ความเอื้ออาทรไม่มีขายอยากได้ต้องให้เขาก่อน รู้จักรัก และมีความสุขในการให้ ปัจจุบันอะไรอะไรก็เปลี่ยนไป สังคมปลี่ยน พฤติกรรมคนก็เปลี่ยน ความเอื้ออาทรก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มที่เคยมีก็เลือนลางกลายเป็นยิ้มเจื่อน ๆ คิ้วผูกโบ แม้ตัวเองก็ยังไม่รัก โกรธง่าย ฉุนเฉียว เครียด  เป็นมะเร็งในอารมณ์ อย่างนี้แล้วก็ยากที่จะรักคนอื่น เรามาสร้างสังคมแห่งความเอื้ออทรกันดีกว่า ไม่ยากเลย เริ่มที่ตัวเองก่อน ตื่นเช้ามาก็ยิ้มให้ตัวเองในกระจกก่อน คิดในใจว่าเรานี่ก็สวย/หล่อไม่เลวเลยนะ ว่าเข้าไปนั่น เรานี่มีความสุขจริง ๆ เลย โชคดีที่มีลมหายใจอยู่ ทักทายคนในบ้าน โอบกอดกันบ้างจะเป็นไรไป ออกจากบ้านก็รู้จักยิ้มทักทายคนอืนบ้าง ให้คำชื่นชมเมื่อเขาทำดี โออาปราศัย (อยู่ในขอบเขต) และ ฯลฯ จะเห็นว่าเราเริ่มต้นที่ตัวเองก่อน แล้วค่อยแผ่รัศมีออกไปเป็นวงกว้าง ๆ สังคมประเทศชาติก็จะมีแต่ความเอื้ออาทร มีความสุขกันต่อไป สาธุ สาธุ