หากความสุขที่แท้จริงในชีวิตนี้คือการทำประโยชน์สุขให้แก่ชาติบ้านเมืองแล้ว ถ้าลาลับจากแผ่นดินนี้ไปคงอดไม่ได้ที่จะหวนคืน

 

ทุกคนบอกกับผมเสมอก่อนมาเรียนมหาวิทยาลัยว่า"จบไปแล้วก็ขอให้เป็นเจ้าคนนายคนน่ะ"ผมฟังแล้วก็ยิ้มและคิดในใจ ว่า “ใครว่าจบไปผมจะเป็นนายคน หล่ะ จบไปผมต้องรับใช้ประชาชนสิ” ความสุขของผมคือคนรอบข้างมีความสุขต่างหาก และเป็นความสุขที่ถูกต้องด้วย หน้าที่ของเราไม่ใช่เพื่อคนใดคนหนึ่งแต่ต้องเป็นหน้าที่ ที่เป็นประโยชน์ส่วนรวมต่อคนในชาติด้วย  อย่าคิดเพียงว่า เรียนให้สูงเพื่อให้ได้เงินเดือนสูงๆ นี่เป็นความคิดที่ฮิตสุดๆของคนไทย ซึ่งเป็นความคิดที่ร้ายสุดๆ

ที่ได้ประโยชน์คือตัวเราแต่รอบข้างเราเสียประโยชน์เพราะมุ่งแต่คำว่า เงินและอำนาจเพียงอย่างเดียว  ลองถามเด็กดูว่าเรียนเพื่ออะไร สำหรับประเทศไทยมีอยู่ไม่กี่คำตอบ คือ เรียนเพื่อพ่อแม่(บางคนก็เพราะพ่อแม่ขู่ให้เรียน) เรียนเพื่ออนาคต เรียนเพื่อไม่ตกงาน

 

แต่สิงคโปร์ มีเพียงคำตอบเดียวคือ “เรียนเพื่อชาติ” เขาเน้นประโยชน์ส่วนร่วมมากกว่าประโยชน์ส่วนตนผลคืองานที่ออกมาส่งผลที่ดีต่อตนเองและประเทศชาติ เขาไม่ได้คิดว่าเขาเป็นแค่ประชาชนคนธรรมดาคนหนึ่งในชาติ แต่เขาคิดว่า เขานี่แหละคือพลังที่ขับเคลื่อนประเทศให้เจริญรุดหน้า ความคิดที่ทรงพลัง  บวกกำลังที่เต็มเปี่ยมด้วยความศรัทธา ส่งผลให้เขาทำงานอย่างเต็มที่ด้วยถือว่าข้าคือข้าของชาติ ไม่ใช่ข้าของใคร

 ส่วนประเทศไทยเรามักคิดว่าเราเป็นแค่ประชาชนคนธรรมดาคนหนึ่งมีสิทธิ์แต่ไม่มีเสียงไม่มีทางที่จะทำให้ประเทศรุดหน้าได้ไม่ใช่หน้าที่ มันเป็นหน้าที่ของรัฐบาล ไม่มีสิทธิ์ผูกขาดประเทศ ไม่อะไรสักอย่าง  อยู่กินไปวันๆเท่านั้นเอง

 

เราวัดค่าของเงินคือค่าของความสำเร็จสูงสุดของมนุษย์

แต่เราลืม

ค่าของคน หรือ คุณภาพความเป็นคน คือ คุณเกิดมาตอบแทนแผ่นดินเกิดได้แค่ไหนต่างหาก เงินเดือนน้อยแต่เพื่อคนอื่นทั้งประเทศ หรือเงินเดือนมากแต่เพื่อตนเองเพียงผู้เดียว

 เงินไม่ได้เป็นตัวแปลของความสำเร็จในชีวิตมนุษย์(อย่าทำให้เงินเป็นนายเรา แต่เราต้องเป็นนายเงิน)

แต่ความสำเร็จในชีวิตมนุษย์คือ “คุณภาพความเป็นคน”  ถึงจะได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้สำเร็จอย่างแท้จริง