วันอาทิตย์ที่ 25 กันยายน 2554

 

 

หลังจากที่ทนการรบเร้าของภรรยาไม่ไหว...
ผลัดผ่อนมานานหลายเดือน
ประจวบผมเป็นคนประเภทใจอ่อน ... (ทุกที)

 

เช้าวันนี้...เลยตัดสินใจซื้อ "จักรเย็บผ้า" ให้ภรรยา
ราคาก็ไม่น้อย...ตั้งหนึ่งหมื่นสองพันบาท (ผมต้องเก็บอยู่เงินหลายเดือน)

 

เพราะ...ภรรยาก็พูดกรอกหูทุกวัน....
แต่งงานมาสิบปีแล้ว...ไม่เห็นซื้ออะไรให้...เหมือนตอนจีบกันใหม่ ๆ เลย...

 

อยากได้จักรเย็บผ้าจะได้มีอะไรทำตอนว่าง ๆ...
ฝึกสมาธิ  (ไม่ต้องใช้ตังค์ก็ได้)
เผื่อเย็บกระเป๋า  ผ้าปูโต๊ะ  ชุดนอน....
หรือถ้าไม่ได้จริง ๆ ...ก็เย็บหรือปะรอยเสื้อ...กางเกงลูกก็ได้นะ...

 

สารพัด...สรรหา...ยกแม่น้ำทั้งห้ามา
ซื้อให้แล้ว...ยังต้องรอให้เขากับครูคุยกันเกี่ยวกับเรื่องเย็บผ้า
กลัวจะกลับบ้านได้ปาเข้าเกือบสองทุ่ม

 

ดีที่ผมกับลูกชาย..มีหนังสือติดตัวไปอ่าน...ไม่งั้นคงเซ็งน่าดู...

 

คนอะไรก็ไม่รู้...
ตอนผมเด็ก ๆ...ไม่เห็นมาเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ผมเลย
นมก็ไม่เคยได้ป้อน
ข้าวสักเม็ดก็ไม่เคยได้หม่ำ
ไม่เคยพาผมไปโรงเรียน
ไม่เคยเสียค่าเทอมให้
ช่วยพาทำการบ้านก็ไม่เคย
ให้ตังค์ไปโรงเรียนสักบาทนะมีไหม ?

 

คงเป็นเพราะ..."ความรักเจ้าเอย"....

 

ตอนจบ...เขียนไปเขียนมา
คิดถึงเตี่ยกับแม่จังเลย...

 

ผมได้เพียงทอดถอนใจผู้เดียว.... เฮ้อ....