ฟ้าครามคว่ำได้แล้ว... เย็นของวันที่ 14 ตุลาคม 2554 เมื่อที่ทำงานเลิกแล้ว ย่าก็ได้ขับรถยนต์ไปที่บ้านที่พรหมพิราม เพราะในช่วงเช้าย่าได้โทร. คุยกับปู่เร ถามถึงเรื่องว่า ตอนนี้น้ำลดลงหรือยัง...ปู่เรบอกย่าว่า น้ำลดลงแล้วเนื่องจากเขื่อนนเรศวรลดการปล่อยน้ำลง ทำให้แม่น้ำน่านลดลงมากเลย ก็พลอยทำให้น้ำที่ท่วมทางหน้าบ้านที่พรหมพิราม พลอยลดลงไปด้วย...ย่าดีใจมาก ที่สัปดาห์นี้ ย่าก็จะได้ไปหาเจ้าฟ้าคราม + ไปนอนกับเจ้า... การที่มาอยู่ที่บ้านที่พิษณุโลก ทำให้เรา ย่า - หลาน ห่างกัน จะให้เจ้า + พ่อเพรียง + แม่อ้อม มาอยู่กับย่าที่บ้านที่พิษณุโลก ก็ไม่ได้ เพราะลำพังปู่เรจะดูแลตาทวดคนเดียวคงไม่ไหวเพราะตาทวดยังช่วยเหลือตัวเองยังไม่ได้ ...จึงทำให้พ่อเพรียงก็ต้องไปช่วยปู่เรดูแลตาทวดไปด้วย... ย่าจึงต้องอดทนรอให้ถึงวันศุกร์ หรือไม่ก็วันพุธตอนเย็นที่จะได้ไปนอนกับเจ้า...เพราะความรัก + ความคิดถึงเจ้านั่นเอง...พอไปถึงบ้านที่พรหมพิราม น้ำลดลงมากแล้ว สิ่งแรกที่ไปถึงเจ้านอนหลับอยู่ ย่าจึงกินข้าวเย็นก่อน สักประเดี๋ยวเจ้าก็ตื่น...เสมือนกับเจ้ารู้ว่าย่ามาถึงแล้ว...เพราะยาย + แม่อ้อมบอกว่า "วันนี้ เหมือนไอ้ฟ้าฯ มันรู้ว่าย่าจะมาหา"...เมื่อย่ากินข้าวเสร็จเรียบร้อย ก็ได้อุ้มเจ้าให้หายคิดถึง... มีคนว่าย่าว่า...ย่าหลงเจ้า...ย่ายอมรับว่า "ย่ารัก + เป็นห่วง + เอ็นดู + หลงเจ้า" เอาอย่างมาก ๆ ด้วย...ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใด แต่ความในใจ ย่าว่า..."เป็นเพราะความรัก + ความผูกพันกันระหว่างย่ากับเจ้ามากกว่า" เพราะเวลาเราจ้องตากัน มันเหมือนกับเราสองคนรู้ใจกัน...เรานั่งกันอยู่ข้างล่างได้พักหนึ่ง ย่าก็พาเจ้าขึ้นไปข้างบนบ้านเพราะกลัวยุงกัดเจ้า...ยิ่งโพล้เพล้ ยุงชักเริ่มจะมาแล้ว...เจ้าร้อง ย่าจึงนำขวดนมมาให้เจ้าดื่ม... เมื่อดื่มนม ดื่มน้ำเสร็จ ย่าก็ขอวางเจ้าลงนอนก่อนล่ะ ไม่ไหวเลย ตัวเจ้าหนักมาก เล่นเอาแขนย่าอ่อนล้าเชียวแหล่ะ... ลักษณะอาการแบบนี้...ที่เจ้าชอบยิ้มให้กับคนที่เข้าไปทักเจ้า... เจ้านอนเล่นได้พักหนึ่ง พัฒนาการในช่วง 3 เดือนครึ่งนี้ คือ เจ้าจะชอบนอนตะแคง ตะแคงไปตะแคงมา เจ้าก็พยายามจะคว่ำตัวลงให้ได้... ความที่ตัวเจ้าใหญ่เกินไป ไม่ว่า แก้ม + แขน + ตัว + ขา จึงทำให้เจ้าดิ้นอึกอัก ๆ อยู่พักหนึ่ง เจ้าพยายามจะคว่ำให้ได้... การที่เจ้าดิ้น...แต่เจ้าไม่ร้อง...เจ้าพยายามจะทำในสิ่งที่เจ้าต้องการให้ได้ คือ "การคว่ำ"...เจ้าพยายามช่วยเหลือตัวเองให้ได้ สำหรับย่ากับลุงภัครก็พยายามนั่งมองเจ้าแล้วก็เอาใจช่วย + เชียร์ ให้เจ้าทำให้ได้สำเร็จ... ความที่เจ้าพยายามนั้น ก็จะติดที่กกแขนที่เจ้าพลิกไปทับทำให้เจ้าก็งก ๆ เงิ้น ๆ แต่เจ้าก็พยายามจนได้ ไม่ร้อง ได้แต่อึกอัก ๆ อยู่ในลำคอ... สุดท้ายเจ้าก็ทำได้สำเร็จ...