การเรียนรู้ไม่มีวันจบสิ้น...

moomi กะป้าบวมจะมีอะไรหลายๆอย่างต่างกัน...อย่างน้อยก็ moomi เป็นลูกคนโต (แต่นิสัยเหมือนลูกคนเล็ก) ส่วนป้าบวมเป็นลูกคนเล็ก (แต่นิสัยเหมือนลูกคนโต) และหลายๆอย่างที่เหมือนกัน...High Five  

เป็นลูกหม้อบำราศฯเหมือนกัน...

เป็นคนชอบใช้สมองซีกซ้ายมากกว่าซีกขวาเหมือนกัน...

เป็นคนอารมณ์อ่อนไหวเหมือนกัน...

ฯลฯ

 แต่มีหลายประโยคที่เรา (moomiและป้าบวม) ได้ยินอยู่บ่อยๆและก็ไม่รู้ว่าจะภูมิใจหรือเสียใจดี...

ไม่ต้องห่วงหรอก เขาดูแลตัวเองได้...

แหม!แต่บางครั้งเราก็มีความต้องการประมาณว่า...

ฉันไม่ได้เจ็บได้ป่วย ไม่ต้องเป็นห่วงเป็นใย
แค่ฉันขาดความอบอุ่นทางใจ
แค่กอดกันก็พอ ถ้าหากเธอขอได้
ถ้าขอได้ ก็ขอแค่นี้ละกัน
แค่กอดกันก็พอ ที่เหลือก็ปล่อยฉัน
มันเพ้อก็พร่ำของมัน(ไป)... Walking Home Crying 

หรือ...

 Yelling ตัวเองก็เก่งอยู่แล้วนี่...จะมาถามอะไรกับคนอย่างชั้นล่ะ...

พี่น้องเอ๋ย...สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้งแล้วจะนับประสาอะไรกับเด็กในร่างยักษ์อย่างเราล่ะ... Spaz Spaz

บางสิ่งบางอย่าง...เราก็ไม่รู้ จริง จริ้ง... Very Confused 

ถ้าเป็นเรื่องไร้สาระล่ะก็ ยอมว่ารู้มาก แต่บางสิ่งบางอย่าง...ไอ้เราก็แค่พอรู้...แต่ก็อยากให้คนรอบตัวได้รู้กันบ้าง ประมาณว่าให้เรียนรู้ ทดลอง ค้นและคว้าไปด้วยกัน...

เพราะเราคิดว่าการเรียนรู้ด้วยตัวเอง (โดยมีคนคอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆ) มันจะทำให้คนที่เรียนรู้มีความเข้าใจ ทำได้ และยั่งยืนกว่าการสอนหรือการบอกกล่าวให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้ (จ้ำจี้ จ้ำไช...)

Angel Glitterเฮ้อ...ไอ้เรามันไม่ใช่ผู้วิเศษ....

จนใจจริง จริ๊ง.... Pouty