตายแล้วไปเกิดใหม่จริงๆ แต่สงสัยว่าเกิดใหม่แล้วจะแย่กว่านี้อีกหรือเปล่า......555
ปัทม์
IP: xxx.47.65.102
เขียนเมื่อ 
เป็นเหมือนกันเลย ทำยังไงก็ไม่หายสักที
   เห็นมีหลายคนบอกว่า มีอีกวิธี ที่จะทำให้เก่งภาษาอังกฤษขึ้นได้.....หาแฟนเป็นฝรั่ง....แล้วรุ่นพวกเรา มันยังจะทันไหมคะพี่.
twenty one
IP: xxx.121.81.227
เขียนเมื่อ 

อาการอย่างนี้เกิดขึ้นเสมอสำหรับคนที่ไม่ได้ใช้ภาษากับชาวต่างชาติบ่อยๆ  อาการอย่างนี้จะหายได้ต้องเดินทางไปต่างประเทศบ่อยๆ และถ้าเป็นการเดินทางคนเดียวคงจะดี (ไม่รู้ว่าจะจริงหรือไม่) และไม่ต้องถึงกับหาแฟนชาวต่างชาติ  เห็นบางคนมีอาการอย่างนี้แต่พอได้ทำงานกับชาวต่างชาติบ่อยๆ อาการก็อาจดีขึ้น ขอให้อาการเหล่านี้ลดน้อยลงนะ  แม้แต่ผู้แสดงความคิดเห็นเองก็มีอาการมากกว่า คุณ skywalker

Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

สวัสดีคะ...

กะปุ๋มกะจะแวะมาทักทาย...หลายครั้งแล้ว...

แต่พอมาอ่านก็วิ่งแจ๊น..ไปบันทึกอื่น..เสมอ...

เพราะเก็บตวงความรู้แล้ว...ก็รีบโกยคะ...

วันนี้..พอได้โอกาสจึงขอทิ้งรอยไว้นะคะ...

*^__^*

กะปุ๋ม

 ขอบคุณ คุณtwenty one และคุณKa-Poom มากเลยนะคะ ที่แวะมาเยี่ยมเยียน.....see you later...bye bye.
หมูน้อย
IP: xxx.157.42.237
เขียนเมื่อ 
เป็นยาขมเหมือน....กันทำไงดีคะ
  • ดิฉันเคยมีความรู้สึกนี้ค่ะ ตอนที่ทำงานเป็น Marketing Manager ของหมากฝรั่ง Wrigley's ที่ได้ลิขสิทธิ์ในการจำหน่ายในภาคใต้  แต่ต้องมาประชุมกับบริษัท Sino Thai ผู้ได้รับลิขสิทธิ์ทั่วประเทศ (ยกเว้นภาคใต้)  ซึ่งมีคณะทำงานและผู้บริหารเป็นต่างชาติเป็นส่วนใหญ่
  • เครียดตั้งแต่บินมาจากหาดใหญ่ค่ะ
  • ความจริงแล้ว ฝรั่งมิได้ถือสา หากเราพูดผิด หรือฟังไม่เข้าใจ 100% แต่เราจะรู้สึกเครียดกับคนไทยที่คอยจับจ้องมากกว่าค่ะ
  • หลังจากนั้น ดิฉันได้มีโอกาสทำงานกับฝรั่งจริงๆ ความรู้สึกดังกล่าวหายเป็นปลิดทิ้งเลยค่ะ  ก็มันไม่มีอะไร มันเป็นความรู้สึกของเราเองค่ะ
 ขอบคุณค่ะ คุณBright Lily ที่ได้เล่าประสบการณ์ดีๆ ให้ฟัง สำหรับดิฉันแก้ค่อนข้างยาก ทั้งความรู้สึก และทัศนคติต่อภาษาเลยค่ะ ทั้งที่เคยcontact โดยงาน และทางe-mail แต่ระยะหลังเราก็เลิกติดต่อซะเอง....กลัวขึ้นสมอง 555.