เด็ก ๆ อารมณ์ดี๊ดี…เพราะสัปดาห์นี้มีวันหยุดยาวติดต่อกันหลายวัน

กิจกรรมภายในครอบครัวจึงคึกคัก กันเป็นพิเศษ

 

            เด็ก ๆ ได้เรียนรู้โลก…นอกตารางเรียนกันคนละมุมสองมุม 

 

            เช้า ๆ ที่บ้านไม่ได้เลี้ยงไก่แล้ว แต่ก็ได้ยินเสียงไก่ข้าง ๆ สวน ขันปลุกทุกเช้า  เป็นเสมือนนาฬิกาธรรมชาติ ที่ไม่ต้องใช้ถ่านหรือใช้เครื่องมืออิเล็คทรอนิคส์อื่นใด.... ปลุกแทนเลยละ

 

สังเกตว่า…หากวันไหนเป็นวันหยุด  เด็ก ๆ จะตื่นกันเร็วผิดปกติ เพราะมีสัตว์เลี้ยงหลายตัว ที่ส่งเสียงเจี้ยวจ้าว ร้องกันระงมรอให้อาหารเช้าอยู่ข้างล่าง  ทั้งลูกหมาและลูกแมว จนกลายเป็นความเคยชินกับเสียงลูก ๆ สัตว์ไปโดยปริยาย

 

             กิจกรรมของเด็กมีมากมายหลายอย่างในวันหยุด ยาว ๆ สัปดาห์นี้

แต่สดุดกับกิจกรรมที่  สาวน้อยกุลีกุจอ ตั้งใจเป็นพิเศษ  และบอกกับพ่อว่า  “หนูชอบมากเลยละคะพ่อขา และหนูจะระบายสีให้เหมือนกับที่หนูเรียนศิลปะกับครูเปิ้ลเลยนะคะ”

 

             เก้าอี้ไม้ยางพาราตัวเก่า ที่วางไว้ข้างบ้าน  ตากแดดมาหลายปี สีจึงมองดูซีดมาก ไม่สวยและสดใสเหมือนโลกใบนี้เลย   นำมาเช็ดฝุ่น คราบเปื้อนต่าง ๆ ด้วยผ้าชุบน้ำหมาด ๆ  แล้วนำออกผึ่งแดดผึ่งลมนอกตัวบ้าน  จนกระทั่งเก้าอี้เก่า ๆ ตัวนี้แห้งพอที่จะนำมาขัดสีฉวีวรรณได้แล้ว

 

สิ่งที่เตรียมกันแบบง่าย ๆ คือ สีทาบ้านที่เหลือก้นกระป๋อง 2 สี สีหนึ่งเป็นสีรองพื้นสีขาว และอีกสีหนึ่งเป็นสีแดงที่ซื้อมาไว้ให้เด็ก ๆ ระบายสีตุ๊กตาเล่น  แปรงทาสีเก่า ๆ 2 อัน  ถังใส่สีใบเล็ก ไม้คนสี และน้ำเปล่าเล็กน้อยที่นำมาเจือสีที่ผสมให้เข้ากันได้ง่ายขึ้น

 

“ดวงใจอยากได้เก้าอี้ สีชมพูคะพ่อ  พ่อให้ดวงใจระบายสีเองนะคะ”

“สีชมพูเป็นสีวันเกิดของพี่เพชร แต่ไม่เป็นไร ถึงแม้ดวงใจจะเกิดวันศุกร์ ดวงใจก็ชอบสีชมพู  พี่เพชรกลับมาจากเล่นเกมส์ คงดีใจแน่ๆ เลยนะคะพ่อ”

 

สีที่ผสมเป็นสีชมพูอ่อน โดยนำสีขาวปริมาณ 90 % มาผสมกับสีแดง ปริมาณ 10% เทผสมลงไปและเจือด้วยน้ำเพียงนิดหน่อย  คนให้ทั่วเพื่อให้สีที่ผสมเข้ากัน

 

“พ่อให้หนูทาก่อนเลยนะ…หนูชอบระบายตรงไหน ก็ระบายสีที่พ่อผสมไปตรงนั้นเลยนะจ๊ะ”

 

 

ยืนมองดูดวงใจระบายสีด้วยความตั้งใจ  ขณะที่ระบายอยู่นั้น

ปากก็ชมบอกลูกพูดว่า “หนูระบายสีได้สวยมากจริง ๆ เลยนะ”

 

ดวงใจอมยิ้ม ตลอดเวลาที่ระบายสีลงบนเก้าอี้ตัวเก่าตัวนี้

 

“สวยจังเลยนะคะพ่อ”

 

รับรู้ว่า..ลูกภูมิใจกับผลงานที่ลูกลงมือทำในครั้งนี้

ลูกทาจนกระทั่ง เก้าอี้เก่าตัวนี้ เป็นสีชมพูไปทั่วทั้งตัวเชียว!!

 

เมื่อระบายสีเสร็จ…ก็ถามพ่อว่า  อีกนานมั้ย! ดวงใจถึงจะได้นั่ง….. อยากนั่งเป็นคนแรกก่อนพี่เพชรจะกลับมา

 

คิดและตอบลูกไปว่า  หลังจากทาสีแล้ว ต้องรอให้สีแห้งซะก่อน คงต้องใช้เวลาสัก 1-2 ชั่วโมง ซึ่งพ่อว่า หนูก็จะได้นั่งเป็นคนแรกแน่นอน เพราะมันเป็นฝีมือของหนู ….. หลังจากนั้น ดวงใจก็ผละออกไปจากเก้าอี้สีชมพู หากิจกรรมอื่น ๆ ทำต่อใกล้ ๆ กับแม่ที่นั่งทำกับข้าวอยู่หลังบ้าน

 

 

ลูกทำได้ดี ระบายสีได้สวยตามวัยของเค้า

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแต่งแต้ม ให้สวยงามขึ้นกว่าเดิม

 

 

“เก้าอี้สีชมพู”

 

กิจกรรมวันหยุดยาวของลูกที่ลูกปรุงแต่ง และพ่อแต่งแต้มให้สวยงาม

 

กิจกรรมความผูกพัน… ที่ขาดพี่ชายเข้าร่วม  

แม้จะไม่มีพี่ชาย(เพราะพี่ไปทำกิจกรรมอย่างอื่น)

แต่ชื่อพี่ยังคงถูกเรียกจากน้องเสมอ

 

 

เก้าอี้สีชมพู…ทำงานทันทีหลังจากแห้งแล้ว 

นำมาตั้งหน้าร้านค้าที่ทำใหม่ หลังจากเกษียณอายุราชการก่อนกำหนด

ที่สำคัญ เป็นที่นั่งยามเช้าก่อนลูก ๆ ไปโรงเรียนทุกวัน

 

             อดคิดถึงสีหน้าและแววตาของเด็ก ๆ ไม่ได้ ที่พวกเค้าจะต้องนั่งเก้าอี้สีชมพูตัวนี้พร้อมกันด้วยชุดนักเรียน และนั่งหยอกล้อกันก่อนขึ้นรถที่พ่อเป็นคนขับไปส่งลูก ๆ ที่โรงเรียน….ไม่ได้ทุกครั้งไป

..

เธอจะเป็นเก้าอี้แห่งประวัติศาสตร์ของครอบครัวเรา    อีกในไม่ช้าแล้วนะ….

.. 

เจ้าเก้าอี้สีชมพู

สุขสันต์วันหยุดนะคะ