* บทสุดท้ายแล้วถ้าเนื้อที่พอ.เพื่อเป็นการเกาะกระแส.ผมจะนำเรื่อง..น้ำท่วม..แถมให้ผู้อ่านได้อ่านกันด้วย เป็นการแถมแบบซื้อเอ๊ย ! อ่านสาม..แถมหนึ่ง..
มาดูทหารใหม่ไทยในค่ายที่ผมเคยอยู่บ้างสิ นายทหารผ่าน..พี่แกตะโกนสุดเสียงเลยครับใครเสียอีกล่ะ ? ก็ยามที่หัวอาคารนั่นไงครับ. แหม ! เวลาที่จ่าเวรเขาอบรมล่ะก็พี่แกรู้หมด เพราะไม่เห็นมีใครยกมือถามเลยนี่หว่า !เดี๋ยวพ่อให้วิ่งจนกว่าจ่าเวรจะเหนื่อย เดี๋ยวเถอะ. มาถึงตรงนี้ผู้เขียนอยากจะฝากบอกไปยังจ่าเวรกองร้อยต่างๆให้ช่วยกำกับดูแลด้วยน๊ะครับ !ไอ้ห่...เอ๊ยไปรษณีย์ผ่าน. ดันตะโกนว่านายทหารผ่านได้.ทหารนาวิกโยธินอเมริกันนั้น จะยืนตรงกันหมดเมื่อได้ยินเสียงเพลงประจำหน่วยMarines Hymn. ทุกคนต้องยืนตรงเพราะถูกสอนมาดีนั่นเอง ! Marines do it Best.- we are Marines. - Marines are looking for a few good men.
The Marines’ Hymn
From the halls of Montezuma to the shores of Tripoli,
We fight for our country’s battles in the air, on land, and sea.
First to fight for right and freedom and to keep our honor clean,
We are proud to claim the title of United States Marines.
Our flag’s unfurl’d to every breeze from dawn to setting sun;
We have fought in every clime and place where we could take a gun.
In the snow of far-off northern lands and in sunny tropic scenes,
You will find us always on the job - The United States Marines.
Here’s health to you and to our Corps which we are proud to serve;
In many a strife we’ve fought for life and never lost our nerve.
If the Army and the Navy ever look on Heaven’s scenes,
They will find the streets are guarded by United States Marines.
ฟรอมเดอะฮอลอ๊อฟมองเต. ซู..มาถู่เดอะชอว์ - อ๊อฟทริโปหลี่ หวี่ไฟ๊ท์ฟอร์อาวเออร์คัน ทรี่แบ๊ทเทิ้ล - อิ่นดิแอร์..ออนแลนด์..แอนสี่ เฟิ๊สทูไฟ๊ท์ฝ่อไร๊ท์แอนด์ฟรี.ด้อม แอ๊นด์ทูคี๊พเอา.ออร์เนอร์คลีน หวี่อาร์พลาวทูเดอะไตเติ้ล.อ๊อฟ - ยูไนเต็ดสะเตทมาหรี่น.
* หาฟังต้นฉบับได้ที่ www.navy09.com
๘๔.ผู้เขียนกับครอบครัวพี่หนู.- ที่เมืองถ่ายภาพยนต์ชื่อรอว์ไฮน์.ฟินิคซ์ อริโซน่า.
