GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

โรงเรียนแรก ศิษย์เก่า งานเลี้ยงน้ำชา ที่บ้านเกิด

บัดนั้น ...พญาภิเภกยักษี เห็นพระองค์ทรงโศกโสกี อสุรีกราบลงกับบาทา

          ประชุมงานของสภาพัฒนาการเมืองเรื่องของ วิทยาลัยชุมชน ตามด้วย  มาตรฐานจริยธรรมผู้ใช้อำนาจรัฐ  และสิทธิพลเมืองบทบาทในการติดตามตรวจสอบการใช้อำนาจของรัฐ    เลิกเอาค่ำจะเดินทางกลับพัทลุง  แต่น้อง แอ้ด วปช. 2 จะเดินทางกลับระนอง

           จึงตัดสินใจ ขอติดรถไประนองด้วย กะว่าจะลงที่พังงา แต่พอเอาเข้าจริงๆคนขับรถกลับพาเดินทางสาย สุราษฎร์ ผ่านเขาสก ลงตะกั่วป่า จึงต้องแวะพักที่สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย ที่ตะกั่วป่าไกล้  บขส, น้องแอ้ดเดินทางต่อไประนอง ......

          "ฝนใต้ตกหนักทั้งคืน"....

  ตื่นมาก็ออกไปเที่ยวตลาด บขส. สัปรดเยอะมาก ....

.ออกจากบขส.ตะกั่วป่า ด้วยรถตะกั่วป่า- ภูเก็ต แวะลงที่ โคกกลอย ต่อรถสายภูเก็ต - ตรังนั่งกลับบ้านเกิด เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาหาเงินช่วยโรงเรียน.....

        งานนี้ทางโรงเรียนไม่ได้เชิญมา แต่น้องๆเขาโพสข้อความกำหนดการเข้ามาในเฟสบุ๊ก จึงรับปากว่า ศิษย์เก่ารุ่ที่จบป. 4 ในปี 2508 จะขอมาร่วมงานมาคุยมาช่วยสนับสนุน

        โรงเรียนบ้านบ่อแสน รุ่นผู้เขียน ครูใหญ่ชื่อ นายเฉลียว สุขจิต ท่านดุมาก หลายคนโดนท่านฟาดบ้องหูมาแล้วทั้งนั้น  

      ครูที่อยู่ในใจตลอดมา คือ  ครูอารักษ์ งานสม ครู อาคม หนูเกตุ และครู เพียร  สุมาลี  ครูท่านนี้เราร้องเพลงล้อกันว่า  " โอ้พ่อครู  สุมาลี  มาลีของพี่เอย  อย่าเพิ่งหนีพี่ไปเลย  น้องเอ๋ยสมบัติเรายังมีถมไป  (เพลงดังของสุรพล  สมบัติเจริญในสมัยนั้น)มางานเลี้ยงน้ำชา ได้พบเพื่อนได้รำลึกถึงครู .....แล้วเราท่องบทท่องจำพร้อมว่า...บัดนั้น....พญาภิเภกยักษี  เห็นพระองค์ทรงโศกโสกี อสุรีกราบลงกับ บาทา.....

        ไม่น่าเชื่อการสอนแบบท่องจำพวกเราจะจำนานเกิน  30  ปี ผู้เขียนวางแผนว่าเสร็จงานเลี้ยงน้ำชาจะเดินทางเข้าภูเก็ต ไปนอนกับลูกสาวคนโต แต่ความคิดต้องสะดุด  และต้องเลือกไปเลือกทำ 

      เพราะอาจารย์  สมพร สุวรรณเรืองศรี ที่คุ้นชินกันในการขับเคลื่อนเรื่องทรัพยากรสิ่งแวดล้อมทะเลสาบ  และประวัติศาสตร์ชุมชนคนปากยูนมาด้วย 

