จิตผู้คิดกับจิตผู้รู้

เมื่อวานนี้ รู้สึกมีความสุขใจที่ได้ไปรับฟังการแสดงธรรมเทศนา เรื่อง จิตตื่นรู้กับการเจริญสติในชีวิตประจำวัน จาก พระอาจารย์ หลวงพ่อปราโมทย์ ปราโมชโช ที่อาคารพละศึกษา ก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ได้มา หรือเข้าใจมานั้นจะตรงกับสิ่งที่ท่านต้องการจะให้รู้รึเปล่า แต่ก็พอที่จะนำมาเล่าสู่กันฟังได้เล็กน้อย อาจจะไม่ได้เหมือนกับที่ท่านเทศน์ทุกคำนัก...

ในชีวิตปัจจุบันคนเรามักจะลืมตัว...(คืออะไรนั้นลองอ่าข้างล่างก่อนละกัน)

จิตของเรา มี 2 อย่าง คือ จิตผู้คิด กับ จิตผู้รู้  

ทุกๆเวลาคนเราจะคิดโน่นคิดนี่ตลอดไม่หยุดหย่อน คิดเรื่องนี้เสร็จ เดี๋ยวก็คิดเรื่องนั้น บางทีอาจจะตามไม่ทันว่าคิดไปไกลถึงไหนแล้วก็มีนะ ถ้าเราเคยสังเกตตัวเองก็จะรู้ สิ่งที่เราคิดมาทั้งวันนั้น เรียก จิตผู้คิด

เมื่อจิตเราคิดไม่หยุด เป็นเรื่องที่ดีบ้างทำให้ใจเป็นสุข เบิกบาน แจ่มใส หรือเรื่องไม่ดีบ้าง  ทำให้วิตกกังวล เป็นทุกข์ แต่ถ้าเรา รู้ภาวะของจิตว่า กำลังทำอะไร กำลังคิดอะไร เมื่อโกรธก็รู้ว่ากำลังโกรธ ดีใจก็รู้หรือเสียใจก็รู้ ว่ากำลังดีใจหรือเสียใจ ใจเป็นสุขก็รู้ว่าสุข ทุกข์ก็ตามรู้ว่าเป็นทุกข์ นั่นคือ จิตผู้รู้
แล้วเมื่อจิตเรารู้แล้วว่าตัวเองกำลังโกรธ ความโกรธก็จะลดลง เราจะไม่หลงลืมที่จะดีใจหรือเสียใจมากจนเกินไป  แล้วเราก็จะเข้าใจว่า ทั้งสุขและทุกข์นั้นมีอยูกับเราทุกเวลา สับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป
ซึ่งถือว่า จิตผู้รู้มีความสำคัญกับเรา ทำให้เราเป็นคนที่มี สติ อยู่ตลอดเวลา ไม่เป็นคนลืมตัว และที่สำคัญไม่ลืมจิตใจของตัวเอง

และถ้าอยากเป็นคนที่มีจิตตื่นรู้ ในชีวิตประจำวัน จะต้อง 

1. รักษาศีล เพื่อเป็นพื้นฐานของการมีิจิตที่ปกติ บริสุทธิ เบิกบาน

2. ...

3. ...

เดี๋ยวกลับมาเขียนต่อทีหลังนะ...

สุดท้าย เมื่อวานนี้ก็ได้รู้อีกภาวะจิตนึงที่ไม่ได้ชวนเพื่อนไปฟังด้วยกัน "เสียดาย" "เสียใจ"และ"ขอโทษ"