ชีวิตลูกผู้ชาย.ครั้งหนึ่งถ้าได้เป็นทหาร ไม่ว่าทหารอาชีพ ทหารเกณฑ์หรือทหารรับจ้างก็ตาม อย่างน้อยครูฝึกจะสอนหรือจะเรียกว่ายัดเยียดก็แล้วแต่ใครจะเรียก..วินัยไงล่ะ!Discipline.คนละวินัยกับเพื่อนผมน๊ะอย่าเข้าใจผิด..ทุกคนต้องมีวินัยติดตัวกลับไปไม่มากก็น้อย แม้ได้ออกจากราชการแล้วก็ตาม วินัยต่างๆยังซึมซับอยู่ในตัวผมตลอด..ช่วงนี้แม้ว่าน้ำจะท่วมแต่วินัยก็มิได้ไหลไปตามน้ำเหมือนบางคน..พวกวินัยหย่อนยานไงล่ะครับ ! ทางหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ก็ได้ให้นโยบายและพยายามปลูกฝังให้ทหารนาวิกโยธินไทย ปฎิบัติตามด้วยการให้ทุกท่านหยุดและยืนตรง..เพื่อแสดงความเคารพทุกครั้งเมื่อได้ยินเพลง.‘‘มาร์ชราชนาวิกโยธิน.’’ ที่สำคัญที่สุดนั้นคือ พระเจ้าอยู่หัว ฯ.ทรงพระราชทานเพลงนี้.ให้กับทหารนาวิกโยธิน รุกรันฟันฝ่าในธาราสีคราม สมเป็นดังนามราชนาวีไทย รุกรันฟันฟาดไม่คราดหวั่นไหว มีศึกมาใกล้ไม่หวั่นครั่นคร้ามริปู. ทหารนาวิกโยธินไทยทุกท่านควรจะปฎิบัติ ตามดังคำขวัญที่ว่านำดี-ตามดี เพื่อให้เกิดความเจริญรุ่งเรือง และมีวินัยที่ดีดังเช่น วีรบุรุษนาวิกโยธินทั้งหลาย ที่ได้ประพฤติปฏิบัติกันมานานแล้ว.เผลอไปเดี๋ยวเดียว ผมมาพักร้อนได้หกวันแล้วครับ ก่อนเดินทางกลับมาพบกับพี่เลี้ยงที่แซนดิเอโก..ผมได้โทรมาประสานงานกันแต่เนิ่นๆ. เรื่องการมารับผมที่สนามบินแซนดิเอโก เพื่อจะได้ไม่ยุ่งยากทั้งสองฝ่ายครับ เช้าวันต่อมาพี่อรุนาและครอบครัว พากันมาส่งผมที่สนามบินฟินิคซ์. เราล่ำลากันตรงนั้นเลย เพราะอย่างไรก็ตาม ผมคิดว่าผมคงไม่มีโอกาสมาที่นี่อีกแล้ว เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกินครับ.
๘๕. ผู้เขียนกับครอบครัวพี่หนู. - ที่บ้านพัก.ฟินิคซ์ อริโซน่า.
ผมกลับมาเมืองไทยนานถึง๒๓ ปีแล้ว.ขณะแก้ไขเรื่องนี้. แถมยังได้ออกจากราชการแล้วด้วย ทีนี้จะเอาทุนที่ไหนไปต่างประเทศได้อีกนอกจากทุนตัวเอง. ซึ่งคงจะยากมากครับเพราะผมมาจากครอบครัวที่ยากจนนั่นเอง ลาก่อนเมืองฟินิคซ์.สายๆวันเดียวกันนั้น ผมมาพบกับพี่เลี้ยงที่สนามบินแซนดิเอโก เขารับผมมาทิ้งไว้ที่บ้านของแฟนสาวโดยได้จัดห้องพักให้หนึ่งห้อง ผมจัดเตรียมของลงกระเป๋าพร้อมที่จะเดินทางกลับประเทศไทยวันสุดท้ายในอเมริกา.เราออกเดินทางจากบ้านพี่เลี้ยงแล้วตรงมาที่สนามบินทันที ความจริงผมมักจะเตรียมทุกอย่างไว้พร้อม ก่อนเดินทางเสมอแต่ระหว่างที่อยู่บนรถ ผมพยายามหาหนังสือเดินทางหาเท่าไรก็ไม่เจอ..ทั้งๆที่ก่อนออกจากห้องพักผมนำมาเตรียมไว้แล้ว..หลังจากที่แน่ใจว่าได้ลืมไว้จริงๆ ผมบอกพี่เลี้ยงให้ช่วยกลับไปดูหน่อยเพราะเรายังพอมีเวลาครับ พี่เลี้ยงที่แสนดีบ่นสักพักจึงเลี้ยวรถกลับมาที่บ้าน พอเปิดห้องเข้ามาก็เห็นเลยครับว่า....พี่แกหล่นอยู่ข้างโซฟานั่นเอง !ถ้าคุยกันรู้เรื่องผมอยากถามว่า..ไม่อยากกลับบ้านหรือยังไง ? ประมาณครึ่งชม.ต่อมาเรามาถึงสนามบินเราร่ำลากันตรงนั้น. So long my friend. ผมนำกระเป๋าเดินทางขึ้นชั่งน้ำหนัก แล้วจนท.ขอเชคตั๋วตามขั้นตอน.. ตรวจตั๋วแล้วต้องผ่านเครื่องตรวจอาวุธ ก่อนจะเข้าประตูและขึ้นเครื่องทันที ผมยังต้องอุดหนุนสายการบินอเมริกันอยู่. ช่วงแรกนี้ยังเป็นการบินแบบราคาถูกเพราะทางจั๊สแมคออกคนละครึ่งกับกองทัพเรือไทย น่าจะเป็นช่วงสุดท้ายแล้วสำหรับชีวิตผม. ผมคงไม่มีโอกาสกลับมาเยี่ยมแผ่นดินลุงแซมอีกเป็นแน่. ผมนั่งเครื่องยูไนเต็ดแอร์ไลน์ United Airline.ออกจากสนามบินแซนดิเอโก SandiegoAirport. บินกลับทางเดิม โดยผ่านมาทางมลรัฐ ออริกอน Oregon States. แล้วมาสุดทางที่สนามบินซีแอทเติ้ล มลรัฐวอชิงตันเสตท.Seattle Airport.Washington States.เช้านี้อากาศดีมากครับ ผมพร้อมที่จะ เดินทางไกลข้ามประเทศแล้ว เครื่องของสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ใช้เวลาเดินทางประมาณ๓ ชั่วโมงเศษๆ จึงได้ทำการร่อนลงที่สนามบินซีแอ๊ทเติ้ล ผมเดินออกจากเครื่องแล้วผ่านมาทางตัวตึกชั้นล่าง เห็นเครื่องบินเล็กที่จอดไว้เป็นอนุสรณ์ จึงได้บันทึกภาพเพื่อเก็บไว้ดู ระหว่างที่สแตนด์ของสายการบินไทยยังไม่ได้เปิดทำการ.ผมมานั่งรอเวลาภายในสนามบินอยู่เงียบๆจนได้เวลาจึงนำตั๋วมาติดต่อ ที่เคาน์เตอร์ของการบินไทยซึ่งดำเนินการโดยพนักงานชาวอเมริกัน.ไม่นานนักจึงได้เดินมาขึ้นเครื่อง พอเก็บของไว้ในห้องเก็บเหนือศีรษะแล้ว ก็ได้แต่รอเวลาที่เครื่องจะเทคอ๊อฟ Take off.
