เมื่อย้อนมองวันเก่า - เก่าที่ผ่านไป ก็เพิ่มกำลังใจ...แม้กายจะเหนื่อยล้า มีรอยยิ้ม...ที่อาจเปื้อนรอยน้ำตา และฉันก็รู้ว่า....มันต้องผ่านไป เหมือนกับในทุกๆครั้ง ปัญหาประดังไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ เมื่อเธอจับมือฉันเราก็ผ่านมันไป มุ่งสู่จุดหมายที่เราร่วมฝ่าฟัน ฉันจะไม่หยุดหัวใจ และจะเดินต่อไปเพื่อให้ถึงฝั่งฝัน อุปสรรคอาจมากมายหลายร้อยพัน จะไม่หยุดฝันหรือทิ้งมันลงกลางทาง เพราะมีเธอ...ฉันจึงไม่ยอมแพ้ และไม่แคร์ว่าพรุ่งนี้จะพบอะไรบ้าง มือจับมือ...เดินกันไปจนสุดทาง รวมหัวใจและความหวังไว้ในคำว่า "เรา" กิ่งไผ่...ใบหลิว
เพราะค่ะ เพราะมาก...จนอยากรู้สึกดีดีอย่างนี้อีกครั้ง
...
จะเขียนกลอนเพราะไปถึงไหน
เพราะไปจนใจละลายเลยหรือเปล่า
หรือว่าเพราะต้นเหตุจากลมหนาว
ที่แวะพัดหัวใจเราไปบอกเธอ
...
;)...
แวะมาอ่านกลอนด้วยคนค่ะ
เพราะมากเลยค่ะ
เป็นกำลังใจให้อีกคนนะค่ะ
สุขและทุกข์นั้นมีอยู่ที่ใจ
ตาเห็นใบไม้ไหวเพราะใจหวั่น
ใจบังเกิดสุขและทุกข์เพราะผูกพัน
ด้วยยึดมั่นถือมั่นเป็นสัญญา
ถ้ายึดมั่นถือมั่นอยู่กัยสุขก็ทุกข๋บ่อย
รู้จักปล่อยรู้จักวางปราถนา
รู้จักปลงรู้จักปลดลดอัตตา
ก็เหมือนว่าเปลื้องทุกข์ที่ผูกพัน