ประชุมงานของสภาพัฒนาการเมืองเรื่องของ วิทยาลัยชุมชน ตามด้วย  มาตรฐานจริยธรรมผู้ใช้อำนาจรัฐ  และสิทธิพลเมืองบทบาทในการติดตามตรวจสอบการใช้อำนาจของรัฐ    เลิกเอาค่ำจะเดินทางกลับพัทลุง  แต่น้อง แอ้ด วปช. 2 จะเดินทางกลับระนอง

           จึงตัดสินใจ ขอติดรถไประนองด้วย กะว่าจะลงที่พังงา แต่พอเอาเข้าจริงๆคนขับรถกลับพาเดินทางสาย สุราษฎร์ ผ่านเขาสก ลงตะกั่วป่า จึงต้องแวะพักที่สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย ที่ตะกั่วป่าไกล้  บขส, น้องแอ้ดเดินทางต่อไประนอง ......

          "ฝนใต้ตกหนักทั้งคืน"....

  ตื่นมาก็ออกไปเที่ยวตลาด บขส. สัปรดเยอะมาก ....

.ออกจากบขส.ตะกั่วป่า ด้วยรถตะกั่วป่า- ภูเก็ต แวะลงที่ โคกกลอย ต่อรถสายภูเก็ต - ตรังนั่งกลับบ้านเกิด เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาหาเงินช่วยโรงเรียน.....

        งานนี้ทางโรงเรียนไม่ได้เชิญมา แต่น้องๆเขาโพสข้อความกำหนดการเข้ามาในเฟสบุ๊ก จึงรับปากว่า ศิษย์เก่ารุ่ที่จบป. 4 ในปี 2508 จะขอมาร่วมงานมาคุยมาช่วยสนับสนุน

        โรงเรียนบ้านบ่อแสน รุ่นผู้เขียน ครูใหญ่ชื่อ นายเฉลียว สุขจิต ท่านดุมาก หลายคนโดนท่านฟาดบ้องหูมาแล้วทั้งนั้น  

      ครูที่อยู่ในใจตลอดมา คือ  ครูอารักษ์ งานสม ครู อาคม หนูเกตุ และครู เพียร  สุมาลี  ครูท่านนี้เราร้องเพลงล้อกันว่า  " โอ้พ่อครู  สุมาลี  มาลีของพี่เอย  อย่าเพิ่งหนีพี่ไปเลย  น้องเอ๋ยสมบัติเรายังมีถมไป  (เพลงดังของสุรพล  สมบัติเจริญในสมัยนั้น)มางานเลี้ยงน้ำชา ได้พบเพื่อนได้รำลึกถึงครู .....แล้วเราท่องบทท่องจำพร้อมว่า...บัดนั้น....พญาภิเภกยักษี  เห็นพระองค์ทรงโศกโสกี อสุรีกราบลงกับ บาทา.....

        ไม่น่าเชื่อการสอนแบบท่องจำพวกเราจะจำนานเกิน  30  ปี ผู้เขียนวางแผนว่าเสร็จงานเลี้ยงน้ำชาจะเดินทางเข้าภูเก็ต ไปนอนกับลูกสาวคนโต แต่ความคิดต้องสะดุด  และต้องเลือกไปเลือกทำ 

      เพราะอาจารย์  สมพร สุวรรณเรืองศรี ที่คุ้นชินกันในการขับเคลื่อนเรื่องทรัพยากรสิ่งแวดล้อมทะเลสาบ  และประวัติศาสตร์ชุมชนคนปากยูนมาด้วย 

       โทรมาบอกว่า ให้กลับไปช่วยงานด่วน เพราะนัดเด็ก  เยาวชน คนด้อยโอกาส หญิงหม้าย และคนชรา นำล่องทะเลสาบสงขลา  พาล่องเลแลนก นั่งนึกนั่งเล่าประวัติศาสตร์  งานนี้ อาจารย์ ซึ่งเป็นเจ้าของเรือล่องทะเลสาบ มีราคาค่าเหมาลำวันละ 3500 บาท 

       แต่วันนี้ต้องการคืนกำไรให้แผ่นดิน ให้ชุมชน จึงจัดบริการฟรี  และคนที่เหมาะสมสำหรับงานนี้จะพาเด็กทัวร์ คือผู้เขียนอาจารย์แจ้งมาว่าอย่าง  ทั้งยังเปิดโอกาสว่า..."บัง"จะไปไหนต่อก็ไม่ว่า แต่มาถึงท่าเรือปากพะยูนให้ทันเรืออกจากท่าเวลา 08.  00  น

        .บ่นให้เพื่อนร่วมรุ่นฟังว่า"ทำไมถึงต้องเป็นเรา".....

 ต้องผิดสัญากับลูกสาว รีบไปปากพะยูนตามที่อาจารย์ สมพร  ปราถนาอยากให้เป็น อยากให้มา เพราะว่าเป็นบริการฟรีที่คนด้อยโอกาสยากนักที่จะเข้าถึงบริการนี้

          เพราะมีแต่ คนร่ำรวยมิตรภาพอย่างเราเท่านั้นที่ทำอย่างนี้ได้ ........