"เจ็บจ๊ะ เจ็บมาก แล้วจะต้องจ่ายค่ายาที่หนูฉีดเสียนะหรอค่ะ มันเป็นความผิดของแม่หรือ แม่ไม่จ่าย"

เวลาเราไปโรงพยาบาล เราสามารถเลือกได้ว่าจะตรวจกับแพทย์คนใด อย่างน้อยก็ดูได้จากตารางการออกตรวจคนไข้นอก แต่...กับพยาบาลที่จะมาดูแลบางเรื่องในการรักษาให้กับเรา เราสามารถเลือกได้หรือไม่... ยังเลย ผมยังไม่เคยเลือกพยาบาลได้สักที แล้วมันสำคัญอย่างไรกันล่ะ ทำไมผมถึงเป็นคนเรื่องมากเช่นนี้???

 

วันนี้คุณแม่ผมไปพบแพทย์ และหมอก็สั่งให้ฉีดยา หลังจากชำระค่ายาฉีดแล้ว คุณแม่ก็ไปห้องฉีดยา และคุณพยาบาลคนสวยหน้าใสปิ้งก็เดินยิ้มแย้มเข้ามา "คุณแม่เชิญนั่งก่อนค่ะ เดี๋ยวหนูฉีดยาให้นะค่ะ เข็มเดียวไม่เจ็บเลยค่ะ" คุณแม่ผมมองอย่างไม่ไว้วางใจ หลังจากผสมยากับน้ำกลั่นคุณพยาบาลคนสวยก็แทงเข็มเข้าเส้นเลือดคุณแม่ คุณแม่ผมแสดงออกเลยว่าเจ็บปวดอย่างมาก เธอคนสวยแทงแล้วแทงอีกดึงเข้าๆออก "เส้นคุณแม่หายากค่ะ ยาเสียหมดแล้ว เดี๋ยวสั่งให้ใหม่นะค่ะ" หลังจากยาหลอดใหม่เข้ามา เธอก็แทงอีกจุดหนึ่งซึ่งเป็นตำแหน่งที่เจ็บมากกว่า แต่หาเส้นง่ายกว่า เธอก็ยังยึกๆยักๆเอาเข็มเข้าๆออก และคุณแม่ผมก็เจ็บจนสีหน้าเริ่มไม่พอใจ คุณพยาบาลคนสวย "เส้นแตกนะค่ะ คุณแม่เส้นเลือดเปาะ เดี๋ยวสั่งยาอีกหลอดนะค่ะ" ยาหลอดที่สาม เธอเปลี่ยนจุดฉีดอีก และฉีดสำเร็จจนได้แต่ก็ยังแทงเข้าแทงออกถึงสองครั้ง ความสำเร็จทำให้เธอยิ้มแย้มแจ่มใส "เสร็จแล้วค่ะคุณแม่ ไม่เจ็บนะค่ะ รบกวนคุณแม่ไปจ่ายค่ายาอีกสองหลอดเพิ่มด้วยค่ะ" คุณแม่ผมซึ่งอารมณ์ขึ้นแล้ว และนั่งสงบสติมาพักใหญ่ตอบกลับทันที "เจ็บจ๊ะ เจ็บมาก แล้วจะต้องจ่ายค่ายาที่หนูฉีดเสียนะหรอค่ะ มันเป็นความผิดของแม่หรือ แม่ไม่จ่าย" พยาบาลคนสวยหน้าเจื่อนทันที "ก็คุณแม่เบิกได้นี่ค่ะ" แม่ผมยังไม่ยอม "ไม่จ่ายค่ะ หนูเป็นพยาบาลวิชาชีพใช่ไหมจ๊ะ ถ้าหนูไม่มีความชำนาญเป็นวิชาชีพของหนู แล้วจะมาพลักภาระให้กับคนไข้แบบนี้ แม่เห็นว่าหนูทำไม่ถูก" คนสวยหน้าเสียทันที "ไม่เป็นไร เดี๋ยวหนูจ่ายเองก็ได้ค่ะ"

 

