ฟ้าครามอายุครบ 4 เดือน

 

 

ฟ้าครามอายุครบ 4 เดือน

 

 

พัฒนาการในครั้งเมื่ออายุครบ 4 เดือนนี้ (3 พฤศจิกายน 2554)

เจ้าฟ้าครามกินกล้วยน้ำว้าได้แล้ว โดยย่ากับแม่อ้อมจะนำ

กล้วยน้ำว้าสุก มาขูดผิวข้างนอกออกแล้วบดให้เจ้าลองกินดู

เพราะเจ้าจะไม่ยอมกินซีรีแลค แม่อ้อมได้ลองนำมาให้เจ้ากิน

เจ้าจะร้องไม่ยอมกิน...อย่างนั้นก็กินกล้วยน้ำว้าแทนก็แล้วกัน

 

 

ในครั้งแรก ๆ เจ้าจะไม่ยอมกิน แต่พอรู้รสชาดของกล้วยน้ำว้า

ว่ามีความหวาน เท่านั้นเอง เจ้าก็กินเอา ๆ

 

 

บางครั้งย่ากับแม่อ้อมป้อนให้ไม่ทันใจ เจ้าก็จะร้องไห้เพราะ

ต้องการให้ย่ากับแม่อ้อมป้อนให้ทันใจเจ้า...

 

 

ในระหว่างกินกล้วยน้ำว้า เจ้าจะกินเอา ๆ โดยไม่ต้องให้ป้อนน้ำ

ไปพร้อมด้วย แต่เจ้าจะกินแต่กล้วยอย่างเดียว เรียกว่า

"รวดเดียวจบ" เมื่อเสร็จแล้ว เจ้าก็จะดื่มน้ำภายหลัง...

 

 

ถ้าเป็นกล้วยใบเล็ก เจ้าจะกิน 2 ลูก แต่ถ้าเป็นกล้วยน้ำว้าใบใหญ่

แม่อ้อมจะให้เจ้ากินเพียงลูกเดียว...เพราะว่าถ้ากินมากเกรงว่า

กระเพาะเจ้าจะคลากแน่เชียว...

 

 

พฤติกรรมในช่วงนี้ เจ้าจะเริ่มมองไกล ๆ ได้แล้ว เช่น ย่าหรือ

ลุงภัคร เรียกเจ้าไกล ๆ เจ้าจะสามารถเห็นได้แล้วก็จะเริ่มอาการ

ยิ้มรับให้แล้วก็หัวเราะเอิ้กอ้าก...

 

 

พฤติกรรมอีกอย่าง คือ เจ้าจะชอบเอามือไปอมจังในช่วงนี้

ย่ากับแม่อ้อมจะพยายามจับออก พอจับออก เจ้าก็จะมีอาการ

ทำเสียงขู่ทันที เนื่องจากไม่ยอม...

 

 

อีกอย่างเจ้าจะชอบทำเสียงดัง เช่น เก๋วเสียงให้ดัง

ทำให้คนที่อยู่ใกล้ ๆ เจ้า เขารู้สึก "ขำ" คล้าย ๆ กับเจ้า

จะเรียกร้องความสนใจอย่างไงอย่างงั้นแหล่ะ...

 

 

อาการของเจ้าในช่วงนี้ จะเริ่มคว่ำได้อย่างรวดเร็ว ไม่ชักช้า

เหมือนตอนแรก ๆ ที่คว่ำได้ เจ้าจะเล่นด้วยการคว่ำหน้า

ได้นานขึ้น แล้วก็ยืดคอ และใช้แขนยันได้นาน ส่วนคอก็จะ

เริ่มยืดได้สูงขึ้น

 

 

พฤติกรรมอีกอย่างในช่วงนี้ เจ้าจะชอบให้ย่าจับเจ้าแล้วให้

นั่งอยู่บนตัวของย่า (โดยย่าได้นอนลงกับพื้น)

แล้วให้ย่าร้องเพลง "โยกเยก" ให้กับเจ้า

ซึ่งย่าจะจับเจ้าให้ตัวโยกไปมา พร้อมกับร้องเพลง "โยกเยก"

ประกอบ...

