บันทึกวันที่ 9 ตุลาคม 2554

เมื่อเวลาหนึ่งทุ่มวันศุกร์...

ผมและครอบครัว ไปฟังสวดอภิธรรมงานศพน้องชายของพี่สาวคนหนึ่งที่สนิทและคุ้นเคยกัน

น้องชายของพี่...เสียชีวิตที่เวียงจันทร์ ไปทำงานโรงงานน้ำตาล เป็นความเศร้าโศกมาก เพราะยังอายุน้อย 37 ปีเอง และมีลูกชายยังเล็กอายุ 8 ปี

ขับรถมอเตอร์ไซด์ไป ไม่นาน ฝนตกโดยไม่ตั้งเค้า

ทำให้พวกเราเปียกปอนชุ่มโชก...

ผ่านไป 1 หนึ่ง ทิมดาบเลยมีไข้

คุณแม่ทิมดาบ ยังไม่ให้กินยา จึงเช็ดตัวลดไข้ก่อน

และต้องใช้น้ำอุ่นเช็ด เพราะจะ "สุขสบาย" ไม่หนาว ไม่สั่น และอบอุ่น

ตอนเช็ดตัว...ไข้ก็ลด แต่ไม่นานก็ตัวลดขึ้น จึงให้ยาลดไข้ ทุก 4-6 ชั่วโมง

จึงเป็นวันที่ไม่สบายไปทั้งบ้าน

เพราะต้องทิ้งวิถีชีวิตประจำวันของแต่ละคนไป

และมาใส่ใจดูแลทิมดาบตลอดวันตลอดคืน

ในการเช็ดตัวลดไข้...ปลุกให้ทานยาลดไข้

และที่สำคัญที่ คือ การกอดทิมดาบเบา ๆ

ทำให้ผมหวลคิดถึงเตี่ยและแม่ของผม

และผมเห็นภาพซับซ้อนของผมเอง

ผมมองเห็นเตี่ยและแม่ของผม

กำลังดูแล ห่วงใย...รักษาพยาบาลผมในวัยเด็ก...และไข้สูง

ผมรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน....