เช้าวันรุ่งขึ้น ดิฉันได้รับเมลจากคุณครูแคท - คัทลียา รัตนวงศ์ ที่บอกเล่าถึง"ความสุขที่อยากเล่าให้ฟังแต่เช้า...ขอบคุณสำหรับช่วงเวลามหัศจรรย์นะคะ" และเพื่อให้บันทึกเกี่ยวกับชีวิตที่เรียนรู้...ของครูเพลินฯ" สมบูรณ์ยิ่งขึ้น จึงได้นำเอาเรื่องที่ครูแคทเล่าไว้มาแบ่งปันกันด้วยค่ะ
.............................
ตั้งแต่รู้จักการจัดการความรู้เมื่อประมาณ ๔ ปีมานี้ ก็พยายามเรียนรู้และพยายามบันทึกความรู้ของตัวเองเพื่อถ่ายทอดออกมา ผลที่เกิดขึ้นกับตัวเองคือ จากบันทึกความรู้ที่มีได้สะท้อนให้เราเห็นการเรียนรู้ รวมทั้งประวัติศาสตร์ของตัวเองในเส้นทางความเป็นครูที่ค่อยๆ เด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีสำหรับคนที่มีใจอยากจะเป็นครู เพราะการจัดการความรู้เป็นเครื่องมืออันมีค่าสำหรับการเรียนรู้ที่จะเป็นครูที่ดี
เมื่อวานได้เข้าร่วมงานจัดการความรู้ที่โรงเรียนจัดขึ้นเพื่อให้ครูได้แลกเปลี่ยนกัน หลังจากที่พวกเราได้ทำ Lesson Study และ Open Approach มาแล้ว ๒ ภาคเรียน ได้เข้าใจเจตนาของโรงเรียนที่อยากจะให้เราเห็นความสำเร็จของกันและกัน และได้เห็นพลังของ LS และ OA ในการจัดการเรียนรู้ให้เด็กและของตัวเอง และก็ได้เห็นความสำเร็จตามนั้นจริง ๆ จากเสียงสะท้อนของครูแต่ท่านที่เข้าร่วม
แต่ที่ดูเหมือนว่าจะชัดยิ่งกว่าเสียงที่ได้ยิน นั่นคือสีหน้าและรอยยิ้มของคุณครู ที่ได้เห็นเต็มๆ ตาตอนที่ตัวเองออกไปยืนร้องเพลงยามเช้าที่หน้าห้องประชุม เป็นโอกาสที่ดีที่ได้เห็นสีหน้าของครูทุกท่านได้ชัดเจน การสบตากับครูหลายๆ ท่าน ได้ส่งต่อรอยยิ้มและความสุขให้กัน เป็นความรู้สึกที่มหัศจรรย์จริง ๆ
เช้านี้อยากจะตะโกนว่า “อ๋อ !!!” นี่ไง ใคร ๆ ที่เขาทำ KM เขาว่า “มันจะทำให้เกิดการไหลเวียนของความรู้ขึ้นในองค์กร”
ไม่รู้นะว่า ในองค์กรอื่น ๆ มันไหลเวียนกันแบบใด แต่ที่โรงเรียนเพลินพัฒนา องค์กรแห่งการเรียนรู้ (ตอนที่เข้ามาที่นี่ใหม่ ๆ เมื่อ ๕ ปีที่แล้ว คิดว่า เรายังใช้คำนี้ไม่ได้เต็มปาก แต่เราน่าจะใช้คำนี้ได้แล้ว นับตั้งแต่เมื่อวาน) ความรู้ของพวกเราเชื่อมโยงเข้าหากันจากสิ่งของที่นำมาจัดแสดงและตัวหนังสือ (นิทรรศการ) สู่คนหนึ่งคน ๒ คน ๓ คน จนเราทุกคนเป็นหนึ่ง
ความรู้ ที่ไม่ใช่เพียงแค่ ความรู้เรื่องของวิธีการ อันว่าด้วยเรื่องที่คนเป็นครูจำเป็นต้องรู้ แต่ยังหมายรวมถึง “ความรู้สึก” ที่เราเชื่อมโยงกันและกันเข้าไว้ด้วยกัน
เมื่อวานเขียนจึงลงในแบบสอบถามที่ถามถึงการประเมินผลการจัดงานนี้ว่า “เชื่อมโยง “ความรู้” และ “ความรู้สึก” ของ “เรา” เข้าหากัน”
แบบนี้นี่เองที่เรียกว่า “การประชุมแบบเพลินพัฒนา” การประชุมเพื่อการเรียนรู้ สำหรับคนเรียนรู้ ผลที่ได้ก็คือ ความสุขอันเกิดจากการเรียนรู้ และความพร้อมที่จะเรียนรู้ต่อไป
เพลินพัฒนา “องค์กรแห่งการเรียนรู้”
พี่ครูใหม่ค่ะ
บันทึกนี้มีพลังดีจัง องค์กรแห่งการเรียนรู้ต้องร่วมด้วยช่วยกันสร้างทั้งองค์กร ดีจังเลยค่ะ อ่านแล้วมีความสุขนะคะ ^^
ความปลื้มปีติอย่างนี้ต้องเป็นครูที่ลงมือทำและเห็นผลเป็นประสบการณ์ที่ทรงคุณค่า
ดีใจด้วยนะค่ะ
ขอบคุณค่ะ เป็นอย่างที่ครูศิริลักษณ์บอกไว้จริงๆ :)
แล้วก็เป็นพลังที่ต้องช่วยกันสร้างเหมือนที่ มะปรางมะเปรี้ยวสะท้อนเอาไว้ด้วยค่ะ
มาเติมพลังให้ตัวเองด้วยการมาอ่านบันทึกเก่า ๆ ของตัวเองค่ะ *___*