แม้จะมีความทุกข์.......แต่ก็มีความสุขกับการทำงานทุกครั้งที่มองเห็นภาพ เรื่องราว เหล่านี้

รู้สึกว่าเราจะแพ้ทางกับเรื่องราวเหล่านี้หรือเปล่า,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

           ความเจ็บไข้ได้ป่วย.....ไม่ว่าจะด้วยโรคอะไร ล้วนก่อให้เกิดความทุกข์เสมอ 

มากบ้าง น้อยบ้าง แล้วแต่ความรุนแรงของโรคและการเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน

แต่ท่ามกลางความทุกข์ ก็มีความสุขเกิดขึ้นได้เสมอ ถ้ามองในอีกมุม

             ความสุขที่เกิดขึ้นแม้เพียงน้อยนิด  แต่ก็เป็นสิ่งหล่อเลี้ยงใจ ทั้งผู้ป่วย ผู้ดูแล  รวมทั้งคนทำงานอย่างเรา ให้มีพลังในการก้าวต่อไป

ภาพของตาที่พยายามชวนยายคุย  และเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ สะดุดสายตาของเราอย่างจัง

จนต้องขออนุญาตถ่ายภาพไว้  

               เพียงเห็นภาพนี้....ก็มีความสุขแล้ว

ตาบอกว่า ...อยู่บ้านกับยาย 2 คน  ลูกๆ   อพยพไปทำงานหาเลี้ยงตัวที่กรุงเทพ

 ตากับยายช่วยกันทำนาเลี้ยงชีพ หมดหน้านา  ตาจะออกจับปลา หาของขายพอเลี้ยงปากท้อง โดยมียายคอยช่วยบางครั้งออกไปด้วยกัน

      3 เดือนที่ผ่านมา ยายป่วยช่วยเหลือตัวเองไม่ได้  ตาต้องออกไปคนเดียว ให้ยายอยู่บ้าน  แต่โชคดี ที่ยังมีหลาน ญาติๆ พอไหว้วานมาคอยดูแลในช่วงกลางวันที่ตาไม่อยู่

        วันแรกที่ยายมา.........พวกเราระดมพล..........ช่วยกันเตรียมยายเพื่อการผ่าตัดกันยกใหญ่

ตอนนี้ผ่าตัดแล้ว ตาอยู่โรงพยาบาลกับยาย 2 คน  

วันพรุ่งนี้ลูกชายจะเดินทางมาเยี่ยม......... ตารอคอยด้วยความหวัง

ตาบอกว่า ...เข้าใจในความจำเป็นของลูก ที่ต้องหาเลี้ยงตัวเองและครอบครัว........

 

ทุกวันพฤหัสฯ พวกเราจะนิมนต์พระสงฆ์มาบิณฑบาตในหน่วยงานของเรา เพื่อตอบสนองความต้องการด้านจิตวิญญาณทั้งของผู้มารับบริการและตัวผู้ให้บริการเอง

      เราเห็นตาควานกระเป๋า ได้เงินมาเพื่อจะให้ยายได้ถวายพระ เนื่องจากตาไม่ได้เตรียมของไว้สำหรับใส่บาตร

           "ตา......เงินนี้เอาไว้ให้ตาซื้อของที่จำเป็น เป็นค่ารถกลับบ้านนะ    ตาเอาของที่พยาบาลเตรียมไว้ให้ยายใส่เลย  ตากับยายใส่บาตรได้ทำบุญ .....พยาบาลก็ได้บุญแล้วละ"  

 

เสียดาย ไม่ได้ถ่ายภาพตอนตากรวดน้ำ............

            เราเชื่อว่า......แม้วันนี้เราไม่ได้ตักบาตรทำบุญด้วยตัวเอง.......แต่เราก็ได้รับบุญสมดังตั้งใจ...........

             เพียงแค่นี้ก็มีความสุขแล้ว

          ภาพตาที่จับมือของยายข้างที่ถูกเจาะปลายนี้วเพื่อตรวจระดับน้ำตาล.....มาพิจารณา  พร้อมกับแกะพลาสเตอร์ออกให้ แว่วเสียงถามยายว่า  เจ็บ บ่ ?......

       ภาพของตา ที่พยายามป้อนน้ำให้ยายอย่างตั้งใจ.............ค่อยๆ ให้ยายดูดทีละน้อย  เพื่อป้องกันการสำลัก

 

ตาจ๋า.........เพียงภาพเหล่านี้   ก็ทำให้หนูมีความสุขกับการทำงานแล้ว

 

     หนูหวังว่าด้วยพลังแห่งความรัก ความผูกพันของตาและยายที่มีให้กัน........จะช่วยให้ยายอาการดีขึ้นในเร็ววัน กลับไปหาปลา หาของขายกับตาได้เหมือนเดิม

 

22 กันยายน 2554

27 กันยายน 2554

อาการของยายเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ยังเดินไม่ได้  ยังคงต้องใช้เวลาในการฟื้นฟู และดูแลต่อไป

คุณหมอวางแผนที่จะส่งต่อยายไปทำกายภาพบำบัดต่อที่โรงพยาบาลใกล้บ้านสักระยะ แล้วจึงค่อยกลับบ้าน

วันนี้เราจึงขอให้นักกายภาพบำบัดช่วยแนะนำและให้ตาฝึกปฏิบัติเบื้องต้น

ตามีท่าทางที่สนใจ ตั้งใจฝึก

 

 

ช่วงเที่ยงตามาป้อนข้าว  ยายกินได้หมดถาด สิ่งที่ต้องระวังคือการสำลัก  ตาจึงต้องให้ยายนอนหัวสูงหรือนั่งกิน

พวกเราพยายามเชียร์ให้ยายตักข้าวกินเอง   ยายบอกว่า  ตาอยากป้อน  ตาเลยบอกว่า ยายอยากให้ตาป้อน

สรุป  เลยไม่รู้ว่าใครอยากกันแน่ 

ที่แน่ๆ คือ เกิดภาพอย่างที่เห็น ทั้งเช้า  เที่ยง  เย็น

วันนี้ พวกเราประสานงานไปยังโรงพยาบาลใกล้บ้าน 

  หากมีมาส่งต่อผู้ป่วย แถวๆ ขอนแก่น ให้แวะมารับยายด้วย  เพื่อตาจะได้ไม่ต้องจ่ายค่ารถ  อยากให้ตาเก็บเงินไว้ เพื่อใช้จ่ายในส่วนที่จำเป็นต่อไป

รออีกหน่อยนะคะ  ตา ยาย  รอรถมารับแป๊บเดียว  เดี๋ยวได้กลับบ้านแล้ว