เสียงกระซิบจากต้นไม้ในสวน...


หากมีเวลาได้หยุดพัก หยุดเดินตามโลกที่วุ่นวาย....อยู่นิ่งๆ รับฟังเสียงของต้นไม้ บางทีเราจะได้รับรู้ว่าต้นไม้เหล่านั้นกำลังจะบอกอะไรกับเรา.....
 
 
 
 
 ดอกหญ้าที่ไม่ว่าน้ำจะท่วม แดดจะแผดเผา ก็ยังคงผลิดอกงดงาม
 
ช่วงนี้ข้าพเจ้าได้กลับบ้านที่อุบลอีกครั้ง จึงมีเวลาได้เขียนบันทึก... ห่างหายการเขียนบันทึกมาได้พักใหญ่ๆ วันนี้จึงขอจับต้นไม้ใบหญ้าที่บ้านมาบันทึกไว้สักหน่อย หรือจะเรียกว่าพาชมสวนก็ได้ค่ะ แต่สวนครั้งนี้ไม่งามเท่าใดนัก แต่ก็ให้อะไรหลายๆ อย่าง
 
 
ตื่นเช้ามาเดินรอบๆ บ้าน พิจารณาดูเหล่าบรรดาต้นไม้ดอกไม้แสนรัก ต้นดอกไม้จีน หรือดอกชมจันทร์ที่พี่หนูรีให้เมล็ดพันธุ์มา งอกงาม แตกยอด ออกดอกสวย มีดอกให้เก็บมาผัด มาต้ม ได้เรื่อยๆ...
 
 
 
 
คุณแม่เล่าให้ฟังว่าน้องสาวเอามาทำเป็นยำ รสชาติใช้ได้ทีเดียว...น่าเสียดายที่ข้าพเจ้าไม่ได้ชิม  ล่าสุดข้าพเจ้าเก็บมาผัดกับบร็อคโคลี่รสชาติคล้ายๆ ผักบุ้งคือ อมหวานเล็กน้อย ถูกใจข้าพเจ้ามาก ตั้งใจว่าวันหลังจะลองนำไปต้มจืดดูบ้าง น้ำซุปคงจะออกหวานหน่อยๆ น่าจะอร่อย  คุณสมบัติเพียบพร้อมขนาดนี้ทั้งสวย ทั้งอร่อย มีหรือข้าพเจ้าจะไม่หลงรัก อิอิ
 
 
  
 
 
เวลาเก็บดอกชมจันทร์นั้น เพลิดเพลินดี...ดอกตูมที่พอจะเก็บไปผัดได้  เธอจะยื่นดอกชูช่อโดดเด่น...ดูๆ ไปก็เหมือนกับจะยื่นให้ถึงท้องฟ้า สีดอกตูมสีเขียวอ่อนสดใส ส่วนดอกบานสีขาวนวล คล้ายๆ สีของดวงจันทร์เลย...สมชื่อว่าดอกชมจันทร์เสียจริงๆ
 
 
 
 
  
 
  
  
  
ต้นไม้รอบๆ บ้านขณะนี้ส่วนมากจะไม่ค่อยงาม เพราะที่ผ่านมาฝนตกมาก น้ำเยอะเกินไป บางต้นถึงกับรากเน่า เหลือแต่ซากทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าว่า ณ ที่ตรงนี้เคยมีต้นไม้นี้ยืนหยัดอยู่ ที่ข้าพเจ้าเสียดายที่สุดก็คงเป็นต้นมังคุด ปลูกมาสิบกว่าปี คุณแม่ล้อมต้นมังคุดเค้าแล้วย้ายไปปลูกอีกที่เนื่องจากคุณแม่คิดอยากจะต่อเติมห้องครัว...สงสัยคงเพราะเค้าไม่ชินกับที่แห่งใหม่ แล้วก็หน้าฝนพอดี...รากเลยเน่า ต้นแห้งโกร๋นเลย ถึงจะสลัดใบเหลือแต่ซาก...แต่ก็ยังมีประโยชน์เพราะข้าพเจ้าให้เค้าเป็นที่พักพิงของเจ้าบวบยักษ์ที่ปลูกมาสองรอบแล้ว ตอนนี้ก็ทิ้งไว้แต่ซากอนุสรณ์เช่นกัน (คุณแม่กำลังเพาะเมล็ดใหม่แถวๆ ริมรั้วหลังบ้าน ^^)
 
 
 
 
 
