ความคิดคำนึงหลังสุนทรียสนทนากับสภาวิชาการ

          วันที่ 18 ส.ค. 49  ผมไปสุนทรียสนทนากับสภาวิชาการมหาวิทยาลัยมหิดลที่คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี   สภาวิชาการมหาวิทยาลัยมหิดลตอนนี้มี ศ.พญ.อำไพวรรณ   จวนสัมฤทธิ์  เป็นประธานสภา

          เขากำหนดให้ผมไปพูดเรื่อง "วิสัยทัศน์ของมหาวิทยาลัยมหิดลในฐานะนายกสภามหาวิทยาลัย"   แต่ผมขอพูดเรื่อง  "สภาวิชาการกับการสร้างคุณค่าต่อมหาวิทยาลัยมหิดลและต่อสังคมไทย"   และขอพูดในฐานะส่วนตัว   ไม่ใช่พูดแทนสภามหาวิทยาลัย

          ถึงคนฟังจะผิดหวัง   เขาก็ต้องชมว่าพูดดี   จริงไหมครับ   เพราะภาพของนายกสภามหาวิทยาลัยมันดูยิ่งใหญ่เหลือเกิน   เขาจึงเกรงใจกันมาก   หัวโขนนี้ช่างดูศักดิ์สิทธิ์จัง   แปลกแท้ๆ

          ทางสภาวิชาการเขาจะถอดเทปออกเผยแพร่   ผมจึงจะไม่เล่าสาระที่ผมพูด  และคำสุนทรียสนทนา

          แต่จะเล่าความคิดคำนึงของผมหลังการประชุม

          1. ผมสงสัยว่ามหาวิทยาลัยมหิดลตีความคำว่า "วิชาการ" แคบไปหรือเปล่า   เขาตั้งสภาวิชาการโดยกำหนดให้สมาชิก คือศาสตราจารย์ทุกคนในมหาวิทยาลัย   ศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัยไทยเข้าสู่ตำแหน่งแบบเน้นที่การวิจัย   คุ้นเคยกับการ
สร้างตัวจากการผลิตผลงานวิจัย    ไม่ถนัด "วิชาการ" ที่พัฒนาขึ้นจากกิจกรรมอื่น   อันได้แก่   การสอนและบริการ   ดังนั้นหากจะให้สภาวิชาการช่วยคิดเรื่องการพัฒนา "วิชาการ" นอกแนววิจัย    สภาวิชาการมีขีดความสามารถสักแค่ไหน

          2. สภาวิชาการทำงานในลักษณะสมัครใจ (voluntary)   แต่มีการกำหนดว่า   องค์ประชุมต้องมีคนมาประชุมไม่ต่ำกว่า 30 คน   (มหาวิทยาลัยมีศาสตราจารย์ 150 คน   มากที่สุดในประเทศไทย)
                    ผมมีประสบการณ์การทำงานแบบอาสาสมัครมาก   การทำงานอย่างมีพลัง & คุณค่าไม่ได้อยู่ที่มีคนมาประชุมครบองค์หรือไม่ครบองค์   แต่อยู่ที่ว่างานที่ร่วมกันทำนั้นมีคุณค่าแค่ไหน   มีวิธีจัดการให้อำนวยความสะดวกและความสนุก ความภาคภูมิใจในการทำงานแค่ไหน

          3. สภาวิชาการน่าจะเน้นการทำงานแบบคณะทำงานเฉพาะด้าน  เฉพาะเรื่องมากกว่าการทำงานแบบสภา   ที่เอาแต่ประชุมถกเถียง              จดรายงานการประชุมแล้วเผยแพร่   แต่ควรมุ่งทำงานที่นำไปสู่ action คือต้องไม่เป็นสภา NATO (No Action, Talk Only)

 

วิจารณ์   พานิช
19  ส.ค.  49