ตอนผมอายุ 17 แล้วต้องเข้ารับการผ่าตัดก็เช่นกัน ก่อนเข้าห้องผ่าตัดพยาบาลจากหอผู้ป่วยใน ก็เตรียมให้น้ำเกลือและยาบางอย่างทางเส้นเลือดเพื่อส่งเข้าห้องผ่าตัด เธอแทงผมที่หลังมือก่อน แทงถึงสามรอบผมเจ็บจนน้ำตาซึม ก็แทงไม่สำเร็จ เธอว่า "เส้นน้องหายากนะค่ะ เดี๋ยวพี่เปลี่ยนไปแทงจุดอื่นให้นะค่ะ" ผมตอบเธอไปทันที "ผมไม่ได้อ้วน และผมยังว่ายน้ำเป็นประจำ ใครๆก็ว่าเส้นเลือดผมแทงไม่ยาก ผมเป็นคนกลัวเข็มมาก ผมไม่อยากให้แทงเข็มผมบ่อย หลังผ่าตัดผมต้องนอนโรงพยาบาลหลายวัน ถ้าพี่แทงที่ข้อเท้าผม ผมจะถอดกางเกงลำบาก ถ้าพี่แทงที่ท้องแขนผม ผมจะเจ็บมาก และผมจะต้องนอนเจ็บอีกหลายวัน ถ้าพี่แทงที่หลังมือผมไม่ได้ พี่ก็ให้คนอื่นแทงให้ผมดีกว่า" พี่พยาบาลแปลงร่างเป็นนางยักษ์ทันที เธอจับผมแทงเข็มน้ำเกลือที่ท้องแขนส่วนบน อย่างเจ็บปวดที่สุด ผมทำได้แต่มองเธออย่างโกรธแค้น เธอเองก็เหมือนอยากจะฉีกผมออกเป็นชิ้นๆเหมือนกัน จากนั้นเธอก็ตามไปส่งผมที่ห้องผ่าตัดกับคนเข็นเตียงผู้ป่วย ห้องผ่าตัดเป็นห้องที่ผมคุ้นเคย เพราะคุณป้าผมเป็นวิสัญญีในห้องผ่าตัด หลายๆคนในห้องจะคุ้นเคยกับผมพอสมควร พวกป้าๆส่งเสียงวี๊ดว้ายกันเกลียวที่จะได้เอาหลานขึ้นเขียงสักที พอป้าๆห้องผ่าตัดเห็นเข็มน้ำเกลือผม ก็โวยออกมา "ดู๊ดู...ใครแทงเข็มน้ำเกลือหลานกันนี่ ตายแล้วแทงได้น่าเกลียดมากเลย" ผมชี้นิ้วไปที่พี่พยาบาลสาวน้อย ซึ่งกลุ่มป้าๆก็เข้าไปรุมสวดพี่สาวกันยกใหญ่ และป้าก็เข้ามาบอกผมว่า "เดี๋ยวดมยาสลบแล้วป้าแทงเข็มให้ใหม่นะ จะได้ไม่เจ็บ"

 

ในทุกปี ที่ทำงานผมจะมีการตรวจร่างกายประจำปี จะมีหมอมีพยาบาลมาตรวจถึงสำนักงาน และส่วนมากคิวเข้าเจาะเลือดจะยาวที่แถวพยาบาลสาวๆ กับคุณหมออาสาที่นำทีมมา แต่ผมมักจะเลือกพยาบาลมีอายุสักหน่อยหนึ่ง และก็ไม่เคยผิดหวัง จากที่ถามเพื่อนๆ คุณป้าหมออาสาเธอแทงเข็มได้เจ็บสุดๆ คุณพยาบาลสาวสวยก็ไม่แพ้กันหาเส้นไม่เจอตลอด ส่วนคุณป้าพยาบาลเธอมือนิ่มสุดๆและแทงไม่เคยพลาด ด้วยประสบการณ์ที่ต่างกัน พยาบาลจบใหม่ไร้ประสบการณ์ หมอยิ่งไม่ต้องพูดถึง จะแทงเข็มเองสักกี่ครั้งในชีวิต ก็ใช้พยาบาลแทงเข็มทั้งนั้น และนั้นเป็นครั้งเดียวในรอบปี ที่ผมเลือกพยาบาลได้ แล้ว...ครั้งอื่นๆล่ะ ผมจะเลือกได้หรือไม่????????? ผมไม่อยากเจอพวกพยามารอีกแล้ว ทำอย่างไรดี