 
ส่วนอีกต้นที่ดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรงกับน้ำที่เยอะกว่าทุกปีก็คือต้นดอกที่หอมเหมือนใบเตย หรือข้าวสุก...ดอกชมนาด  ครั้งก่อนกลับบ้านกำลังผลิช่อสวย เริ่มสูงและเริ่มจะเลื้อยแล้ว...กลับบ้านมาคราวนี้ แป่ววว....เหลือใบนิดเดียว คุณแม่ตัดให้แตกยอดใหม่ กำลังรอลุ้นอยู่ทุกวันว่าเมื่อไหร่จะแตกยอดซะที ไม่อยากให้มีโศกนาฏกรรมต้นไม้สละชีพอีก
 
 
 
 
เดินผ่านมาทางต้นจำปีค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย...ถึงจะยังไม่มีดอก แต่ก็แตกยอดอ่อนชูขึ้นฟ้าสดใส ส่วนต้นจำปาลาวหรือลีลาวดีก็ไม่หวั่นต่อราสนิมตามใบ ผลิดอกสีชมพูอ่อนหวานส่งกลิ่นหอมเหมือนกลิ่นกุหลาบที่ลอยอบอวล...
 
      
 
 
 
 
 
 
 
ต้นมะม่วงแก่ชราสองสามต้น ยังคงยืนหยัดท้าลมท้าฝน ปลูกมาเกือบจะยี่สิบปีแล้ว ก็ย่อมทรุดโทรมไปตามกาลเวลา แต่กระนั้นก็ยังออกดอกผลทุกปี แม้จะไม่มาก แต่ก็พอให้ได้รับประทานและแบ่งปันเพื่อนบ้านรวมทั้งญาติพี่น้อง อีกทั้งยังเป็นร่มเงาให้กับบ้านและต้นไม้เล็กๆ อีกด้วย เหมือนผู้ใหญ่ในบ้านที่คอยดูแลเหล่าสมาชิกรุ่นเยาว์ยังไงยังงั้น
 
     
 
 
ต้นไม้ใบหญ้าที่บ้านเจริญเติบโตขึ้นตามวันและเวลาที่ล่วงไป  บางต้นก็แก่ แห้งเหี่ยวและตายไปตามธรรมชาติ
 
 
เดินๆ สำรวจเห็นต้นไม้แล้วก็นึกถึงคำสอนของหลวงปู่ชาที่เปรียบเปรยชีวิตของคนกับต้นไม้...
 
 

“บางครั้งต้นผลไม้อย่างต้นมะม่วงเป็นดอกออกมาแล้ว บางทีถูกลมพัดมันก็หล่นลงแต่ยังเป็นดอกอย่างนั้นก็มีบางช่อเป็นลูกเล็ก ๆ ลมก็มาพัดไป หล่นทิ้งไปก็มี บางช่อยังไม่ได้เป็นลูกเป็นดอกเท่านั้นก็หักไปก็มี คนเราก็เหมือนกันบางคนตายตั้งแต่อยู่ในท้องบางคนคลอดจากท้องอยู่ได้สองวันตายไปก็มี หรืออายุเพียงเดือนสองเดือนสามเดือนยังไม่ทันโตตายไปก็มีบางคนพอเป็นหนุ่มเป็นสาวไปก็มี บางคนแก่เฒ่าแล้วจึงตายก็มีนึกถึงคนแล้วก็นึกถึงผลไม้ก็เห็นความไม่แน่นอนแม้นักบวชเราก็เหมือนกัน บางทียังไม่ทันบวชเลยยังเป็นเพียงผ้าขาวอยู่หนีไปแล้ว บางคนก็อยู่ได้สามสี่เดือนก็หนีไปบางคนอยู่ถึงบวชเป็นเณรเป็นพระได้พรรษาสองพรรษาก็สึกเหมือนกับผลไม้เอาแน่นอนไม่ได้จิตคนเราก็เหมือนกันพอถูกอารมณ์มาพัดไปดึงไปก็ตกไปเหมือนกับผลไม้…”

 

 

หากมีเวลาได้หยุดพัก หยุดเดินตามโลกที่วุ่นวาย....อยู่นิ่งๆ รับฟังเสียงของต้นไม้ บางทีเราจะได้รับรู้ว่าต้นไม้เหล่านั้นกำลังจะบอกอะไรกับเรา..... เงี่ยหู เปิดใจปล่อยลมหายใจให้ผสานเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ....แล้วจะได้ยินเสียงจากต้นไม้ ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ริมทาง ต้นไม้ในสวน หรือต้นไม้ในกระถาง...
 
