มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง มีข้อบังคับให้ประเมินผลงานของผู้บริหารอย่างเป็น ระบบจริงจัง   ใช้กรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิเป็นประธานและ กรรมการประเมิน และยังมีกรรมการสภาฯ จากคณาจารย์และฝ่ายบริหารร่วมเป็น กรรมการด้วย   เนื่องจากวาระของผู้บริหารยาว ๔ ปี จึงกำหนดให้ประเมินทุกๆ ๒ ปี
          วิธีประเมินทำ ๒ ส่วน คือพิจารณารายงานผลงานที่ผู้บริหารเขียนเสนอ   กับส่งแบบสอบถามไปถามความเห็นของ (๑) ผู้บริหารที่เกี่ยวข้องในมหาวิทยาลัย  (๒) อาจารย์ในคณะ  (๓) เจ้าหน้าที่สายสนับสนุนในคณะ  (๔) นักศึกษา  (๕) บุคคล ภายนอกที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคณะ   แบบสอบถามสำหรับถามบุคคลแต่ละกลุ่มไม่ เหมือนกัน เน้นถามความเห็นที่เกี่ยวข้องกับคนกลุ่มนั้นๆ เช่นต่อผู้บริหารใน มหาวิทยาลัย เน้นถามเกี่ยวกับยุทธศาสตร์การทำงาน   แบบสอบถามต่อ นศ. เน้นถามเรื่องการจัดการเรียนการสอนและบริการ นศ. เป็นต้น
            คะแนนที่ผู้บริหารได้รับโดยเฉลี่ยต่ำที่สุดคือ คะแนนจากกลุ่มคณาจารย์ภาย ในหน่วยงาน   ผู้กรอกแบบสอบถามบางคนให้ข้อคิดเห็นเพิ่มเติมในทางลบมาก และรุนแรง   จนทำให้สงสัยว่าเกิดจากอคติความขัดแย้งส่วนตัว หรือผลประโยชน์ ส่วนตัวหรือเปล่า
         ที่ผ่านมาวิธีประเมินของคณะกรรมการเป็นการประเมินกระดาษ   คืออ่านจาก เอกสาร   ไม่เคยพูดคุยกับผู้บริหารผู้นั้นเลย   และโดยส่วนตัวผมสงสัยว่า การประเมิน แบบนี้จะเป็นพลังขับเคลื่อน mediocrity ไม่ใช่พลังขับเคลื่อน excellence   ผมจึงเสนอ ให้ลองเชิญผู้บริหารท่านนั้นมาคุยกับคณะกรรมการประเมินด้วย   เพื่อตรวจสอบว่า การบริหารเน้นความราบรื่นและเป็นไปตาม norm   หรือเพื่อสร้าง excellence
           ผลเป็นอย่างไร จะนำมา ลปรร.
 
วิจารณ์ พานิช
๓๐ พ.ย.๕๔