๘๖. คุณดอน แอนดรูว์ อเล๊กซฯ - ที่ฟินิคซ์. อริโซน่า.ปี ๒๕๓๑
อีกไม่กี่นาทีต่อมาเครื่องของสายการบินแห่งชาติ ได้ทะยานขึ้นสู่น่านฟ้าสหรัฐฯโดยมีปลายทางอยู่ที่สนามบินดอนเมือง ประเทศไทย. กัปตันไทยทำการบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิค.มาสู่ทวีปเอเซีย เครื่องได้ไต่ระดับความสูงมาอยู่ที่ประมาณ ๓๕,๐๐๐ ฟุต , ความเร็วลมประทะ.เรากำลังบินทวนลม อุณหภูมิภายนอก..คาดว่าเราจะร่อนลงที่สนามบินนารีตะประเทศญี่ปุ่นเวลา.. เสียงจากกัปตันที่แจ้งให้ผู้โดยสารทราบเป็นระยะๆทางลำโพง Speaker. ภายในตัวเครื่องนั้นแอร์สาวกำลังปฎิบัติหน้าที่ ด้วยการเสริฟอาหาร และเครื่องดื่มให้กับผู้โดยสารอย่างขมักเขม่น ผมเดินทางคนเดียวในเที่ยวกลับ.หมายถึงทหารไทย.เพื่อนร่วมชั้นคงไปถึงสัตหีบได้หลายวันแล้ว หลังอาหารก็ชมภาพยนต์ไปพรางๆ ฟังเพลงบ้างและก็หลับ-ตื่นๆ ใครจะอยู่นิ่งได้ละครับ..ประมาณ๙ ชม.ที่ต้องนั่งอยู่บนเครื่อง โดยไม่สามารถไปไหนได้ นอกจากเดินเข้าห้องน้ำบนเครื่อง ทางกัปตันได้เปิดไฟโชว์เพื่อให้ผู้โดยสารรัดเข็มขัด แสดงว่าเครื่องใกล้ที่จะลงจอดนั่นเอง ! หลังจากที่เดินทางมาหลายชั่วโมงแล้ว เครื่องของการบินไทยก็ได้มาลงจอดที่ประเทศญี่ปุ่น Japan.เป็นแห่งแรกที่สนามบินนานาชาตินารีตะ Narita International Airport. ผมยังคงมาที่ห้องน้ำชั้นล่างเพื่อขอใช้บริการเหมือนทุกเที่ยว ผู้โดยสารที่มีปลายทางที่ดอนเมือง ประเทศไทย ก็ได้รับป้ายทรานสิทTransit.มาถือไว้เหมือนเดิม.แถมต้องลงมาพักรอเครื่องอยู่ด้านล่างอีกราว๑ ชม.พอถึงเวลาผู้โดยสารที่ลงไป ทรานสิทและกรู้ฟทัวร์ต่างๆเดินมาขึ้นเครื่องพร้อมกัน. กัปตันนำเครื่องออกจากงวงแล้วมาที่หัวสนามเพื่อรอบินขึ้น.อีกประมาณสิบห้านาทีต่อมา เครื่องก็มาลอยลำอยู่บนน่านฟ้าของประเทศญี่ปุ่น โดยมุ่งหน้าสู่ปลายทางที่สนามบินดอนเมือง.Bangkok International Airport.
ที่นี่เครื่องสามารถขึ้นและลงได้ตลอดเวลา..แม้ว่าการจราจรทางอากาศจะเริ่มคับคั่งมาหลายปีแล้ว. ขณะที่ผมทำการแก้ไขเรื่องนี้อยู่ ได้เกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง ขนาด ๘.๙ ริชเตอร์ แถมยังตามด้วยสึนามิขนาดใหญ่ คลื่นสูงกว่าสิบเมตร. หายนะครั้งนี้ได้คร่าชีวิตชาวญี่ปุ่นไปเป็นจำนวนมาก และถือว่าร้ายแรงต่อประเทศญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก. นับจากสงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมา นอกจากนั้นยังมีการระเบิดจากเตาปฎิกรณ์นิวเคลียร์อีกด้วย ทางญี่ปุ่นได้พยายามแก้ไขจนถึงวินาทีสุดท้าย แต่ก็ไม่สามารถรักษาเตาดังกล่าวไว้ได้ แม้จะได้นำเฮลิคอร์ปเตอร์บรรทุกน้ำมาเทราดเพื่อลดความร้อนของเตาปฎิกรณ์ คนญี่ปุ่นเองได้รับความลำบากเป็นอย่างมากแม้ว่า ชาวโลกได้ช่วยเหลือด้วยการบริจาคเงิน และข้าวของต่างๆเพื่อช่วยเหลือคนญี่ปุ่นในครั้งนี้ มีมิตรที่ดีของญี่ปุ่นคือประเทศไทยร่วมบริจาคด้วย หลังเกิดเหตุประชาชนต่างชาติที่มาทำมาหากินในประเทศนี้ เริ่มขนย้ายตัวเองและครอบครัวออกจากประเทศญี่ปุ่นกันเองบ้าง ทางประเทศของตนเองนำเครื่องบินมารับกลับบ้านบ้าง.น่าสงสารคนญี่ปุ่นจริงๆครับ. ทางรัฐบาลไทยได้ก่อสร้างสนามบินแห่งใหม่ เพื่อมารองรับคือสนามบินสุวรรณภูมิ แต่ก็ยังไม่เสร็จสักทีแถมยังมีแต่ข่าวที่ไม่ค่อยดีนัก เช่นมีการคอรัปชั่นบ้าง สนามบิน ร้าวบ้าง เอาเข้าจริงๆไม่รู้ว่าจะเปิดใช้งานได้ทันกำหนดรึไม่ ? ฝรั่งมักจะพูดว่าคอยดูต่อไป Wait and see.