 
 
 
 

ขอบคุณเหล่าต้นไม้สำหรับเสียงกระซิบที่บอกผ่านมากับสายลมหนาว....^^

 

 

วันหนึ่งในฤดูหนาว 9 พ.ย. 54

 

 

หมายเลขบันทึก: 467727เขียนเมื่อ 9 พฤศจิกายน 2011 17:56 น. ()แก้ไขเมื่อ 22 มิถุนายน 2012 16:38 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (17)

สวัสดีค่ะน้องดาว

แวะมาอ่านบันทึกด้วยความคิดถึงค่ะ

พรุ่งนี้ไปลอยกระทงมั๊ยค่ะ

 

อยากทานอาหารสุขภาพ ดอกไม้ผัดน้ำมันหอยไม่ใส่หมูน่ะหมอ

Ico48 สวัสดีค่ะพี่หนูรี

กระทงขนมปังสวยจังค่ะ...น่ากินด้วย อิอิ

พรุ่งนี้วันลอยกระทง....เอ จะไปลอยดีมั้ยเนี่ย

คิดแล้วคิดอีก เพราะยังขาดคนลอยด้วยค่ะ 555

Ico48 ผัดดอกไม้ดาวไม่ใส่หมูนะคะท่านวอญ่า

ดาวเป็นพวกกินพืชค่ะ...ไม่ค่อยกินเนื้อ 555

ปกติชอบผัดเฉพาะผักมากกว่าค่ะ ^^

Ico48 กระทงใบใหญ่เชียวค่ะอาจารย์

ไม่รู้หลงทางมาหรือเปล่า อิอิ

วันก่อนผัด...เป็นยาระบายชั้นยอดเลย ...นะคะหมอ

Ico48 ผักปลูกเอง เก็บกินได้อย่างสบายใจค่ะพี่โอ...

กินมากเท่าไหร่ก็ได้ ไม่ต้องกลัวสารพิษ อิอิ

เห็นทีจะได้หยุดมองสิ่งแวดล้อมรอบตัวบ้าง

หาความสุขจากสิ่งเล็กๆรอบตัว ก็ดีค่ะ

จะความสุขเล็กๆ หรือความสุขใหญ่ๆ ขึ้นอยู่กับใจเรารับรู้นะคะพี่แก้ว

สุขสันต์วันที่ยังมีลมหายใจค่ะ ^^

  • สงสัยเหมือนกันว่าพลาดบันทึกนี้ได้อย่างไร
  • หน้าตาผัดดอกชมจันทร์ใช้ได้เลย
  • แต่รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง

 
  • ใช้ได้ไหม
  • สงสัยมัวแต่สอนหนังสือและไปช่วยชาวบ้านเลยพลาดบันทึกนี้แง
  • คาดว่าต้นไม้ต่อไปจะงอกงามเหมือนเดิม
  • แบบนี้ต้องมางานเกษตรฯ จะพาไปดูต้นไม้เย้ๆๆ

Ico48 พี่แอ๊ดคะ

แหม...ผัดดอกชมจันทร์ก็ต้องอร่อยอยู่แล้วล่ะค่ะ เพราะว่า..ปลูกเอง เก็บเอง ผัดเอง แถมกินเองอีกตะหาก 555

มีความสุขที่ได้อ่านบันทึกนี้ จนอยากจะไปชมบ้านที่เมืองดอกบัวเลยเชียวค่ะ สบายดีนะคะ

เปลี่ยนภาพใหม่แล้ว เป็นไงบ้างเอ่ยคะกับการเดินทางที่ผ่านมา รออ่านค่ะน้องหมอศิลปิน :)

ทักทายยามเย็นค่ะน้องหมอศิลปิน

เป็นไงบ้างคะทริปเขาดิน ..

เอาดอกไม้มาฝากคุณแม่ แต่มิทราบว่าดอกอันหยัง ?

Ico48 สวัสดีปีใหม่ค่ะพี่สาว

ไปเที่ยวเขาดินกะคุณแม่เดินจนเหนื่อยค่ะ คนเยอะมากๆ ส่วนมากพาครอบครัวมาเที่ยวปีใหม่ค่ะ ลูกเล็กเด็กแดงเต็มไปหมด

จู่ๆคุณแม่เกิดอยากดูงูขึ้นมา...เลยบอกคุณแม่ไปว่า คุณแม่ไปคนเดียวเถอะ ลูกสาวขอนั่งรอดีกว่า...ให้ดูเสือดูจระเข้นี่พอไหว แต่ไปดูงูเนี่ย...ยกมือยอมแพ้ค่ะ สู้คุณแม่ไม่ได้จริงๆ 555

สวัสดีค่ะน้องหมอศิลปิน

หายเงียบไปเลย ยุ่งๆ กะความรักในเดือนนี้หรือคะ :)

พี่สาวขา...ช่างเป็นเดือนแห่งความรักที่เงียบเหงาเรื่องรัก แต่คึกคักเรื่องงานและการเรียนค่ะ...ยุ่งมากจนไม่มีเวลาเขียนบันทึก วันๆขอแค่เวลานอนพักผ่อนก็พอแล้วล่ะค่ะ T-T

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี