....ที่ไปไกลกว่านั้นก็ไปอยู่ในป่า กินใบไม้ ผลไม้ กินฝักบัว การไม่มีอาหาร ไม่มียารักษาโรค
ภิกษุควรจะมีแค่จีวรและบาตร เปรียบเหมือนนกที่มีแต่ปีกเป็นภาระติดตัว
การอยู่อย่างนั้นมีความจำเป็นมากเพื่อบำเพ็ญเพียรสู่นิพพาน
ไม่อยู่แบบยกหูชูหาง ไม่สะสมทรัพย์สมบัติ
ถัดไปอีก การบวชก็คือการฝึกทดลองบังคับตน บังคับอินทรีย์ คือการถือศีล ถือสิกขาบท บังคับตน บังคับความรู้สึกไม่ให้เป็นไปตามกิเลส บังคับอินทรีย์ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ไม่ให้หลงไปในกามาวจร บังคับความรู้สึกไม่ให้เกี่ยวข้องกับอารมณ์ต่างๆ
เพราะบางครั้งต้องใกล้ชิดกับสตรีเพศ ต้องออกไปบิณฑบาตร พระเณรต้องยอมแพ้ ล้มเหลวทางใจ จึงถือเป็นบทเรียน
เป็นการต่อสู้ของคนจริง ของลูกตถาคตจริง
บังคับจิตใจ อินทรีย์ พรากจิตใจให้ห่างจากของรัก ของหวง จากโลกแห่งกามาวจร
พวกบวชชั่วคราวก็ถือเป็นเรื่องทดลอง พวกบวชจริงก็เป็นการทดลองจริง ใช้บังคับจริง
การบวชถือว่าเป็นการเดินทางออกไปนอกโลก
คืออะไร
....(มีต่อ)
บันทึกจากแผ่นซีดีการบรรยายธรรมะว่าด้วยเรื่องการบวชคืออะไร ของท่านพุทธทาสภิกขุ
