คนที่จะไปเยียวยาผู้อื่นได้ต้องเข้าใจในทุกข์เข้าใจว่า “การเกิดมันเป็นทุกข” กับเช้านี้ที่ได้รับโอกาสส่งครูขึ้นรถไปทำงาน ท่านเอ่ยประโยคนี้ตอนเลี้ยวรถเข้าจุดนัดหมาย เห็นพาหนะอุปกรณ์ที่เตรียมไว้ก็ใจหาย “ครูคงต้องใช้แรงกายมาก รถตู้กับระยะทางที่ไม่ใกล้ เสื้อชูชีพ ผนวกกับใจของทีมที่เชื่อว่า ครูอาจจะได้รับพลังบางอย่าง ที่ใจคงจะได้รับน้ำหนัก” แม้รู้ว่าครูจะเจอ “ศึกหนัก” แต่ก็เชื่อว่าท่านผ่านไปได้ การห่วงที่มากไปเป็น “กิเลส” เตือนสติตนเอง ให้ตั้งสติ เจริญสติภาวนากับตนเอง ช่วยเหลือตนเองได้เยียวยาตนเองเป็น ก็ช่วยครูแล้ว ท่านยังเมตตาย้ำอีกว่า “แค่เข้าใจลมหายใจตนเอง แล้วจะรู้ว่ามีอะไรลึกซึ้ง แล้วจะเข้าใจคนทั้งโลก” ครูเป็นผู้ที่ดูแล้วเบิกบานมีความสุข แต่สิ่งที่ท่านสั่งสอนและย้ำให้ดูล้วนเป็นเรื่องของทุกข์ ทั้งทุกข์ที่อยู่ในกาย และทุกข์ที่อยู่ในใจ แต่วิธีที่ครูสั่งสอนก็ได้ผล ทำให้ใจนี้ค่อยๆถอยออกจากทุกข์ กับโอกาสอันยิ่งใหญ่ ณ เช้านี้ ขอให้ครูเดินทางปลอดภัย  ขอให้ผู้ประสบภัยพ้นทุกข์ สาธุค่ะ