เจ้าคว่ำได้ด้วยตนเอง... เจ้าพยายามจะคว่ำและชันคอให้ตรง สังเกตจากวันศุกร์เจ้ายังคอ ไม่ค่อยแข็งเท่าไหร่ แต่เมื่อเช้าของวันอาทิตย์ คอเจ้าเริ่มแข็งขึ้น เจ้าพยายามจะเล่น และก็ยิ้ม แต่ความที่ติดตรงหน้าอกเจ้าคงแน่น เพราะแรงกดของลำตัวนั่นเอง... เจ้าพยายามจะเล่นกับย่า เหมือนกับโชว์ว่า เจ้ามีพัฒนาการ ไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว... เล่นได้สักประเดี๋ยว เจ้าก็จะเริ่มเหนื่อย และก็ร้องเพื่อขอให้ย่า ได้ช่วยเหลือเจ้าด้วย... สุดท้าย...เจ้าก็ถูกจับให้นอนหงายขึ้น...พฤติกรรมในช่วงนี้ อีกอย่าง คือ เจ้าชอบนำมือขึ้นมาอม...เวลาย่าหรือลุงภัครจับมือ เจ้าออกจากปาก เจ้าจะขู่ทันที เพราะไม่ยอมให้จับมือออก ระยะนี้ เจ้าจะชอบนอนดู TV ซึ่งอาการเหมือนกับลุงภัครเลยเมื่อ ตอนเป็นเด็ก ๆ...แล้วเจ้าก็จะมีสมาธิมากในการดู... โดยไม่สนใจกับสิ่งรอบข้างของเจ้า... เมื่อดู TV แล้ว เจ้าก็จะจ้อง และทำท่าอินกับหนังที่เจ้าดูอย่างนั้น... บางครั้งเมื่อดูไป - ดูมา เจ้าก็จะทำท่าดีใจ หัวเราะ ไปกับ หนังใน TV นั้นด้วย...เหมือนกับเจ้ารู้ภาษาอย่างนั้นหรือ?... อีกอย่างในช่วงเวลานี้ เวลาย่าบอกให้เจ้าไหว้... โดยย่าจะใช้คำว่า "ธุ...จ้า" ย่าจะบอกเจ้าว่า "ไหน ฟ้าฯ ธุ...จ้า ย่าสิลูก" เจ้าก็จะยกมือขึ้น - ลง ดังในภาพที่เห็น...ทำให้ย่า งง ว่า "ทำไมเด็ก 3 เดือนครึ่ง มันถึงแสนรู้จัง"... ความที่เล่นมากโดยการคว่ำ ทำให้เจ้าตัวเหนียว เจ้าก็โดนย่า + แม่อ้อม จับเจ้าอาบน้ำ รอบ 2 ทุ่ม ซะเลย คราวนี้ ไม่มีน้ำอุ่น ก็เลยเอาน้ำเย็นมาอาบให้เจ้า แทนที่จะร้อง เจ้ากลับหน้าบาน ชอบใจ เมื่ออาบน้ำเสร็จ ก็นำมาเช็ดตัว ทาแป้งให้ใหม่... ยามที่เจ้าโป๊...ย่าก็เลยถ่ายภาพเก็บไว้ให้เจ้าดูรูปของเจ้าตอนโต ซะเลย...เย็นนี้ เจ้ากินมากจัง ดูเหมือนพุงจะกางมาก ๆ เลยน่ะ เจ้าฟ้าคราม...แต่ดูท่าทางเจ้าจะมีความสุข... เหมือนกับคนอารมณ์ดี... ลุงภัคร บอกว่า เมื่อตอนเล็ก ๆ เจ้าแขน - ขา เรียว ตัวยาวเชียว... แต่ตอนนี้ทำไมเนื้อหนังมันเป็นมัด ๆ แบบนี้ล่ะ "เจ้าฟ้าคราม"... นี่คือ "พัฒนาการในช่วงที่เจ้าอายุ 3 เดือนครึ่ง"... อ่านเรื่องเล่าของ "ฟ้าคราม" ตั้งแต่แรกเกิดและพัฒนาการ... ได้จากที่นี่...เรื่องเล่าของ "ฟ้าคราม"
หลานใครหนอ น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ น่ารักจริงๆขอบอก มีพัฒนาการที่ไวมากเลยนะครับ...
มาส่งกอดหลานฟ้าครามจอมพลัง อีกไม่ช้าก็คืบและคลาน ตอนนี้ล่ะค่ะ คุณย่าจะเหนื่อย ..พี่ใหญ่รู้ดี เพราะเลี้ยงหลานป้ามาก่อน :)
สวัสดีค่ะอาจารย์
ชอบค่ะ ชมภาพจุใจ เห็นพัฒนาการของน้องฟ้าคราม อ่านไปยิ้มไปรู้สึกมีความสุขไปด้วยค่ะ
เด็กๆ เป็นรอยยิ้มและพลังของชีวิตเสมอครับ..
ไม่มีที่ใดในโลกใบนี้ที่ความรัก ความคิดถึงของคนเราจะเดินทางไปไม่ถึง..
ขอบคุณครับ