ยกยายย้วนย่าแย้มยังแช่มช้อย
หลานสาวหอยส่วยบีพี่ของไข
เต็มและหมีนี่หลานปาน,แจ,ใจ
เยิ้ม,ยาน,ไท เหลนถ้วน,อ้วน,อุย,อาย
เหล่าญาติโยโหติกาน้าเหลนหลาน
ร่วมเรื่องงานกอปรกิจคิดค้าขาย
เปิดป้ายร้าน"ทานทน"ฅนมากมาย
กินกันบายบอกแขกบ่แลกตางค์
ว่าไหว้วอนพรพรหมบรมสุข
บรรเทาทุกข์เภทภัยให้ไกลห่าง
รีบจัดเสร็จเรื่องยันต์สรรโชคลาง
แนะแนวทางกอปรกิจคิดร่ำรวย
ยายบ่นพร่ำเรื่องยำใช่ของเต็ด
ยายยังเอ็ดกลัดกลุ้มคุมไม่ห้วย
ยำลูกรวกใส่ส้มกำสิ่งอำนวย
รสดีด้วยหอมหวนชวนรับทาน
คุณแช่มช้อยมาคอยมวยแต่หัวค่ำ
ไม่ซึ่มซ่ำแสนสวยด้วยตาหวาน
สั่ง"ยำเจ็ด"ใส่ผักสักสามจาน
น้ำชุบหวานแป๊กั๊วใส่หัวทือ
แม้ชักช้าแช่มช้อยไม่ฉุนเฉียว
เหมยคนเดียวเคืองจังบ่นดังหือ
เหมยเหลือคอยคุยอาวชักยาวยือ
จิทำพรือ..หมี,เต็ม,หอยพลอยวุ่นวาย
ยิ่งที่ร้านลีซนค้นข้าวของ
ส่งเสียงร้องกวนใจไม่ขาดสาย
ทั้งลีซนฅนฉาวอาวเกือบตาย
โอ้แม่ขายแม่ค้าอย่าอาเอือน
เหมยสั่งยำเหงือกปลาน่าหร้อยจี้
ออเจ้าลีชิงเหงือกเจ้าเบือกเถื่อน
ไล่ตามลี..ติดแหแขบนเรือน
เสียงดังเทือนดังโดนขอนย้อนอย่างแรง
พอลีโหมโจมรุกบุกไม่ขาม
นี,เยิ้มห้ามหันสู้ดูคอแข้ง
เห็นเหงือกมีชิ้นใหม่ไท..จัดแจง
ต้มยำแกงตามสั่งอย่างตั้งใจ
หันเห็นมีใบสักชักเข้าท่า
ยิงบีหาสดดิกยิ่กยางไหล
นี,เต็ม,ห้ามร้องขอต่อน้องไท
อย่าหั่นใส่ให้ยีดีจริงเชียว
หย่อนใบสักตอนน้ำมีนี่ทั่วเหงือก
ล่อลูกเดือกแลดูอยู่ใสเขียว
ไม่หวาพรือชิมแลเหมือนแต่เดียว
ปรุงหล่อเปรี้ยวสักนิดคิดว่าดี
ส่วนหมีว่าไม่ดียังไม่เด็ด
เลยสอนเคล็ดก่อนยำจำไว้ถี
เรื่องใบสักมีเคล็ดเด็ดก่อนยี
ใส่สักสีห้าใบให้ชวนกิน
อธิบายภาษาถิ่นใต้
บาย — สบาย ยันต์ — ผ้ายันต์
เต็ด — เล็ก,น้อย เอ็ด — ตักเตือน,สั่งสอน,ดุด่า
ห้วย — ไหว,สั่น,โยก ลูกรวก — ลูกอ๊อด
ส้มกำ— ลูกระกำ ซึ่มซ่ำ — มอมแมม, ไม่แต่งเนื้อแต่งตัว
น้ำชุบหวาน — น้ำปลาหวาน หัวแป๊ะกั๊ว — หัวมันแกว
หัวทือ — กระทือ อาว — ดังฉาว,อึงมี่
ยาวยือ — ยาวมาก จิทำพรือ — จะทำอย่างไร,ให้ทำอย่างไร
ลี — ชะนี อาเอือน — อาเอียน
หร้อย — อร่อย เบือกเถื่อน — โง่ ,ไม่ฉลาด (สำนวน)
แข — ใกล้ เทือน — สะเทือน
ขอน — ขอนไม้,ซุง ย้อน — ตี,กระแทก
แข้ง — แข็ง ยิงบี — บางที,อาจจะ,อันที่จริง
ยิ่ก — หยิก ยี — ขยี่
ลูกเดือก — คอหอย ไม่หวาพรือ — ไม่ได้เรื่อง,ไม่ดี,ไม่เข้มข้น
หลอเปรี้ยว — ติดข้างเปรี้ยว จำไว้ถี — จำไว้ซิ,จำไว้บ้าง