       โทรมาบอกว่า ให้กลับไปช่วยงานด่วน เพราะนัดเด็ก  เยาวชน คนด้อยโอกาส หญิงหม้าย และคนชรา นำล่องทะเลสาบสงขลา  พาล่องเลแลนก นั่งนึกนั่งเล่าประวัติศาสตร์  งานนี้ อาจารย์ ซึ่งเป็นเจ้าของเรือล่องทะเลสาบ มีราคาค่าเหมาลำวันละ 3500 บาท 

       แต่วันนี้ต้องการคืนกำไรให้แผ่นดิน ให้ชุมชน จึงจัดบริการฟรี  และคนที่เหมาะสมสำหรับงานนี้จะพาเด็กทัวร์ คือผู้เขียนอาจารย์แจ้งมาว่าอย่าง  ทั้งยังเปิดโอกาสว่า..."บัง"จะไปไหนต่อก็ไม่ว่า แต่มาถึงท่าเรือปากพะยูนให้ทันเรืออกจากท่าเวลา 08.  00  น

        .บ่นให้เพื่อนร่วมรุ่นฟังว่า"ทำไมถึงต้องเป็นเรา".....

 ต้องผิดสัญากับลูกสาว รีบไปปากพะยูนตามที่อาจารย์ สมพร  ปราถนาอยากให้เป็น อยากให้มา เพราะว่าเป็นบริการฟรีที่คนด้อยโอกาสยากนักที่จะเข้าถึงบริการนี้

          เพราะมีแต่ คนร่ำรวยมิตรภาพอย่างเราเท่านั้นที่ทำอย่างนี้ได้ ........

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 463407
เขียน:
แก้ไข:
ดอกไม้: 6
ความเห็น: 14
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน

ความเห็น (14)

มาเยี่ยมคนนอนดึก

กลอนพระรามจำได้ค่ะ...อาจารย์ที่ดุๆมักจำเช่นกันค่ะ ตบบ้องหู...น่ากลัวเนาะ เป็นวันนี้ต้องโดนข่าวหน้า 1

ชื่นชมการคืนกำไรให้สังคม...แดงกำลังทำเช่นกันค่ะ...เท่าที่ทำได้ ...เล็กๆที่ยิ่งใหญ่

เป็นกำลังใจให้นะคะ

 

บัดนั้น....พญาภิเภกยักษี  เห็นพระองค์ทรงโศกโสกี อสุรีกราบลงกับ บาทา.....

 

กลอนบทนี้คุณครูให้ท่องเป็นบทอาขยานก่อนกลับบ้านคะ

ว้าววว ไม่น่าเชื่อว่าเราจะเรียนทันกัน  อิ อิ

 

 เพราะมีแต่ คนร่ำรวยอย่างเราเท่านั้นที่ทำอย่างนี้ได้ ........

 

ชอบจังคะ...

รวยเฉยๆ ทำไม่ได้นะคะ  ต้องรวยด้วย มี ด้วย คือมีจิตสาธารณะ ที่จะให้คะ

 

  • สวัสดีค่ะ 
  • แวะมาเยี่ยมโรงเรียนแรก
  • อ่านแล้วเพลิน คนของสังคมเรื่องส่วนตัวและครอบครัวมักมาทีหลังนะคะ
  • ขอบพระคุณค่ะ

สวัสดีครับ ท่านวอญ่า ครับ

ผมได้ท่องกลอนบทนี้ด้วยนะครับ....

