UCSF Global Health Sciences ส่ง อี-เมล์ มาเชิญไปร่วมประชุมเรื่อง Transforming Health Education Globally: Four Years After  ในวันที่ ๘ – ๙ ก.ย. ๕๔   ผมจึงถือโอกาสชวนสาวน้อยไปเที่ยวอุทยานแห่งชาติ โยสิมิเต (Yosemite) ที่ผมหมายมั่นปั้นมือมากว่ายี่สิบปี ว่าจะต้องกลับไปอีก และคราวนี้ต้องนอนค้างคืนให้ได้   ผมชอบเที่ยวป่า
  
          จำได้ว่า ตอนที่ไปเที่ยว โยสิมิเต เมื่อราวๆ ปี ๒๕๓๓ นั้น ผมยังทำงานอยู่ที่คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์   และได้เล่าความงามของ โยสิมิเต ที่ผมหลงใหลให้ ศ. นพ. ขจรศักดิ์ ศิลปโภชากุล ฟัง   ท่านจึงส่งหนังสือภาพ Yosemite สองเล่มมาให้ดู   แสดงว่าท่านหลงใหลความงามของ Yosemite ยิ่งกว่าผมเสียอีก   แต่ตอนนี้เราเข้าไปดูภาพความงามของ Yosemite ได้จาก Google อย่างสบาย   ในเวลา ๒๑ ปี ชีวิตของคนเราเปลี่ยนไปมากมายจริงๆ   ความสะดวกเข้ามาพร้อมกับความขัดข้องใหม่ๆ
 
          เริ่มจากความขัดข้องในการจองตั๋วเครื่องบิน   ทางเจ้าภาพการประชุมเขาบอกว่าให้ซื้อตั๋วเครื่องบินเอาเอง   ผมอนุมานจากประสบการณ์ว่าเดินทางระยะเวลาเกือบ ๒๐ ชั่วโมงอย่างนี้เขาให้ตั๋วชั้นธุรกิจ   จึงจ้องใช้บริการของการบินไทยแล้วใช้สิทธิ์ upgrade ที่เขาให้นานแล้วขึ้นเป็นชั้น ๑ (ติดสุข)   แต่ปรากฏว่าการบินไทยไม่บินไป ซานฟรานซิสโก  ไปแค่ แอลเอ  จึงเปลี่ยนเป็นสายการบินของสหรัฐ (ไม่ขอเอ่ยชื่อ)   สาวน้อยบอกว่าเธอขอแค่นั่งชั้นประหยัดก็พอแล้ว ผมจึงเข้าไปจองตั๋วทาง อินเทอร์เน็ตให้เรียบร้อย   โดยที่พยายามจองทีเดียว ๒ คนแต่คนละชั้น ก็ไม่ได้  ต้องเข้าไปจองชั้นธุรกิจของผมใหม่   พอถึงตอนเลือกที่นั่ง มันให้ที่นั่งชั้นประหยัดเสียนี่  แก้เท่าไรก็ไม่สำเร็จ   ต้องโทรศัพท์ไปถามที่สำนักงาน ซึ่งต่อโทรศัพท์ยากมาก  เขาไม่ค่อยยอมให้พูดกับคน จะให้เราฟังจากเครื่องลูกเดียว   ผมนั่งโทรศัพท์ด้วยมือถืออยู่ก็มีโทรศัพท์เข้ามาที่บ้าน สาวน้อยรับ จึงรู้ว่าการใช้บัตรเครดิตจองที่นั่งต้องมีขั้นตอนเพิ่ม   และผมก็ได้คุยกับเขาเรื่องปัญหาซื้อตั๋วชั้นธุรกิจ แต่ได้ที่นั่งชั้นประหยัด  เขาบอกว่าที่นั่งชั้นธุรกิจคงจะเต็ม   เราต่อรองหาทางออกครู่หนึ่งก็ตระหนักว่าเขาไม่เอาใจลูกค้าเลย   เราจึงยกเลิกการจอง   หวังไปหาตั๋วสายการบินอื่น
 