๘๗.ต้อย จิ๋ว วิชัย ปื๊ดและโตนี่ฟาง.ที่สนามบินดอนเมือง. ปี ๒๕๓๑.
ช่วงที่ใกล้จะจบตอนที่สามนี้ มหาวิกฤตน้ำได้แวะมาเยือนกทม.และหลายๆจังหวัดในประเทศไทย ชาวญี่ปุ่นก็ได้ตอบแทนเราด้วยการนำข้าวของเครื่องใช้หลายๆรายการมาช่วยเหลือเราด้วย..ถ้าเลือกได้ผมว่าคนไทยทั้งหลายที่ต้องรับชะตากรรม คงไม่อยากได้รับความช่วยเหลือจากใคร โดยขออยู่แบบปกติ ไม่ต้องมีฝนแท้หรือฝนการเมืองใดใดมาทำให้พวกเขาต้องเดือดร้อน เที่ยวร่อนเร่ไปตามศูนย์อพยพต่างๆ ไม่มีใครรู้ว่าจะต้องทนทุกข์กันไปอีกนานเพียงใด ? เครื่องของการบินไทยได้มาร่อนลงที่สนามบินดอนเมืองตามตารางที่กำหนดไว้. ผมออกมาจากตัวเครื่องแล้วเดินผ่านช่องเขียวมาสักพัก ก็พบกับภรรยาและเพื่อนสนิทสองคนเอารถมารับจากสัตหีบ เราออกเดินทางโดยมาแวะทานมื้อเย็นที่ชลบุรี วันรุ่งขึ้นต้องกลับไปรายงานตัวที่กองทัพเรือและกลับมารายงานตัวเป็นครั้งสุดท้ายที่บก.นย. เป็นอันเสร็จสิ้นการเดินทาง และจบเรื่องทหารเรือไทยในอเมริกาตอนที่สามอย่างสมบูรณ์ ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามมาจนบรรทัดสุดท้าย. ขอให้อำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเสด็จเตี่ยฯจงคุ้มครองนักอ่านทุกๆท่าน ให้มีความสุข ปลอดภัยจากภยันตรายนานาประการ เพื่อจะกลับมาอ่านเรื่องต่อๆไปอีก.
สวัสดีครับ.
โตนี่ - ฟาง.
* น่าเสียดายไม่มีพื้นที่ให้คนที่ไม่ถูกน้ำท่วม นำเรื่องน้ำท่วมลงในบล๊อคได้เลย ตอนพิมพ์ครั้งแรกผมเชคแล้ว และนำลงได้หมดทั้งตอน ตอนเดียวจบ. พอเมลกลับมาใช้ได้..ไม่มีพื้นที่เหลือเลยครับ..สงสัยคณะเดิมขอพื้นที่คืนเสียแล้ว.โปรดติดตามก็แล้วกัน เพราะผมยังตั้งใจนำลงในพื้นที่ของบล๊อคใหม่..