 "โยกเยกเอ๋ย  น้ำท่วมเมฆ  กระต่ายลอยคอ

หมาหางงอ  กอดคอโยกเยก"

 

 

เจ้าชอบใจมาก ๆ หัวเราะชอบใจกับอาการที่ย่าจับเจ้าโยกไป

โยกมาพร้อมกับย่าร้องเพลงประกอบ...เจ้าคงอินในเพลงพร้อม ๆ

 กับน้ำลายของเจ้าก็เริ่มจะย้อยลงมาใส่ปากย่า...

ทำเอาทั้งย่า + หลาน  ต้องหัวเราะไปด้วยกันอย่างมีความสุข...

 นี่คือ...ความรัก + ความอบอุ่นของครอบครัวที่ญาติผู้ใหญ่

มอบให้กับลูก หลาน เป็นความสุขที่เกิดขึ้นได้ด้วยการที่

ไม่ต้องไปซื้อ ไปหา  สามารถสร้างขึ้นได้ด้วยตัวของเราเอง...

 

 

 โกนผมไฟตั้งแต่ตอนเจ้าได้ 1 เดือนแล้ว ผมของเจ้าก็ขึ้นมาได้

เพียงเท่านี้เอง เวลาก็ผ่านไปตั้ง 3 เดือนแล้ว ได้ผมแค่นี้เองจ้า...

 

 

 

 

 ยามนอนตอนกลางคืน เจ้าจะให้ย่าร้องเพลง "หลับตาเสีย

อ่อนเพลียทั้งวัน นอนหลับฝัน เห็นเทวดา มาร่ายมารำ

งามขำโสภา พอตื่นขึ้นมาเทวดาไม่มี"

 

 

 

 

 หน้าผากของเจ้า ไม่หายสักที ทาทั้งยาของหมอที่ให้มาทา +

บัวหิมะ ที่ย่าซื้อมาจากประเทศจีน ก็ยังไม่หายสักที

สงสัยต้องรอให้หายเอง อาการแบบนี้ คนโบราณ เรียกว่า

"ขี้กลากน้ำนม"...

 

 

เจ้าจะเป็นเด็กที่เลี้ยงง่าย ไม่อ้อน ไม่งอแง...ซึ่งในช่วงนี้

ย่าหมูถูกน้ำท่วมบ้านที่จังหวัดปทุมธานี ต้องหอบหลาน ๆ

(เตย + ข้าว + ฝน) มาอยู่ที่บ้านที่พิษณุโลกกันจนกว่าน้ำจะลด

จึงจะกลับไปทำงานต่อ...

 

 

วันนี้ (2 พฤศจิกายน 2554) ย่าหมูก็ไปเยี่ยมตาทวดที่บ้านที่

พรหมพิราม แล้วก็เลยเอาเจ้าฟ้าครามมานอนกับย่าที่บ้าน

ที่พิษณุโลก 1 คืน (มีบางคนถามว่าจะไม่ร้องรึ?...)

ย่าหมูเห็นว่า เจ้าเป็นเด็กเลี้ยงง่าย ไม่อ้อน จึงนำเจ้ามาหาย่า

ที่พิษณุโลกด้วย...และแม่อ้อมกับพ่อเพรียงก็ไม่ได้มาด้วย...

แต่จะเป็นคนเตรียมน้ำ + นม + ของใช้ของเจ้าใส่ตะกร้าให้...

 

 

ทำให้เราสองคน ย่า + หลาน จึงได้นอนด้วยกันในคืนนี้...

 

 

เจ้าฟ้าครามเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายมาก ๆ ไม่อ้อน งอแง แถมมี

อารมณ์ดีอีกต่างหาก...สำหรับตัวเจ้าเวลาย่าจับตัวเจ้า

จะมีลักษณะตัวเจ้าเย็น เหมือนคนโบราณว่า "แม่เนื้อเย็น"

ซึ่งแสดงถึงความสุขสมบูรณ์ของร่างกาย + 

ความไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ... นั่นเอง...