          แล้วเราก็ฉลาดขึ้นมาก ว่าสายการบินอื่นแพงกว่าและไม่สะดวกกว่าด้วยประการทั้งปวง   สุดท้ายเพื่อนของสาวน้อย และลูกสาวของเราคือ “เลขา” ก็แนะนำให้ใช้บริการของบริษัทให้บริการซื้อตั๋วเครื่องบิน   เราก็ได้ตั๋วชั้นประหยัด ๒ ใบตามต้องการ เดินทางด้วยสายการบินที่ไม่เอาใจลูกค้านั่นแหละ ในราคาสูงกว่าตอนที่ผมจองเองทาง อินเทอร์เน็ต สองสามร้อยบาท  ทางบริษัททัวร์เขาบอกว่าจองตั๋วชั้นประหยัด ๒ ใบ สะดวกกว่าจองคนละชั้นมากมาย
 
          นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าการเอาเปรียบเมียด้วยการนั่งเครื่องบินชั้นที่สบายกว่าเมีย เป็นสิ่งที่พระเจ้าจ้องจะลงโทษ
 
          ต่อด้วยความไม่ประสีประสาเรื่องการจองโรงแรม   ทางผู้จัดประชุมเขาบอกว่าเขาจองโรงแรม InterContinental ไว้ให้   สาวน้อยชวนลูกสาวที่เคยอยู่ในอเมริกา (ตอนนี้อยู้ที่สิงคโปร์) เข้าไปดูราคาค่าห้องและบอกว่า ๑๖๕ เหรียญ   ลูกสาวบอกว่าเราจองเองทาง อินเทอร์เน็ต ราคาถูกกว่า   แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ   บอกทางเจ้าหน้าที่ของ UCSF ไปว่าให้จอง ๖ คืน  ส่วนที่เขาไม่จ่ายผมจ่ายเอง   เวลาผ่านไป ๒ สัปดาห์ก็ยังไม่มีข่าว   ผมจึง อี-เมล์ ไปทวงว่าเขาจัดอย่างไร   ได้รับตอบมาว่าค่าโรงแรมคืนละ ๒๐๕ เหรียญ ยังไม่รวมภาษี ผมต้องจ่ายเอง ๓ คืน   ผมรีบเข้าไปดูราคาโรงแรม พบว่าตอนนี้คืนละ ๑๗๙ เหรียญ  
 
          นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ในอเมริกา ค่าโรงแรมที่จองผ่านการประชุมแพงกว่าเราจองเอง   เพราะผมไม่เอาใจใส่คำแนะนำของลูกสาว   จึงต้องจ่ายค่าโรงแรมเพิ่มอีกประมาณสี่พันบาท
 
          ระหว่างหาตั๋วเรือบิน เราก็ช่วยกันหาทัวร์ไปเที่ยว Yosemite   และตกลงกันว่าต้องไปค้าง ๑ คืน  ผมหมายมั่นปั้นมือว่าต้องไปค้างในอุทยานให้ได้   และต้องเลือกระหว้างค้างโรงแรมกับค้างเคบิน (คล้ายๆ เต็นท์ขนาดใหญ่)   ในที่สุดผมก็เลือกพักที่โรงแรม Ahwahnee  โดยใช้บริการของ Explore San Francisco   สาวน้อยโทรศัพท์คุยกับลูกสาวที่อยู่สิงคโปร์ในภายหลัง เขาแนะนำว่าควรไปพักแบบเคบิน เพราะทั้งสบายทั้งราคาประหยัด   แต่ผมซื้อและจ่ายเงินทัวร์และที่พักแบบหรูไปแล้ว   จึงเอามาเล่าไว้เผื่อคนที่ต้องการไปเที่ยว Yosemite

 

 

วิจารณ์ พานิช
๒ ก.ย. ๕๔