หากท่านสนใจเรื่องอื่น ๆ คลิก http://www.nature-dhrama.com
"ผังหรอยจวน" ผวนผวน ภาษาศิลป์
ทั่วทุกถิ่น ปักษ์ใต้ "ชวนคำผอบ"
บางคนฟัง "เผ็นไม่ปวน" ไม่ชวนตอบ
โหมเราชอบ "ควนผำ " นำมาผวน"
ครับ ผมว่าคุณวอญ่า น่าจะแต่งไว้สักเล่ม สักสำนวน ด้วยที่มีใจรักเช่นกัน
ความจริงแต่งตอนจบของสรรพลี้หวนไว้แล้ว แต่ไม่อาจนำมาลงในที่นี้ ด้วยเกรงคนอ่านจะแปรเจตนารมณ์เพี้ยนไป ตอนจบที่ยังไม่จบตามหนังสือเดิม จบเพียงว่า
"พอเย็นย่ำ ค่ำดี จะคลีหำ ชวนงามขำ เห็กหลี เข้าสีไห"
ตอนที่แต่งต่อ สองคนนายฉิมพลี จนจบแฮบปี้
เรียน คุณวอญ่า จริง ๆ ผมว่า (ไม่เข้าข้างตัวเอง) มันเป็นเรื่องวรรณศิลป์มากกว่า การนผวนคำ มันเป็นเรื่องที่เน้นตรงนี้เฉพาะ จะอ่านอย่างไร จะผวนอย่างไรมันไม่ได้สร้างอารมณ์ทางเพศได้เลย นำมาหัวเราะกันเท่านั้นเอง อย่างที่เขียนลงในเว็บแบบร้าวอารมณ์นั่นแหละถึงจะเข้าข่าย เพราะมันสร้างจิตนาการสร้างอารมณ์ทางเพศได้ ผมอยากอ่านที่แต่งมาก ๆ ครับ
ผมเปิดทางให้แล้วครับ และด้วยเหตุผลจริง ๆ ที่ผมให้เหตุผลมาฟังขึ้นนะครับ และขอชี้แจงเรื่องนี้กับทุกท่านด้วย ขอบคุณครับ
ครับครู พบโหมรัดดวงเดียวกันหล่าว ขอเอาตัวอย่างที่ช่วยกันแต่งกับพี่ชายผมมาให้ครูได้ชมเป็นตัวอย่าง ทั้งหมดเขียนไว้เจ็ดหน้าแต่ยกมาเตอนต้นกับตอนจบ ครูลองช่วย วิจารณ์ด้วยครับ
ด้วยความขอบคุณครับครู
เอาพระคาถา บูชากำลัง"วัน"มาฝากครับ (ทำนองขวัญข้าว)
"ข้าฯไหว้พระอาทิตย์ ต้องทิดใต้แหลง
ทำงานออกแรงจนแข้งขาสั่น
ข้าฯ ไหว้พระจันทร์ ต้องจันทร์หวางดม
งานนี้ต้องขมให้จมให้จริง
ข้าฯไหว้พระอังคาร ต้องคารหวางวัด
ทำแบบถนัดอย่าขัดอย่าขืน........
(เอาไปก่อนสามวันอย่าแขบครับ
หวัดดี ครับ ขอบใจใจหู จังหัน ได้แรงอก นานเรา นี่แหละฅนใต้
ครับ แต่งได้เข้ากับสำนวนเก่าเป็นเยี่ยม ขอสนับสนุนรัดดวงเดียวกัน แต่ง เป็นเรื่องเป็นราวสักสำนวน โดยยึดตามแบบ สรรพลี้หวน ส่วนของผมฉีกแนวมาอีกแนวหนึ่ง หากคุณแต่งแบบเก่าแล้ววางโครงเรื่องใหม่ ผมว่าน่าติดตาม ขอเชียร์ครับ
เดี๋ยวลองบูชาดู
ครับ .......
เรื่องนี้ มีเวลาว่าง ไปนอนในควนสักสองสามคืนกับคนรู้ใจ แต่งได้แน่ครับ
ผมคัด "สรรพลี้หวน" ไว้แล้วครับ และอยากให้คุณวอญ่า ไปนอนบนควนจริง ๆ
คุณ วอญ่า ผมเห็นคุณ แทรกภาษาใต้ไว้พอสมควร ผมเอง แทรกไว้ใน "ผังหรอยจวน" คุณวอญ่า น่าเปิดภาษาใต้ไว้อาทิตย์อย่างน้อย 1 รายการครับ ผมว่าสนุกดี
ขอบคุณ คุณบีเวอร์ คุณต้นเฟิร์น กำลังใจครับ