เรื่ือง นำ้้ำ้ ๆ ๆ
สิ่งใดใดในโลกล้วนอนิจจัง
เมื่อมีคุณก็มีโทษ น้ำทีคุณอนุัันต์ก็ย่อมต้องมีโทษมหันต์
ธรรมชาติของน้ำย่อมต้องไหลไปตามธรรมชาติอย่านำอะไรไปปิดกั้นรับรองว่าน้ำท่วมไม่ถึงเดือนก็แห้ง ดังเพลงที่ว่า เดือนสิบเอ็ดน้ำนอง เดือนสิบสองน้ำทรง พอถึงเดือนอ้ายเดือนยี่นำ้ก็รี่ไหลลงลง แห้งขอดตลอดลำคลอง ทีนี้ละจะนึกถึงน้ำ เอ้าแล้งอีกแล้ว
นี่คือสัญญาณภัยที่ธรรมชาติลงโทษมนุษย์ให้หัดเป็นคนมีระเบียบ มีวินัยในตนเอง
รู้รัก สามัคคีกัน ไม่ใช่แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ที่นี่ประเทศไทย ดังคำที่เคยใช้กันตลอดว่า สยามเมืองยิ้มไงล่ะ
