วันจันทร์ที่ 26 กันยายน 2554

 

ฝนตกพรำ ๆ สลับกับแสงแดดเข้ม ๆ หลายรอบ...ในวันนี้
ทำให้เข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลก...ที่เป็นเช่นเหรียญที่มีสองด้านเสมอ
มีขาว...ก็ต้องมีดำ 
มีสุข...ก็ต้องมีทุกข์
มีปิด...ก็ต้องมีเปิด 

 

เมื่อเขียนถึงคำว่า "เปิด"
ผมนึกถึงคนที่สัมผัสได้...นั่นก็คือ..."ลูกชาย" ของผม วัย 8 ขวบ
เขาเป็นแรงบันดาลใจให้ผมเสมอ
เขาเป็นกำลังใจให้ผมก้าวเดินไปข้างหน้า
เพราะเขา "เปิดกว้าง" ต่อชีวิตอยู่ตลอดเวลา

 

เมื่อเขาเปิดหน้าต่าง...และยื่นหน้าโผล่พ้นออกมา
เป็นภาพที่งดงามที่สุด...เพราะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม...เสียงหัวเราะ...เสียงตะโกน
สิ่งที่อยู่เบื้องหน้า...เต็มไปด้วยความอยากรู้...และเรียนรู้

 

สิ่งที่เขาเห็น...เขาก็เพ่งมองด้วยความใคร่รู้
อ่านหนังสือ...เมื่อใจเขาอยากอ่าน
ไปวิ่งเล่นกับเพื่อน...เมื่ออยากจะเล่น
อยากจะกินก็กิน...อยากจะนอนก็นอน
เป็นเด็กที่มองโลกตามความจริง...และมองโลกในแง่ดีได้ทั้งวี่ทั้งวัน

 

ผมมองเขาทีไร...ผมมีความสุขทุกครั้ง
สุขกับ....ความไม่ประสาในการพูด...การคิด  และการกระทำ

 

บางที...ในวัยเดียวกันผมคงเป็นเหมือนเขา
แต่ด้วยเวลา...ที่เป็นตัวการที่ทำให้ผมเปลี่ยนไป
จนอยากจะมีมุมมองที่เปิดกว้าง...มุมที่สวยงาม...เหมือนลูกชายในช่วงเวลานี้

 

ผมอยากจะเปิดหน้าต่างชีวิต...ให้กว้างมากที่สุด
แต่อาจจะเป็นด้วยว่า...กลัวฝนจะสาดซัดเข้ามาทำให้เปียกปอน
กลัวฝุ่นควันจะเข้าตาให้พร่ามัว
กลัวแสงแดดส่องแสงแผดกายให้เกรียมไหม้

 

เหมือนผมกลัวโลกภายนอกมากไปหรือเปล่าไม่รู้ ?
หรือเรากลัวโลกภายนอก...ไม่พร้อมที่จะต้อนรับหน้าต่างที่เปิดกว้าง...