เป็นกลอนที่ละเมียดละไม และกลิ่นอายภาษาโบราณ

ควรนำกลับมาให้เด็กรุ่นใหม่ได้เรียนรู้ครับ

สุขใจกับการได้กลับโรงเรียนเก่า และภาพความหลังกับครู เพื่อน ๆ

เห็นด้วยกับพี่กระติก รวยอย่างเดียวไม่ได้

ถ้าไม่มีจิตสาธารณะเหมือนท่านวอญ่า

ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ

สวัสดีครับคุณ แดง สำนึกรักรร เก่า นึกถึงตอนเราเป็นเด็ก รู้ว่ามีคนมาเยี่ยมโรงเรียน ตั้งใจรอคอยต้อนรับ อย่างเต็มที่

สมัยนั้นทั้งตำบลรถยนต์ รถมอเตอร์ไซค์ในตำบลไม่มีสักคัน

เราจึงขยันเดิน

สวัสดีค่ะ

  • ดีใจด้วยนะคะที่มาพบเพื่อนเก่า และได้ท่องบทอาขยานที่จำได้จนถึงวันนี้
  • ชื่นชมไกด์กิติมศักดิ์ที่พาเด็ก เยาวชน คนด้อยโอกาสท่องเลแลนกในทะเลสาบสงขลา
  • เป็นความสุขที่ได้แบ่งปันนะคะ
  • ขอเป็นกำลังใจให้ท่านวอญ่าค่ะ

สวัสดีครับ คุณ กระติก....ใช่แล้วครับ รวยในที่นี้มิได้หมายถึงเงิน แต่รวยเวลา รวยน้ำใจ รวยเสียสละ เพราะมิฉะนนั้นก็ไม่สามารถ ทำอย่างนี้ได้

สวัสดีครับ คุณ ธรรมทิพย์

หากไม่กลับมาล่องเรือกับเด็ก คงเสียดายโอกาสที่จะพูดคุยต่อยอดให้เด็กเห็นความสำคัญของธรรชาติ และประวัติท้องถิ่น

สวัสดีครับ น้องทิมดาบ

ได้พบเพื่อนเก่าบางคน หลายคนจากไปโดยไม่ส่งข่าว

ก็ได้แต่ถามถึงด้วยความอาลัย

นับว่าคุ้มค่าที่อดนอนมาทั้งคืน มาได้ทำบุญ มาพบเพื่อนเก่า ส่วนครู จากไปไม่มีวันกลับทุกท่านแล้ว

เสียดายนิดเดียวที่ต้องรีบเดินทางกลับทั้งที่ตั้งใจจะอยู่นาน เพราะมีงานที่ไม่ได้เงิน มีแต่คนพันธ์ หายากอย่างเราเท่านนั้น ที่เพื่อนๆต้องการให้ไปทำกิจกรรมกับเด้กๆ

ท่องอาขยาน บทนี้ยังจำได้ สมัยใหม่ไม่มีแล้ว

แบบไหนดีกว่าท่านวอญ่า

ชั่ง ตวง วัด ว่าจะเลือกทำสิ่งใด

ทางประเสริฐไหน ๆ ก็โล่งใจสบายทั้งนั้น

ท่านลุงบังซะอย่าง

เดิน เดิน เดิน เราต้องเดินทางต่อไป...ชีวิต

สวัสดีครับครู ดาหลา

เป็นความสุขอย่างหนึ่งของผู้สูงวัยที่ได้เล่าประวัติศาสตร์ชุมชนแล้วเด็กสนใจ

มีภาพมาให้ชมในบันทึกใหม่แล้วครับครู

สวัสดีครับท่าน คุณมณีวรรณ

ถามว่าแบบใหนดีกว่าก็ดีคนละอย่างตามยุคสมัย

ปัจจุบัน คงต้องต้องเรียน แบบ คิด วิเคราะห์ แยกแยะ แก้ปัญหา จึงจะพาตัวรอด

ครับคุณหมอ ชั่ง ตวง วัด ว่าจะเลือกทำสิ่งใด

เลือกให้โอกาสกับเยาวชนคนด้อยโอกาส ได้มีโอกาสเข้าถึง การใช้ทรัพยากรในพื้นที่ แม้เพียงทางอ้อมเขาก็ได้รู้ได้เห็น ว่าบ้านตัวเองมีสิ่งสวยงาม มีประวัติศาสตร์ มีคุณค่า ควรแก่การหวงแหน