วันพุธ ที่ ๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๔
กราบสวัสดีค่ะครู
วันนี้ไปทำงาน เป็นเรื่องเอกสารเสียส่วนใหญ่ที่ยังคั้งค้าง ติดตามเรื่อง เห็นคนอื่น เดินไปมา ก็เห็นตนเอง ที่ชอบประพฤตินิสัยเช่นนี้เช่นกัน ทำงานน้อย แต่เสนอหน้ามาก ปรากฏเห็นผู้อื่นก็สลดกับตนเอง ศีลข้อหนึ่งด่างพร้อย ตอนแรกถามตนเองทำไมถึงรู้สึกไม่พอใจเมื่อเห็น ก็ไปค้นเจอว่า “ติ๋วก็เป็น” จริงๆไม่ได้ทำอะไรมาก แต่พูดมาก คนที่เขาทำจริงๆ เห็นแล้วก็ระอา ที่เขาไม่พูด ไม่ใช่ไม่รู้ แต่ก็เงียบจะดีกว่า การปิดปากแล้วสังเกตดูจะเห็นคนอื่นแล้วย้อนดูตนเองได้ชัด
ในเนื้อของงานประจำติ๋วจะมีหน้าที่ตรวจความเรียบร้อยขอลเงินทดรองราชการ ครูค่ะ ไม่ทำนาน ลืมว่าหลักการอ่านตัวเลขทางบัญชีทำอย่างไร ตรวจสอบอย่างไร เหมือนต้องมานั่งเรียนกันใหม่ พี่ที่ทำบัญชีเมตตาสอนใหม่ รู้สึกระอากับตนเองที่ไม่จำ มานึกย้อน จะขุ่นมัวทำไม เมื่อรู้ว่าไม่ได้เรื่องก็แก้ไข เตือนตนไว้แล้วก็ก้าวต่อ
วางแผนกับตนเองเตรียมอุปกรณ์เพื่อทำยาเพิ่มเติมในวันพรุ่งนี้ ไม่ปรารถนาให้น้องฝึกงานมาช่วยเพราะจะให้เรียนรู้งานอื่น ๆ ต่อไป เปิดโอกาส ลำบากตนเอง แต่ผู้ได้เปิดโลก น้องมีเวลาจำกัด
นั่งจดจ่อหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ สืบค้นข้อมูลตำนาน คิดค้นช่องทางการสื่อสารงาน ComMedSci การจะก้าวต่อไประลึกกับตนเองว่า ต้องทำความรู้จักที่ไป ที่มาให้ ดีพอ
เลิกงานกลับมาบ้านติดตามข่าว ผ่าน iPad ไม่ยอมเปิดคอมพิวเตอร์ แล้วก็หลับไป พอละเลย ก็จะเลยเถิดนิสัยติ๋วเป็นแบบนี้ ต้องกำราบ
ศีลข้อ ๑ ไม่ฆ่าสัตว์ แต่เบียดเบียนตนโดยกันไม่นั่งทำความสงบ ภายในฟุ้งซ่านภายนอกล้าค่ะ
ศีลข้อ ๒ การได้เคลียร์ใบเสร็จทำให้รู้สึกดีขึ้น อ้อ วันนี้มาทำงานสายค่ะ แต่ก็ลงว่าสาย ซึ่งก็โอเคกับตนเอง
ศีลข้อ ๓ ไม่แย่งแฟนใครค่ะ แต่ราคะเยอะบางทีรู้สึกกับตนเองว่า เหมือนจ้องมันแล้วก็กวนให้ขุ่น ไม่ค่อยมีปัญญา เห็นแต่ตนเองมีจริตจะกร้าน หลงเคลิ้ม
ศีลข้อ ๔ ว่าจะส่งรายงานให้เสร็จตกเย็นก็ยังไม่เรียบร้อยเลยค่ะ ผิดข้อนี้อยู่มาก วินัยในตนเองก็หลอม อย่างบันทึกนี้ก็ได้มาเขียนตอนเช้าค่ะ กี่ครั้งแล้วติ๋ว แก้ไขได้แล้ว
ศีลข้อ ๕ ไม่ดื่มเหล้าค่ะ แต่เหมือนเมาในอารมณ์ ทำอะไรก็จะเมา ๆ ทำอันนั้น ทำให้นึกถึงคำว่า “เมามันส์” เพราะเกิดแต่การขาดสติและศีลข้อนี้ด่างพร้อยค่ะครู แต่ถึงอย่างไรก็จะประคองตัว อดทน เตือนสติ แล้วก็ก้าวเดินต่อไป อย่างเข้มแข็ง
ปล. อ้อเอากระโปรงครูไปให้พี่แอ๊วแล้วค่ะ วันศุกร์นี้น่าจะเอาไปให้ครูทัน
